¡Bienvenidos!

¡Bienvenidos!
Mostrando entradas con la etiqueta desprendimiento. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta desprendimiento. Mostrar todas las entradas

miércoles, 1 de diciembre de 2010

VACIEMOS LA MOCHILA

“Vaciemos la mochila”

No les pasa que cada mañana al abrir el placard se encuentran con infinidad de prendas que ya no usan? Es increíble, pero pueden pasar años y allí siguen, apretujadas, sin que atinemos siquiera a reacomodarlas. Pensaron en algún momento desprenderse de lo que no se utiliza? O, mejor dicho, es importante mantener algo que permitió que nos luciéramos en una época y que ya no forma parte de nuestro presente? Para qué seguir cargando esa mochila? Si comprendemos la sinrazón del placar, podremos cambiar la mirada y trasladarlo a la propia vida. Muchas veces llenamos nuestro interior con un amor no correspondido y lo dejamos allí, latente, esperando ilusionados que llegue el día que sienta lo mismo por nosotros. También guardamos nostalgias de quienes alguna vez nos acompañaron en la ruta o colgamos recuerdos que sólo ocupan lugar y no nos dejan espacio para ver un nuevo horizonte. Por eso es tiempo de abandonar las cargas del pasado y caminar más livianos vaciándonos de todas ellas. Imitemos al mar y arrojemos todo lo que ya no nos pertenece. Hagámoslo ahora que podemos, tal vez en ese desprendimiento, en ese saber que los dejamos ir, esté la llave que abra otra puerta, aquélla que quizá tiempo atrás ignoramos y hoy, con más lugar adentro nuestro, nos damos la oportunidad de traspasar.

Hugo Accardi



"Svuotiamo lo zaino"

Non le succede che ogni mattina aprendo l’armadio si trovi un’infinità di vestiti che non usa più? È incredibile, però possono passare anni ed essi lì rimangono, affollati, senza nemmeno che li riordiniamo. Pensò in alcun momento di liberarsi di ciò che non utilizza? O, meglio, è importante qualcosa che un tempo ci ha permesso di brillare ed ora non è più parte del nostro presente? Perché continuare a caricare questo zaino? Se comprendessimo la metafora dell’armadio, potremmo cambiare la visione e trasportarla nella propria vita. Spesso riempiamo il nostro interno con un amore mal corrisposto e lo lasciamo lì, dormiente, sperando illudendoci che arriverà il giorno in cui proverà i nostri stessi sentimenti. Spesso conserviamo la nostalgia per coloro che ci accompagnarono lungo il cammino o ci aggrappiamo a ricordi che solo occupano spazio e non lasciamo il posto per un nuovo orizzonte. Per questo motivo è tempo di abbandonare i carichi del passato e di camminare più leggeri svuotandoci di tutti essi. È il momento d’imitare il mare e di buttare via tutto ciò che non ci appartiene. Facciamo ora quello che possiamo, forse in questo distacco, in questa consapevolezza che li abbiamo lasciati andare, sta la chiave che apre un’altra porta, quella che forse un tempo abbiamo ignorato ed oggi, con più spazio dentro di noi, ci da la possibilità di trapassare.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)


"Vidons le sac à dos"

Ne vous arrive-t-il pas que chaque matin en ouvrant le placard vous vous retrouvez avec une infinité de vêtements que vous n’utilisez plus? C’est incroyable, mais il peut se passer des années et ils continuent d’être là, écrasés, sans même que nous pensions à les réarranger. Avez-vous pensé à un moment de vous détacher de ce qui n'est pas utilisé ? Ou plutôt, est-il important de garder quelque chose qui a permis que nous nous parassions à une époque et qui ne fait déjà plus partie de notre présent ? Pourquoi continuer de charger ce sac à dos ? Si nous avons compris la métaphore du placard, nous pouvons changer le regard et le déplacer à la propre vie. Plusieurs fois nous remplissons notre intérieur d’amour non correspondu et le laissons là, latent, en attendant illusionnés qu’arrive le jour où il sentira la même chose que nous. Nous gardons aussi une nostalgie de ceux qui une fois nous ont accompagnés sur la route ou accrochons des souvenirs qui seulement occupent de la place et ne nous laissent pas d'espace pour voir un nouvel horizon. C’est pour cela qu’il est temps d'abandonner les charges du passé et de marcher plus léger en nous en vidant. C'est le moment d'imiter la mer et lancer tout ce qui ne nous appartient pas. Faisons-le maintenant tant que nous pouvons, peut-être dans ce détachement, dans ce savoir que nous les laissons s’en aller, soit la clef qui ouvre une autre porte, celle que peut-être un temps en arrière nous ignorions et aujourd'hui, avec plus de place au fond de nous, nous nous donnons l'opportunité de traverser.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)




"Let’s empty the backpack"

Doesn’t it happen to you that every morning when you open the closet you find infinity of clothing that you no longer use? It is amazing, but it may take years and they are still there, cramped, without even rearrange them thoughtfully. Have you thought at some moment to detach from what is not used? Or, rather, it is important to maintain something that allowed us to look good at a time and no longer forms part of our present? Why continue carrying that backpack? If we understand the metaphor of the closet, we can change the view and move it to one's own life. Often we fill our inner selves with an unrequited love and we leave it there, latent, waiting excited for the day that they feel the same. We also keep nostalgia of those who once had accompanied us on the path or hang memories that only occupy place and leave us with no space to see a new horizon. That is why it is time to leave the burdens of the past and walk lighter emptying ourselves of them all. It is time to imitate the sea and throw everything that does not belong to us. Let’s do it now that we can, perhaps in this detachment, in knowing that we let it go, is the key to open another door, one that perhaps some time ago we ignored and today, with more room inside ourselves, we give ourselves the opportunity to pass.



"Ајде да го испразните ранец"

Зарем тоа не ви случува вам, кои секое утро кога ќе го отворите плакарот да се сретнете со бесконечност од облека која веќе не ја користите? Неверојатно е, но тоа може да потрае со години и тие се уште се таму, збиени, без дури и да ги преуредите. Дали сте помислиле во некој момент да се одделите од она што не се користи? Или, всушност, важно е да се задржи нешто што ни овозможило да изгледаме добро некогаш и веќе не е дел од нашата сегашност? Зошто да продолжиме носеше на тој ранец? Ако ја разбираме метафората на плакарот, можеме да го промениме погледот и да го преместиме во сопствениот живот. Често се исполнуваме самите себе со невозвратена љубов и го оставаме тоа чувство таму, латентно, чекајќи го возбудени денот кога тие се чувствуваат исто. Исто така ја задржуваме носталгијата за оние кои некогаш не придружувале на патот или задржуваме спомени кои само заземаат место и не остават простор да се види нов хоризонт. Тоа е причината зошто е време да го напушти товарот на минатото и да пролжиме понатаму полесни ослободувајчи се од нив. Време е да се имитира морето и да се фрли се што не припаѓа нам. Да го сториме тоа сега кога можеме, можеби во овој одвојување, знаејќи дека ние го пуштивме да си оди, е клучот за отворање на уште една врата, која можеби пред извесно време сме ја игнорирале и денес, со повеќе простор во самите себе, си даваме можност да продолжиме понатаму.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (@yyo_jj)


"Esvaziemos a mochila"

Não lhes acontece que cada manhã ao abrir o closet se encontram com uma infinita quantidade de roupas que já não usam? É incrível, mas podem passar anos e ali continuam, lotadas, sem que nós queiramos siquer organiza-las. Pensaram em algum momento em se desprender do que já não utilizam? Ou, melhor dizendo, é impotrante manter algo que permitiu que brilhemos em uma época e que já não faz parte do nosso presente? Para que, continuar carregando essa mochila? Se entendemos a metáfora do closet, podemos mudar o olhar e move-lo a própria vida. Muitas vezes enchemos nosso interior com um amor não correspondido e o deixamos ali, batendo, esperando iludidos para que chegue o dia que sinta o mesmo que nós. Também guardamos as saudades de quem alguma vez nos acompanharam na rota ou guardamos lembranças que só ocupam lugar e não nos deixam espaço para ver um novo horizonte. Por isso é tempo de abandonar as cargas do passado e caminhar mais leves nos vaziando de todas elas. Façamos agora que podemos, talvez neste desprendimento, neste saber que os deixamos ir, esta é a chave que abre outra porta, aquela que algum tempo atrás ignoramos e hoje, com mais lugar dentro de nós, nos damos a oportunidade de o transferir.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)