¡Bienvenidos!

¡Bienvenidos!
Mostrando entradas con la etiqueta pérdida. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pérdida. Mostrar todas las entradas

jueves, 4 de agosto de 2011

POR QUÉ?

"Por qué?"

Me pregunto por qué volviste a herirme? Mi cabeza se llena de respuestas, ninguna me conforma, cada una de ellas trata de suavizar esta nueva pérdida pero no logran su cometido. He remado con todas mis fuerzas, me preparé como nunca para llegar a esos pequeños brazos que sé me estaban esperando y otra vez encallé. Sólo me queda el consuelo de haber actuado, de haberme expuesto con mis miserias a cuestas para llegar a vos. Lo intenté y seguramente volveré a intentarlo. Se puede obtener lo buscado o perderlo, siempre dependerá de nosotros, pero cuando uno vence sus dudas, toma una decisión y la mantiene hasta el final, aunque su resultado no fuera el esperado, queda la entereza de quien luchó por conseguirlo. Hoy, con el desgarro a flor de piel, me hubiese gustado haber tenido la capacidad suficiente para ingresar a tus oscuros pensamientos y llenarlos de luz, de manera que pudieses encontrar el camino que te condujera hacia mi. Tal vez el tiempo me dé la fórmula y logre transformarlos, sólo resta esperar y no abandonar la perseverancia, aunque las heridas en mi alma tarden en cicatrizar.

Hugo Accardi



"Perché?"

Mi domando perché sei tornata a ferirmi? La mia testa è piena di risposte, ma neanche una di queste mi soddisfa. Ognuna di loro cerca di ammorbidire questa nuova perdita però non ci riesce. Ho remato tutte le mie forze, mi sono preparato per arrivare a queste piccole braccia che mi stavano aspettando e di nuovo sono caduto a terra. Solo mi resta il conforto di aver agito, di essermi esposto davanti a queste con le mie disgrazie per arrivare a te. Ho provato a farlo e sicuramente ci riproverò. Si può ottenere quello che si cerca o si perde, sempre dipende da noi stessi, però quando uno vince i propri dubbi, prende una decisione e la mantiene fino alla fine. E anche se il risultato non fosse quello sperato, quello che resta è l’integrità di quella persona che ha combattuto per ottenerlo. Oggi, con una lacrima sulla pelle, mi sarebbe piaciuto se avessi avuto la capacità a sufficienza per accedere ai tuoi oscuri pensieri e farli diventare luce in tale modo che tu avessi potuto incontrare il cammino che ti avrebbe portato verso di me. Chissà, forse il tempo mi darà una formula che mi permetterà di trasformarli, ma affinché questo succeda, non mi resta che aspettare e non perdere la perseveranza, anche se le ferite sulla mia anima tardassero a cicatrizzare.

Traducido al italiano por Emina Ristovic (@emyristovic)



"Pourquoi?"

Je me demande pourquoi as-tu recommencé à me blesser? Ma tête se rempli de réponses, aucune ne me conforme, chacune d’elles essaye d’adoucir cette nouvelle perte mais ne remplissent pas leur rôle. J’ai ramé de toutes mes forces, je me suis préparé comme jamais à recevoir ces petits bras qui, je le sais, m’attendaient et encore une fois j’ai échoué. Il me reste seulement la consolation d’avoir agi, de mettre exposé avec mes misères sur le dos pour arriver à toi. J’ai essayé et j’essayerai sûrement à nouveau. On peut obtenir ce que l’on cherche ou bien le perdre, cela dépendra toujours de nous, mais quand quelqu'un vainc ses doutes, prend une décision y la maintient jusqu’à la fin, bien que le résultat ne soit celui attendu il reste l’intégrité de celui qui a lutté pour l’obtenir. Aujourd’hui, avec la déchirure à fleur de peau, j’aurais aimé avoir eu la capacité suffisante d’entrer dans tes pensées obscures et les remplir de lumière, de manière à ce que tu puisses trouver le chemin qui te conduirait vers moi. Peut-être le temps me donne la formule et réussisse à les transformer, il ne reste qu’à attendre et ne pas abandonner la persévérance, bien que les blessures de mon âme tardent à cicatriser.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



"Por quê?"

Me pergunto por quê você voltou a me machucar? Minha cabeça se enche de respostas, nenhuma me conforta, cada uma delas trata de suavizar esta nova perda mas não atinge o seu objetivo. Remei com todas as minhas forças,me preparei como nunca para chegar a esses pequenos braços que me estavam esperando e outra vez encalhei. Só me resta o consolo de ter atuado, de ter me exposto com minhas misérias as custas de chegar até a você. Tentei e tenho certeza que voltarei a tentar. Podemos obter o que é buscado ou perde-lo, sempre dependerá de nós mesmos, mas quando um vence as dúvidas, toma uma decisão e a mantém até o final, mesmo que o resultado não fosse o esperado fica o interesse de quem lutou para conseguir-lo. Hoje, com a lágrima da flor de pele, eu teria gostado de ter capacidade suficiente para ingressar a seus pensamentos escuros e enche-los de luz, de maneira com que pudesse encontrar o caminho que te conduziria a mim. Talvez o tempo me de a formula e consiga transformá-los, só resta esperar e abandonar a perseverança, mesmo que as feridas em minha alma demorem para cicatrizar.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)




"Зошто?"

Се прашувам зошто повторно ме повреди? Главата ми се полни со одговори, со ниеден не се задоволувам, секој од нив се обидува да ја ублажи оваа нова загуба но не успеваат да го направат своето. Веслав со сите мои сили, се подготвив како никогаш за да стигнам до тие мали раце што ме чекаа и повторно заглавив. Ми останува само утехата дека дејствував, дека се изложив со моите неуспеси само за да стигнам до тебе. Се обидов и сигурно повторно ќе се обидам. Може да се добие бараното или да се изгуби, секогаш ќе зависи од нас, но кога еден ги победува своите сомнежи, донесува одлука и ја задржува до крајот, иако неговиот резултат не би бил очекуваниот, останува интегритетот на тој што се борел за да го добие. Денес, со солза на површината би ми се допаѓало да имам доволно капацитет за да се внесам во твоите темни мисли и да ги исполнам со светлина, на начин на кој што ќе можеш да го најдеш патот што ќе те води кон мене. Можеби времето ќе ми ја даде формулата и ќе успеам да ве променам, останува само да чекаме и да не ја оставиме упорноста, иако раните во мојата душа закаснуваат со заздравувањето.

Traducido al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)




"Zašto?"

Pitam se zašto si se vratila da me povrediš? Glava mi je puna odgovora, nijedan me ne zadovoljava, svaki od njih pokušava da ublaži ovaj novi gubitak ali ne uspeva u tome. Skupio sam svu svoju snagu, spremio sam se kao nikada do sada da bih stigao do tih malih ruku za koje znam da su me čekale i ponovo sam se zaglavio. Jedino me teši da sam učinio sve što sam mogao, da sam se izložio svojim neuspesima samo da bih došao do tebe. Pokušao sam i pokušaću sigurno ponovo. Može da se dobije ili izgubi ono što se traži, to će uvek zavisiti od nas samih. Ali kad neko od nas pobedi svoje sumnje , donese odluku drži se nje do samog kraja, iako rezultat nije onaj očekivan ostaje saznanje o onom koji se borio da dostigne svoj cilj. Danas, sa suzom na površini kože, dopalo bi mi se da sam imao dovoljno mogućnosti da uđem u tvoje tamne misli i da ih ispunim svetlošću, tako da si mogla da pronađeš put koji bi te odveo ka meni. Možda će mi vreme dati formulu pomoću koje ću promeniti sve, za sada mi ostaje samo da čekam i da budem uporan, iako će potrajati dok zarastu sve rane na mojoj duši.

Traducido al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)

domingo, 31 de octubre de 2010

AUSENCIA

"Ausencia"

Qué nos pasa después de una gran pérdida? Qué ocurre cuando nos damos cuenta del repentino vacío? En lo personal, imaginé una escalera en la que, estando en el último peldaño, desaparecieron los escalones en un abrir y cerrar de ojos. El golpe fue inevitablemente doloroso. Y después qué? Levantarse y entender que, en adelante, sólo serán dos ojos los que percibirán lugares comunes; que los paisajes habituales comenzarán a resultar extraños y aquellos que ayer eran extraños probablemente pasarán a ser habituales; que caminar sin tomarse de la mano que nos daba el sostén a cada paso nos obligará a volver a aprender a caminar; que nuestras preguntas se convertirán en superfluas cuando la respuesta de quien acostumbrábamos a recibirlas ya no llega a nuestros oídos. Tantas situaciones empezarán a ser distintas! Pero hay que seguir, nuestras raíces nos exigen seguir, la memoria de quien se adelantó en el viaje nos exige seguir. Y acá estamos, recomponiendo nuestro espíritu abatido por la ausencia y avanzando. Y en ese avanzar, debemos tener la claridad suficiente para analizar si quienes nos rodean lo hacen para acompañarnos en el dolor o para beneficiarse con la debilidad transitoria que nos embarga. Podremos con todo? Sabremos elegir el nuevo camino? Más y más interrogantes que únicamente el tiempo será quien entregue las respuestas y con ellas poder ver los verdaderos rostros del cinismo y la comprensión. Sólo resta esperar, todo llega.

Hugo Accardi



"Assenza"

Cosa ci capita dopo una gran perdita? Cosa succede quando ci rendiamo conto dell’improvviso vuoto? Personalmente, ho immaginato una scala dalla quale stando sull’ultimo scalino, sparissero i passi in un batter d’occhio. Il colpo è stato inevitabilmente doloroso. E dopo? Alzarsi e capire che, in seguito, saranno solo due gli occhi che si accorgeranno del luoghi comuni, che i paesaggi abituali cominceranno a risultare estranei e quelli che una volta erano estranei probabilmente passeranno ad essere abituali, che camminare senza prendersi la prenderci la mano che ci sosteneva ad ogni passo, ci obbligherà ad imparare nuovamente a camminare, che le nostre domande risulteranno superflue quando non giungeranno più risposte da chi eravamo abituati a riceverle. Tante situazioni cominceranno ad essere diverse! Però bisogna continuare, le nostre radici esigono che continuiamo, la memoria di colui che ci precedette nel viaggio esige che continuiamo. E qui stiamo, ricomponendo il nostro spirito distrutto dall’assenza e proseguendo. E in quel proseguire dobbiamo possedere la necessaria chiarezza per giudicare se quelli che ci circondano lo fanno per accompagnarci nel nostro dolore o per beneficiare della temporanea debolezza che ci affligge. Reggeremo il tutto? Sapremo scegliere un nuovo percorso? Sempre più domande alle quali solo il tempo saprà dare risposte e con esse si potranno vedere le vere facce del cinismo e della comprensione. Resta solo da attendere, tutto giunge.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)



"Ausência"

O que nos passa depois de uma grande perda? Que acontece quando nos damos conta do súbito vazio? Pessoalmente, imaginei uma escada na qual, estando no último degrau, desaparecerão os passos em um piscar de olhos. O golpe foi inevitavelmente doloroso. E depois o que? Se levantar e entender que, mais pra frente, só serão os olhos que perceberão lugares comuns. Que as paisagens habituais começarão a resultar saudade e aqueles que ontem eram saudade provavelmente passarão a ser habituais; que caminhar sem dar as mãos a quem nos dava apoio a cada passo, nos obrigará a voltar a aprender a caminhar; que nossas perguntar se transformar em supérfluas quando a resposta de quem acostumávamos as receber já não chega os nossos ouvidos. Tantas situações começaram a ser diferentes! Mas temos que seguir, nossas raízes nos exigem seguir, a memória de quem se adiantou na viagem nos exige seguir. E aqui estamos, recompondo nosso espírito abatido pela ausência e avançando. E nesse avanço, devemos ter a claridade suficiente para analisar se quem nos rodeia o fazem para nos acompanhar na dor ou para se beneficiar com a debilidade transitória que nos envolve. Poderemos com tudo? Saberemos escolher o novo caminho? Mais e mais curiosos que unicamente com o tempo serão quem entrega as respostas e com elas pode ver as verdadeiras faces do cinismo e a compreensão. Só resta esperar, tudo chega.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"Absence"

Que nous arrive-t-il après une grande perte ? Qu'est-ce qui arrive quand nous nous rendons compte du vide subit ? Dans le personnel, j'ai imaginé un escalier dans lequel, en étant sur la dernière marche, les échelons ont disparu en un clin d'œil. Le coup a inévitablement été douloureux. Et après que ? Se lever et comprendre que, à partir de maintenant, ce seront seulement deux yeux ceux qui percevront des lieux communs; que les paysages habituels commenceront à sembler étrangers et ceux qui étaient hier étrangers passeront à être probablement habituels; que marcher sans être pris par la main qui nous donnait le soutien à chaque pas, nous obligera à recommencer à apprendre à marcher; que nos questions deviendront superflues quand la réponse de celui que nous habituions à les recevoir n'arrive plus à nos oreilles. Tant de situations commenceront à être différentes! Mais il faut continuer, nos racines nous exigent à continuer, la mémoire de celui qui s'est avancé dans le voyage nous exige à continuer. Et nous sommes là, recomposant notre esprit abattu par l'absence et avançant. Et dans cette avancé, nous devons avoir la clarté suffisante pour analyser si ceux qui nous entourent le font pour nous accompagner dans la douleur ou pour bénéficier de la faiblesse transitoire que nous gêne. Pourrons-nous avec tout ? Saurons-nous choisir le nouveau chemin ? Plus et plus de questions qu'uniquement le temps sera celui qui livre les réponses et avec celles-ci pouvoir voir les vrais visages du cynisme et de la compréhension. Il ne reste qu’à attendre, tout arrive.

Traducido al francés por Maria Salhi (@lamaroqui)




"Отсуство"

Што се случува со нас по голема загуба? Што се случува кога ќе ја сфатиме ненадејната празнина? Лично, замислив еден скали на кои, на последното скалило, чекорите исчезнуваат во еден момент. Ударот беше неизбежно болен. И потоа што? Станување и разбирање дека од сега па натаму, ќе има само две очи кои ќе го забележуваат вообичаените места, дека вообичаените пејзажи ќе започнат да бидат чудни и оние кои вчера биле странци веројатно ќе постанат вообичаени, дека чекорење без држење на раце кое ни дава поддршка на секој чекор, ќе тера да научиме да одиме повторно, дека нашите прашања ќе станат непотребни кога одговорот од оние кои бевме навикнати да ги примаме не го слушнеме. Толку многу ситуации ќе постанат различни! Но, мора да се продолжи, нашите корени бараат од нас да продолжиме, сеќавањето на оние кои напредуваа во ова патување бара од нас да продолжиме. И еве сме, обновувајќи го нашиот дух поразен од отсуството и напредокот. И во тој напредок, ние треба да бидеме доволно трезвени за да анализираме дали оние кои не опкружуваат го прават тоа за да не придружуваат во нашата болка или за да ја искористат преодната слабост која не потиснува. Дали ќе можеме со сето тоа? Дали ќе знеме да го избереме новиот пат? Се повеќе и повеќе прашања на кои само времето ќе даде одговори и со нив ќе можеме да ги видиме вистинските лица на цинизмот и разбирањето. Единственото нешто што останува е да почекаме, се доаѓа.



"Absence"

What happens to us after a great loss? What occurs when we realize the sudden emptiness? Personally, I imagined a stairway in which, being in the last step, the steps disappeared in the blink of an eye. The blow was inevitably painful. And then what? Getting up and understanding that, from now on, there will be only two eyes that will perceive the common places; that the usual landscapes will start to be strange and those who yesterday were strangers will probably pass to be habitual; that walking without holding hands giving us the support at every step, will force us to learn to walk again; that our questions will become unnecessary when the answer from whom we were used to receive them no longer reaches our ears. So many situations will start to be different! But one must continue, our roots require us to keep going, the memory of those who came forward in the journey requires us to continue. And here we are, recomposing our spirit crushed by the absence and progressing. And, in that advance, we should have the sufficient clarity to analyze if those who surround us do it to accompany us it in the pain or to be benefited with the transient weakness that overwhelms us. Will we be able to deal with it all? Will we know to choose the new path? More and more questions that only time will provide the answers and with them be able to see the true faces of cynicism and comprehension. It only remains to wait, everything comes.

Traducido al macedonio y al inglés por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)con la colaboración de Ana Laura Santamaría (@annastm)