Qué nos pasa después de una gran pérdida? Qué ocurre cuando nos damos cuenta del repentino vacío? En lo personal, imaginé una escalera en la que, estando en el último peldaño, desaparecieron los escalones en un abrir y cerrar de ojos. El golpe fue inevitablemente doloroso. Y después qué? Levantarse y entender que, en adelante, sólo serán dos ojos los que percibirán lugares comunes; que los paisajes habituales comenzarán a resultar extraños y aquellos que ayer eran extraños probablemente pasarán a ser habituales; que caminar sin tomarse de la mano que nos daba el sostén a cada paso nos obligará a volver a aprender a caminar; que nuestras preguntas se convertirán en superfluas cuando la respuesta de quien acostumbrábamos a recibirlas ya no llega a nuestros oídos. Tantas situaciones empezarán a ser distintas! Pero hay que seguir, nuestras raíces nos exigen seguir, la memoria de quien se adelantó en el viaje nos exige seguir. Y acá estamos, recomponiendo nuestro espíritu abatido por la ausencia y avanzando. Y en ese avanzar, debemos tener la claridad suficiente para analizar si quienes nos rodean lo hacen para acompañarnos en el dolor o para beneficiarse con la debilidad transitoria que nos embarga. Podremos con todo? Sabremos elegir el nuevo camino? Más y más interrogantes que únicamente el tiempo será quien entregue las respuestas y con ellas poder ver los verdaderos rostros del cinismo y la comprensión. Sólo resta esperar, todo llega.
Hugo Accardi
"Assenza"
Cosa ci capita dopo una gran perdita? Cosa succede quando ci rendiamo conto dell’improvviso vuoto? Personalmente, ho immaginato una scala dalla quale stando sull’ultimo scalino, sparissero i passi in un batter d’occhio. Il colpo è stato inevitabilmente doloroso. E dopo? Alzarsi e capire che, in seguito, saranno solo due gli occhi che si accorgeranno del luoghi comuni, che i paesaggi abituali cominceranno a risultare estranei e quelli che una volta erano estranei probabilmente passeranno ad essere abituali, che camminare senza prendersi la prenderci la mano che ci sosteneva ad ogni passo, ci obbligherà ad imparare nuovamente a camminare, che le nostre domande risulteranno superflue quando non giungeranno più risposte da chi eravamo abituati a riceverle. Tante situazioni cominceranno ad essere diverse! Però bisogna continuare, le nostre radici esigono che continuiamo, la memoria di colui che ci precedette nel viaggio esige che continuiamo. E qui stiamo, ricomponendo il nostro spirito distrutto dall’assenza e proseguendo. E in quel proseguire dobbiamo possedere la necessaria chiarezza per giudicare se quelli che ci circondano lo fanno per accompagnarci nel nostro dolore o per beneficiare della temporanea debolezza che ci affligge. Reggeremo il tutto? Sapremo scegliere un nuovo percorso? Sempre più domande alle quali solo il tempo saprà dare risposte e con esse si potranno vedere le vere facce del cinismo e della comprensione. Resta solo da attendere, tutto giunge.
Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)
"Ausência"
O que nos passa depois de uma grande perda? Que acontece quando nos damos conta do súbito vazio? Pessoalmente, imaginei uma escada na qual, estando no último degrau, desaparecerão os passos em um piscar de olhos. O golpe foi inevitavelmente doloroso. E depois o que? Se levantar e entender que, mais pra frente, só serão os olhos que perceberão lugares comuns. Que as paisagens habituais começarão a resultar saudade e aqueles que ontem eram saudade provavelmente passarão a ser habituais; que caminhar sem dar as mãos a quem nos dava apoio a cada passo, nos obrigará a voltar a aprender a caminhar; que nossas perguntar se transformar em supérfluas quando a resposta de quem acostumávamos as receber já não chega os nossos ouvidos. Tantas situações começaram a ser diferentes! Mas temos que seguir, nossas raízes nos exigem seguir, a memória de quem se adiantou na viagem nos exige seguir. E aqui estamos, recompondo nosso espírito abatido pela ausência e avançando. E nesse avanço, devemos ter a claridade suficiente para analisar se quem nos rodeia o fazem para nos acompanhar na dor ou para se beneficiar com a debilidade transitória que nos envolve. Poderemos com tudo? Saberemos escolher o novo caminho? Mais e mais curiosos que unicamente com o tempo serão quem entrega as respostas e com elas pode ver as verdadeiras faces do cinismo e a compreensão. Só resta esperar, tudo chega.
Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)
"Absence"
Que nous arrive-t-il après une grande perte ? Qu'est-ce qui arrive quand nous nous rendons compte du vide subit ? Dans le personnel, j'ai imaginé un escalier dans lequel, en étant sur la dernière marche, les échelons ont disparu en un clin d'œil. Le coup a inévitablement été douloureux. Et après que ? Se lever et comprendre que, à partir de maintenant, ce seront seulement deux yeux ceux qui percevront des lieux communs; que les paysages habituels commenceront à sembler étrangers et ceux qui étaient hier étrangers passeront à être probablement habituels; que marcher sans être pris par la main qui nous donnait le soutien à chaque pas, nous obligera à recommencer à apprendre à marcher; que nos questions deviendront superflues quand la réponse de celui que nous habituions à les recevoir n'arrive plus à nos oreilles. Tant de situations commenceront à être différentes! Mais il faut continuer, nos racines nous exigent à continuer, la mémoire de celui qui s'est avancé dans le voyage nous exige à continuer. Et nous sommes là, recomposant notre esprit abattu par l'absence et avançant. Et dans cette avancé, nous devons avoir la clarté suffisante pour analyser si ceux qui nous entourent le font pour nous accompagner dans la douleur ou pour bénéficier de la faiblesse transitoire que nous gêne. Pourrons-nous avec tout ? Saurons-nous choisir le nouveau chemin ? Plus et plus de questions qu'uniquement le temps sera celui qui livre les réponses et avec celles-ci pouvoir voir les vrais visages du cynisme et de la compréhension. Il ne reste qu’à attendre, tout arrive.
Traducido al francés por Maria Salhi (@lamaroqui)
"Отсуство"
Што се случува со нас по голема загуба? Што се случува кога ќе ја сфатиме ненадејната празнина? Лично, замислив еден скали на кои, на последното скалило, чекорите исчезнуваат во еден момент. Ударот беше неизбежно болен. И потоа што? Станување и разбирање дека од сега па натаму, ќе има само две очи кои ќе го забележуваат вообичаените места, дека вообичаените пејзажи ќе започнат да бидат чудни и оние кои вчера биле странци веројатно ќе постанат вообичаени, дека чекорење без држење на раце кое ни дава поддршка на секој чекор, ќе тера да научиме да одиме повторно, дека нашите прашања ќе станат непотребни кога одговорот од оние кои бевме навикнати да ги примаме не го слушнеме. Толку многу ситуации ќе постанат различни! Но, мора да се продолжи, нашите корени бараат од нас да продолжиме, сеќавањето на оние кои напредуваа во ова патување бара од нас да продолжиме. И еве сме, обновувајќи го нашиот дух поразен од отсуството и напредокот. И во тој напредок, ние треба да бидеме доволно трезвени за да анализираме дали оние кои не опкружуваат го прават тоа за да не придружуваат во нашата болка или за да ја искористат преодната слабост која не потиснува. Дали ќе можеме со сето тоа? Дали ќе знеме да го избереме новиот пат? Се повеќе и повеќе прашања на кои само времето ќе даде одговори и со нив ќе можеме да ги видиме вистинските лица на цинизмот и разбирањето. Единственото нешто што останува е да почекаме, се доаѓа.
"Absence"
What happens to us after a great loss? What occurs when we realize the sudden emptiness? Personally, I imagined a stairway in which, being in the last step, the steps disappeared in the blink of an eye. The blow was inevitably painful. And then what? Getting up and understanding that, from now on, there will be only two eyes that will perceive the common places; that the usual landscapes will start to be strange and those who yesterday were strangers will probably pass to be habitual; that walking without holding hands giving us the support at every step, will force us to learn to walk again; that our questions will become unnecessary when the answer from whom we were used to receive them no longer reaches our ears. So many situations will start to be different! But one must continue, our roots require us to keep going, the memory of those who came forward in the journey requires us to continue. And here we are, recomposing our spirit crushed by the absence and progressing. And, in that advance, we should have the sufficient clarity to analyze if those who surround us do it to accompany us it in the pain or to be benefited with the transient weakness that overwhelms us. Will we be able to deal with it all? Will we know to choose the new path? More and more questions that only time will provide the answers and with them be able to see the true faces of cynicism and comprehension. It only remains to wait, everything comes.
Traducido al macedonio y al inglés por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)con la colaboración de Ana Laura Santamaría (@annastm)