¡Bienvenidos!

¡Bienvenidos!
Mostrando entradas con la etiqueta recuerdos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta recuerdos. Mostrar todas las entradas

martes, 6 de marzo de 2012

RECUERDOS

"Recuerdos"

Hoy te recordé, bueno, siempre lo hago, pero hoy especialmente necesité encontrarte y salí decidido a buscar tu presencia en cada mirada, en cada palabra que fuera atravesándose en mi trayecto. Todo estuvo en mente al abrir mis ojos, tanto que hasta me esforcé por percibir ese aroma de nuestro primer beso del día al despertarnos. Debo confesar que la soledad de mi cuarto desaparece en estas circunstancias. Es claro que cuanto más pasa el tiempo, mis deseos por tu abrazo, tu comprensión, tu consejo, tu paciencia para escucharme, se hacen más imprescindibles. Sé que estás, siento tu compañía en mi día a día, pero en mi afán utópico por hallarte quisiera que te materialices, oírte, recibir esa mirada, sólo tuya, en la que me hacías salir fortalecido. Sé que es mucho pedir, pero en este recuerdo, más que nunca, quisiera tu "seguí adelante, vas por buen camino".

Hugo Accardi


"Ricordi"

Oggi ti ho ricordato. Bene, lo faccio sempre, però especialmente oggi ho avuto la necessità di incontrarti e sono uscito, deciso a cercare la tua presenza in ogni sguardo, in ogni parola che stava attraversando il mio cammino. C’era tutto nella mia mente aprendo gli occhi, tanto che persino mi sforzai de percepire quell'aroma del nostro primo bacio del giorno al nostro risveglio. Devo confessare che la solitudine della mia stanza scompare in queste circostanze. È chiaro che quanto più passa il tempo, i miei desideri per il tuo abbraccio, la tua comprensione, il tuo consiglio, il tuo tempo per ascoltarmi, diventano sempre più imprescindibili. So che ci sei, sento la tua compagnia di giorno in giorno, però nel mio affanno utopico per trovarti, vorrei che ti materializzassi, sentirti, ricevere quello sguardo, solo tuo, che mi faceva diventare più forte. So che è tanto chiedere, però in questo ricordo, più che mai, vorrei il tuo "contua avanti, vai per la buona strada".


"Secánja"

Danas sam te se setio. Dobro, činim to često, ali specijalno danas osetio sam potrebu da te sretnem i izašao sam, odlučan da potražim tvoje prisustvo u svakom pogledu, u svakoj reči što su se menjale na mom putu. Sve je bilo u mojim mislima otvarajući oči, toliko da sam se čak potrudio da osetim onu aromu našeg prvog jutarnjeg poljupca nakon buđenja. Moram da priznam da pod ovakvim okolnostima samoća moje sobe nestaje. Jasno je da, što više prolazi vreme, moje želje za tvojim zagrljajem, tvojim razumevanjem, tvojim savetom, tvojim vremenom da me saslušaš, postaju sve bitnije. Znam da si tu, osećam tvoje društvo iz dana u dan, ali u mojoj utopijskoj pohlepi da te pronađem, voleo bih da se materijalizuješ, da te osetim, da osetim onaj pogled, samo tvoj, koji je činio da postanem jači. Znam da tražim puno, ali u ovom sećanju, više nego ikada, voleo bih ono tvoje "nastavi napred, idi dobrim putem".

Traducido al italiano y al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)



"Recordações"

Hoje me lembrei de você. Bom, sempre lembro, mas hoje especialmente necessitei te encontrar e saí decidido a procurar tua presença em cada olhar, em cada palavra que fosse passando pelo meu trajeto. Tudo esteve na minha mente ao abrir meu olhos. Tanto que até me esforcei por sentir o aroma do nosso primeiro beijo do dia ao levantarmos. Devo confessar que a solidão do meu quarto desaparece nessas circunstâncias. É claro que quanto mais passa o tempo, meu desejo por teu abraço, por tua compreensão, teu conselho, teu tempo para escutar-me, se fazem mais imprescindíveis. Sei que estais, sinto tua companhia no meu dia-a-dia, mas em minha ânsia utópica por achar-te queria que te materializasse, queria escutar-te, receber esse olhar, só teu, no qual me fazias sair fortalecido. Sei que é pedir muito, mas nesta recordação, mais do que nunca, queria teu "vai em frente, você está em um bom caminho".

Traducido al portugués por Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BertrandCacau)


"Souvenirs"

Aujourd’hui je me suis souvenu de toi, bon, je le fais toujours, mais spécialement aujourd’hui j’ai eu besoin de te trouver et je suis sorti, décidé à chercher ta présence dans chaque regard, dans chaque mot qui traversait mon chemin. Tout a été en tête en ouvrant mes yeux, tellement que je me suis même efforcé à percevoir cet arôme de notre premier baiser du jour en nous réveillant. Je dois confesser sue la solitude de ma chambre disparait dans ces circonstances. Il est clair que plus le temps passe, plus mes désirs de ton accolade, ta compréhension, ton conseil, ton temps pour m’écouter, se font indispensables. Je sais que tu es là, je sens ta compagnie jour après jours, mais dans mon labeur utopique pour te trouver je voudrais que tu te matérialise, t’entendre, recevoir ce regard, bien a toi, dans lequel tu me faisais en sortir plus fort. Je sais que c’est beaucoup demandé, mais dans ce souvenir, plus que jamais, je voudrais ton "continue d’avancer, tu vas par le bon chemin".

Traducido al francés por María Salhi @lamaroqui)



"Records"

Avui et vaig recordar, bé, sempre ho faig, però avui especialment he necessitat trobar-te i he sortir decidit a buscar la teva presència en cada mirada, en cada paraula que fos travessant en el meu trajecte. Tot va estar al cap en obrir els meus ulls, tant que fins i tot em vaig esforçar per percebre aquesta aroma del nostre primer petó del dia al despertar. He de confessar que la solitud de la meva cambra desapareix en aquestes circumstàncies. És clar que com més passa el temps, els meus desitjos per la teva abraçada, la teva comprensió, el teu consell, el teu temps per escoltar-me, es fan més imprescindibles. Sé que estàs, sento la teva companyia en el meu dia a dia, però en el meu afany utòpic per trobar-te voldria que et materialitzis, sentir-te, rebre aquesta mirada, només teva, en la qual em feies sortir enfortit. Sé que és molt demanar, però en aquest record, més que mai, voldria el teu "segueix endavant, vas per bon camí".

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)



"Memories"

Today I remembered you, well, I always do, but today I especially needed to find you and I left determined to seek your presence in every look, in every word that was crossing my way. Everything was in my mind upon opening my eyes, so much that I struggled to perceive the aroma of our first kiss of the day upon waking up. I must confess that the solitude of my room disappears in these circumstances. It is clear that the more time passes by, my desires for your hug, your understanding, your advice, your time to hear me out, become more indispensable. I know that you are present, I feel your presence in my day to day, but in my Utopian eagerness to find you I would like for you to materialize, hear you, get that look, only yours, with which you gave me strenght. I know that it is a lot to ask, but in this memory, more than ever, I would like your "keep going, you are on the right track".



"Спомени"

Денес се сетив на тебе, добро, често го правам тоа, но денес особено ми беше потребно да те сретнам и излегов, одлучен да го барам твоето присуство во секој поглед, секој збор што ќе се најде на мојот пат. Сè беше во моите мисли со отворање на очите, дури и се потрудив да ја почувствувам аромата на нашиот прв бакнеж по будењето. Морам да признаам дека осаменоста на мојата соба исчезнува во овие околности. Јасно е дека, колку повеќе минува времето, мојата желба за твојата прегратка, твоето разбирање, твојот совет, твоето време да ме сослушаш, постануваат се позначајни. Знам дека си тука, го чувствувам твоето присуство од ден во ден, но во мојата утописка потрага да те најдам, сакам да се материјализираш, да те слушнам, да го добијам оној поглед, само твој, кој ми даваше сила. Знам дека многу барам, но во овој спомен, повеќе од кога било, би сакал да го слушнам она твоето "само напред, на вистинскиот пат си".

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova @yoyo_jj)

martes, 25 de octubre de 2011

NOSTALGIA

"Nostalgia"

Hay días, y éste es uno de ellos, que hace mucha falta sentir tu andar a mi lado. Son esos momentos en los que tu sola presencia me daría la calma suficiente para seguir avanzando a paso firme sabiendo que ante el primer tropiezo tus manos detendrán la caída. Amor, te pido perdón por la debilidad, pero a mi cuerpo lo invaden gotas de nostalgia y resulta necesario recordarte para continuar la marcha imaginando que respiramos juntos.

Hugo Accardi


"Nostalgia"

Existem dias, e este é um deles, que faz muita falta sentir teu andar ao meu lado. São esses momentos em que só a tua presença me daria a calma suficiente para seguir avançando com passos firmes, sabendo que diante do primeiro tropeço tuas mãos impediriam a queda. Amor, te peço perdão pela debilidade, mas em meu corpo invadem gotas de nostalgia e acaba sendo necessário lembrar de você para continuar a caminhada, imaginando que respiramos juntos.

Traducido al portugués por Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BertrandCacau)



"Nostalgia"


Ci sono giorni, è questo è uno di quelli, in cui avrei bisogno di sentirti camminare al mio fianco. Sono quei momenti nei quali anche solo la tua presenza mi darebbe la calma necessaria per continuare ad andar avanti in maniera solida, sapendo che se inciampassi le tue mani fermerebbero la caduta. Amore, perdonami questa debolezza, ma il mio corpo è invaso dalle gocce di nostalgia e allora mi resulta necessario ricordarti affinché io continui il cammino immaginandoci respirare assieme.

Traducido al italiano por Irene Tettamanti (@iretettamenti)



"Nostalgia"

There are days, and this is one of them, when I really need to feel you walking beside me. Those are the moments when your mere presence would calm me enough to continue moving forward knowing that at the first slip your hands will be there to stop the fall. Love, I ask you for forgiveness for the weakness, but my body is being invaded by drops of nostalgia and remembering you is necessary to continue the march imagining we breathe together.



"Носталгија"

Има денови, и овој е еден од нив, кога навистина ми е потребно да го почувствувам твоето чекорење покрај мене. Тоа се моментите кога самото твое присуство ме смирува доволно за да продолжам понатаму знаејќи дека при првата пречка твоите раце ќе бидат таму да го спречат падот. Љубов, те молам да ми ја простиш слабоста, но моето тело е нападнато од капки носталгија и сеќавањето на тебе ми ја дава неопходната сила да продолжам по патот замислувајќи дека дишеме заедно.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)



"Nostàlgia"

Hi ha dies, i aquest és un d’ells, que fa molta falta sentir el teu caminar al meu costat. Són aquests moments en que la teva sola presència em donaria la calma suficient per seguir avançant a pas ferm sabent que davant la primera ensopegada les teves mans detindran la caiguda. Amor, et demano perdó per la debilitat, però al meu cos el envaeixen gotes de nostàlgia i resulta necessari recordar per continuar la marxa imaginant que respirem junts.

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)



"Nostalgie"

Il y a des jours, et c'est l'un d'eux, qui me font beaucoup sentir le dépourvue de ta marche à mon côté. Ce sont ces moments dans lesquels ta seule présence me donnerait le calme suffisant pour continuer d'avancer à pas ferme en sachant que devant le premier obstacle tes mains arrêteront la chute. Mon amour, je te demande pardon pour la faiblesse, mais mon corps est envahi de gouttes de nostalgie et il me semble nécessaire de s'éveiller pour continuer la marche en imaginant que nous respirons ensemble.



"Heimwee"

Er zijn dagen en het is een van hen, die is er veel voelen (geur) het verstoken van uw markt in mijn kant. Ze zijn deze momenten waarvan uw aanwezigheid alleen zou ik mij de vrede niet genoeg voor het blijven toewerken naar een krachtige stap door wetenschap dat aan de voorzijde van de eerste hindernis uw handen zullen stoppen (aanhouding) De daling. Mijn liefde, ik vraag u om een vergevensgezindheid door de zwakte, maar mijn lichaam ben binnengevallen door collyrium (gouts) van heimwee en het lijkt noodzakelijk om wakker te blijven in wandelen Door wel dat we inademen samen.

Traducido al francés y al holandés por Hanane Maalem (@hippo10)

martes, 20 de septiembre de 2011

MIRADAS

"Miradas"

Hoy tuve la fantasía de encontrar frente al espejo al Hugo que fui, pero no hubo caso, allí estaba el paso del tiempo, la imagen acumulada de tantos Hugos que llegaron hasta este hoy. Y al no conformarme con lo que vi, cerré los ojos por unos instantes y bajo la atenta mirada de mi viejo volví a subir a la primera bicicleta y a disfrutar de esos raspones que quedaron en mi piel; me escondí otra vez en aquél rincón alejado de la cuadra para salir último y liberar a todos mis compañeros; jugué con figuritas en el recreo largo; me alegré por un nuevo cumpleaños rodeado de amigos y me vestí nuevamente para revivir la deseada primera cita. Tantos lindos recuerdos vinieron a mi que al abrir los ojos descubrí al Hugo que acababa de dejar pero con una sonrisa fresca, a pesar de los años transcurridos.

Hugo Accardi


"Olhares‏"

Hoje tive a fantasia de encontrar em frente ao espelho o Hugo que fui, mas não sem sucesso, ali estava o andar do tempo, a imagem acumulada de tantos Hugos que chegaram até este hoje. E ao não me conformar com o que vi fechei os olhos por alguns instantes e debaixo do olhar atento de meu velho voltei a subir na primeira bicicleta e a desfrutar desses arranhões que ficaram em minha pele; me escondi outra vez naquele canto longe da quadra para sair por último e liberar para todos os meus companheiros; joguei figurinhas no recreio; me alegrei por causa de um novo aniversário rodeado de amigos, e me vesti novamente para reviver a primeira data desejada. Tantas lindas recordações vieram a mim que ao abrir os olhos descobri o Hugo que acaba de deixar mas com um sorriso freso, apesar dos decorridos anos.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"Glances"

Today I had the fantasy to find in the mirror the Hugo that used to be, but there was no way, there was the pasaje of time, the image accumulated of so many Hugo’s that CAME to this one today. And upon not complying with what I saw, I closed my eyes for a moment and Ander the attentive eye of my father I rode, once again, my first bicycle and enjoyed tose scratches left on my skin; I hid again in that far Hawai corner of the block to go out last and the free all my companions: I placed with figures in the long recess; I was happy for a new birday surrounded by friends, and I dressed again to relive the desired first date. So many good memories CAME to me that upon opening my eyes I discovered the Hugo that I had just left but with a fresh smile, despite of the years that passed by.

Traducido al inglés por Jovanka Chikova (@yoyo_jj) con la colaboración de Mónica Murillo (@LEIColombia)



"Regards"

Aujourd'hui j'ai eu la fantaisie de trouver en face du miroir le Hugo que j'ai été, mais rien à faire, il était là, le passage du temps, l'image accumulée de tant de Hugos qui sont arrivés à cet aujourd'hui. Et ne me conformant pas à ce que j'ai vu, j'ai fermé les yeux quelques instants et sous le regard attentif de mon vieux j'ai recommencé à monter sur le premier vélo et à jouir de ces blessures qui sont restées sur ma peau; je me suis caché de nouveau dans ce coin éloigné de la base pour sortir en dernier et délivrer tous mes compagnons; j'ai joué avec des figurines pendant la longue récréation; je me suis réjoui d'un nouvel anniversaire entouré d'amis, et me suis nouvellement habillé pour revivre le désiré premier rendez-vous. Tant de jolis souvenirs sont venus à moi, qu’en ouvrant les yeux, j'ai découvert le Hugo que je venais de laisser mais avec un sourire frais, malgré les années écoulées.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



"Mirades"

Avui vaig tenir la fantasia de trobar davant del mirall l'Hugo que vaig ser, però no hi va haver cas, allà hi havia el pas del temps, la imatge acumulada de tants Hugos que van arribar fins aquest avui. I en no conformar-me amb el que vaig veure, vaig tancar els ulls per uns instants i sota l'atenta mirada del meu vell vaig tornar a pujar a la primera bicicleta i a gaudir d'aquests rapes que van quedar en la meva pell; em vaig amagar una altra vegada en aquell racó allunyat de la quadra per sortir l’últim i alliberar a tots els meus companys; vaig jugar amb figuretes al pati llarg, em vaig alegrar per un nou aniversari envoltat d'amics, i em vaig vestir novament per reviure la desitjada primer cita. Tants bonics records van venir a mi que en obrir els ulls vaig descobrir l'Hugo que acabava de deixar però amb un somriure fresc, malgrat els anys transcorreguts.

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)



"Погледи"

Денес ја имав замислата, пред огледалото да го најдам тој Уго што бев, но не успеав, таму беше чекорот на времето, акумулираната слика од толку Уговци што дојдоа до денес. И незадоволувајќи се со тоа што го видов, ги затворив очите за некој момент и под внимателниот поглед на татко ми, повторно се качив на мојот прв велосипед и уживав во раните што останаа на мојата кожа; повторно се скрив во тој оддалечен агол од блокот за да излезам последен и да ги ослободам моите другари; играв со сликички на големиот одмор; се радував за уште еден нов роденден опколен со другари, и одново се облеков за повторно да го преживеам посакуваниот прв состанок. Толку убави спомени ми дојдоа што кога ги отворив очите, го открив Уго што штотуку го оставив но со свежа насмевка, и покрај изминатите години.

Traducido al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)



"Sguardi"

Oggi ho avuto la fantasia di incontrare davanti allo specchio Hugo che ero, però non era il caso, lì stava il passaggio del tempo, l’immagine che accumulava tante facce di Hugo che arrivavano a quella di oggi. E non essendo contento di quello che vedevo ho chiuso gli occhi per qualche instante e sotto lo sguardo attento del mio vecchio sono tornato a salire sulla mia prima bicicletta e a godere quelli graffi sulla mia pelle; mi sono nascosto di nuovo dietro quell’angolo lontano dall’isolato per uscire per ultimo e liberare tutti i miei compagni; ho giocato con le figurine durante la ricreazione lunga; gioivo per un nuovo compleanno circondato dagli amici, e mi sono vestito di nuovo per rivivere il primo desiderato appuntamento. Tanti bei ricordi sono venuti a me che aprendo gli occhi ho scoperto Hugo che avevo appena lasciato ma con un sorriso fresco, malgrado gli anni passati.


"Pogledi"

Danas sam imao zamisao da u ogledalu pronađem Uga kakav je bio, ali nije uspelo, tamo beše, nakon toliko vremena, slika u kojoj su se preklapale razne verzije Uga sve do one današnje. Nezadovoljan onim što sam video, sklopio sam oči na nekoliko trenutaka, i pod budnim okom mog oca vratio sam se da sednem na svoju prvu biciklu uživajući u ranama koje su ostale na mojoj koži, sakrio sam se ponovo iza onog ugla daleko od kvarta da bi izašao poslednji i oslobodio sve moje drugare; igrao sam se sa figuricama za vreme velikog odmora; radovao sam se svakom novom rođendanu okružen sa prijateljima, i obukao sam se ponovo da bih proživeo prvi željeni sastanak. Toliko lepih uspomena mi je došlo u susret da sam, kada sam otvorio oči, otkrio Uga što sam ostavio ali sa svežim osmehom na licu bez obzira na godine koje su prošle.

Traducido al italiano y al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)

jueves, 7 de abril de 2011

A TUS 82

"A tus 82"

Cada 7 de abril la rutina era llamarte y disfrutar tu agradecimiento por un nuevo año cumplido. Hoy, lamentablemente, sólo me comunico con vos a través de mis recuerdos. Te extraño tanto papá que para no angustiarme me mimetizo con tu forma de ser. Estás tan adentro mío que ya tu ausencia es presencia. Es asombroso ver cuanto nos parecemos. Gracias viejo por contagiarme tu sabiduría, tu carcajada, tus abrazos, tus silencios. Hoy forman parte de mis días y los tomé prestados para devolvértelos cuando volvamos a fundirnos en un eterno abrazo. Sé que me estás esperando y brindo por ello.

Hugo Accardi



“Ai tuoi 82 anni”

Ogni 7 aprile, la routine era chiamarti e godermi il tuo ringraziamento per aver compiuto un altro anno. Oggi, purtroppo, comunico con te solo attraverso i miei ricordi. Mi manchi tanto, Papà, che per non angustiarmi mi mimetizzo col tuo modo di essere. Sei cosí dentro di me che la tua assenza è già presenza. È spaventoso vedere quanto ci assomigliamo. Grazie, vecchio, per avermi dato la tua saggezza, la tua risata, i tuoi abbracci, i tuoi silenzi. Oggi fanno parte dei miei giorni e li ho presi in prestito per restituirteli quando torneremo a fonderci in un eterno abbraccio. So che mi stai aspettando e brindo per questo.

Traducido al italiano por Donato Califri (@LlecaMorocho_)



“For your 82”

Every April 7th the routine was to call you and enjoy your thankfulness for a new year completed. Today, sadly, I only communicate with you through my memories. I miss you so much dad that in order to not distress myself I imitate your form of being. You are so deep inside of me that your absence is presence. It is astonishing observing how alike we are. Thank you dad for transmitting me your wisdom, your laughter, your hugs, your silences. Today they form a part of my everyday life and I took them on loan to give them back to you when we will once again fall into each other’s arms. I know you are waiting for me and I drink a toast for that.

Traducido al inglés por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)



"Ao seus 82 anos"

Cada 7 de abril a rotina era ligar para você e desfrutar do seu agradecimento por um novo ano cumprido. Hoje, infelizmente, só me comunico com você através de minhas recordações. Sinto tanto sua falta papai que para não me angustiar me espelho em sua forma de ser. Você está tão dentro de mim que sua ausência é presênça. É incrível ver o quanto nos parecemos. Obrigada, meu velho, por me contagiar com sua sabedoria, sua gargalhada, seus abraços, seus silêncios. Hoje formam parte de meus dias e eu os devolverei quando nos misturarmos em um abraço eterno. Sei que você está me esperando e brindo por isso.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"À tes 82"

Chaque 7 avril la routine était de t'appeler et profiter de ta reconnaissance pour une nouvelle année accomplie. Aujourd'hui, lamentablement, je communique avec toi seulement à travers de mes souvenirs. Tu me manque tellement papa que pour ne pas m'angoisser me consens avec ta manière d'être. Tu es tellement dans mon intérieur que déjà ton absence est présence. C’est étonnant de voir combien nous nous ressemblons. Merci vieux pour me transmettre ta sagesse, ton éclat de rire, tes embrassades, tes silences. Aujourd'hui ils font partie de mes jours et je les ai empruntés pour te les rendre quand nous reviendrons à nous fondre dans une embrassade éternelle. Je sais que tu m'attends et je porte un toast à cela.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

viernes, 18 de febrero de 2011

HUELLAS

"Huellas"

Siempre agradezco que caminen por este, mi continente, y dejen en él marcadas sus huellas. Es algo que valoro mucho, ya que el verlas renueva mi energía. Seguramente ciertas huellas que vamos dejando en el camino se borrarán con el paso de los años. Más, es también cierto que, con cada crecimiento personal, aquéllas que antes desaparecían fácilmente hoy tengo el claro convencimiento que echarán raíces y perdurarán en el tiempo. Y esto es lo más importante de la vida, el que siempre nos recuerden. Por eso debemos comprender que nuestro paso por este mundo no sea sólo el transitarlo, sino estar dispuestos a quedarnos en él aun no estando.

Hugo Accardi



“Pegadas”

Sempre agradeço que caminhem por este meu continente e nele deixem marcadas suas pegadas. É algo que valorizo muito, já que ver-las renova minha energia. Com certeza algumas pegadas que vamos deixando no caminho se apagarão com o passar dos anos, mas também é certo que, com cada crescimento pessoal, àquelas que antes desapareciam facilmente, hoje tenho o claro convencimento que deixarão raízes e perdurarão com o tempo. E isto é o mais importante da vida, aquilo que sempre nos lembrará. Por isso devemos compreender que nossa passagem por este mundo não será apenas transitar por ele, e sim estarmos dispostos a ficarmos nele mesmo não estando.

Traducido al portugués por Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BertrandCacau)



“Traces”

Je remercie toujours que vous marchiez ici, sur mon continent, et laissiez sur lui vos traces marquées. C'est quelque chose que j'estime beaucoup, puisque les voir renouvèle mon énergie. Sûrement certaines traces que nous laissons sur le chemin s'effaceront au fil des années. Mais, il est aussi certain que, avec chaque croissance personnelle, celles qui avant disparaissaient facilement aujourd'hui j'ai la ferme conviction qu’elles prendront racines et perdureront dans le temps. Et ça c'est le plus important dans la vie, qu’on se souvienne toujours de nous. C’est pour cela que nous devons comprendre que notre passage dans ce monde n'est pas seulement fait pour y circuler, mais pour être disposés à y rester même en n'y étant pas.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



“Orme”

Sempre ringrazio que voi camminiate su questo mio continente e lasciate su di esso le vostre orme. Do a questo un grande valore perchè vederle rinnova la mia energia. È vero che certe orme che lasciamo sulla via si cancelleranno col trascorrere degli anni. Ma è anche vero che con ogni crescita personale quelle che prima sparivano facilmente -ne sono certo- affonderanno le radici e perdureranno nel tempo. E questa è la cosa più importante nella vita, l'essere sempre ricordati. Per questo motivo dobbiamo sempre capire che il nostro passaggio in questo mondo non deve essere solo un transito ma bensì dobbiamo essere disposti a rimanerci anche quando non ci siamo più.

Traducido al italiano por Paula Frondizzi



“Footprints”

I am always thankful that you walk through it, my continent, and leave marks of your footprints. It is something I very much value, as when I see them, my energy renovates. Surely, some footprints we leave on the way are being erased with the passage of time. Moreover, it is also true that with each personal growing, those footprints that before disappeared easily, today I am convinced, will lay roots and endure through time. And this is the most important thing in life, the thing that always makes us remember. That is why we have to understand that our step in this world should not only exist to pass through it, but to be ready to stay in it even when we are no longer there.

Traducido al inglés por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

jueves, 10 de febrero de 2011

A SILVIA

"A Silvia"

Qué rápido transcurre el tiempo, si parece que fue ayer cuando me soltaste la mano por última vez! Permitime que cierre los ojos y vuelva a ver tu figura subiendo a ese tren que te hizo viajar rumbo al país de mis recuerdos, es una manera de traerte hacia mi, tanto como cuando te busco en las noches estrelladas zambulléndome en ese infinito universo hasta encontrar la estrella que dé más brillo. Sé que estás allí y sé también que estás aquí, te percibo acompañando mis palabras, dándoles la forma que las inmortalicen y se presten a la lectura de un mañana que siempre llega. Por eso te busco y por eso te visito nuevamente, como lo vengo haciendo cada día desde hace diez febreros y como lo seguiré haciendo a lo largo de mi camino, hasta que llegue también mi hora de subir a ese tren.

Hugo Accardi



“A Silvia”

Que rápido passa o tempo, parece que foi ontem quando você soltou minha mão pela última vez! Permite-me que feche os olhos e volte a ver tua figura subindo nesse trem que te fez viajar rumo ao país das minhas lembranças, é uma maneira de trazer você até mim, tanto como quando te procuro nas noites estreladas mergulhando nesse infinito universo até encontrar a estrela que brilha mais. Sei que está ali e sei também que está aqui, percebo-te acompanhando minhas palavras, dando-lhes a forma que as imortalizam e prestam-se à leitura de um amanhã que sempre chega. Por isso te busco e por isso te visito novamente, como venho fazendo cada dia há dez fevereiros e como seguirei fazendo ao longo do meu caminho, até que chegue também minha hora de subir nesse trem.

Traducido al portugués por Bruna Vasconcelos Marqueto Nogueira (@Brunavmn)



"À Silvia"

Que le temps passe vite, s'il semble que c’était hier quand tu m'as lâché la main pour la dernière fois! Permets-moi de fermer les yeux et voir de nouveau ta silhouette montant dans ce train qui t'a fait voyager en direction du pays de mes souvenirs, c’est une manière de t’amener vers moi, tant comme quand je te cherche dans les nuits étoilées me plongeant dans cet univers infini jusqu'à trouver l'étoile qui à le plus un éclat. Je sais que tu es là-bas et je sais aussi que tu es ici, je te perçois accompagnant mes mots, leur donnant la forme qui les immortalisent et se prêtent à la lecture d'un demain qui arrive toujours. C’est pour cela que je te cherche et pour cela que je te rends visite à nouveau, comme je le fais chaque jour depuis dixfévriers et comme je continuerai de le faire tout au long de mon chemin, jusqu'à ce qu’arrive aussi mon heure de monter dans ce train.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

martes, 4 de enero de 2011

ESTAS EN MI

"Estás en mí"

Amanecí y mi reloj interno recordó que un día como hoy comenzamos el recorrido de nuestra historia. Cómo poder olvidar el sublime momento en el que decidimos afrontar el camino juntos! Miro hacia atrás y me instalo en aquel micro que nos trasladó hacia el mar para que con sus olas sigamos condimentando ese hermoso amor, sentimiento puro desconocido por mí hasta que se cruzaron tu mirada y la mía por primera vez. Fuiste la mujer que todo hombre desea tener a su lado. Me brindaste tu calor, tu fuerza, tu pasión, tu lucha, tu don de gente, tus alegrías y tristezas, tu vida misma. Hoy, como ayer, estás en mí y no existe momento en que no te piense.

Hugo Accardi




"Sei dentro di me"

Mi svegliai ed il mio orologio interiore si ricordò che un giorno come questo iniziammo il percorso della nostra storia. Come si può dimenticare il sublime momento nel quale decidemmo di affrontare insieme il cammino. Sbircio nel passato e mi stabilisco in quell'autobus che ci trasportò verso il mare affinché con le sue onde continuassimo a condire quell'incantevole amore, sentimento puro a me sconosciuto fino a che i nostri sguardi non s'incrociarono per la prima volta. Sei stata la donna che ogni uomo desidera avere al suo fianco. Mi offristi il tuo calore, la tua forza, la tua passione, la tua battaglia, la tua competenza, la tua allegria e tristezza, la tua stessa vita. Oggi, come ieri, sei dentro di me e non esiste neppure un momento nel quale io non pensi a te.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamenti)



"Você está em mim"

Amanheci e meu relógio interno lembrou que um dia como hoje começamos a jornada de nossa história. Como poder esquecer o momento sublime em que decidimos enfrentar o caminho juntos! Olho para trás e me instalo naquele ônibus que nos trouxe para o mar para qye cim suas ondas seguimos temperando esse lindo amor, sentimento puro, desconhecido por mim até que seu olhar e o meu se cruzaram pela primeira vez. Você foi a mulher que todo homem deseja ter ao seu lado. Me deu seu calor, sua força, sua paixão, sua luta, seu dom de gente, suas alegrias e tristezas, sua própria vida. Hoje, como ontem, você está em mim e não existe um momento na qual eu não pense em você.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)




"Tu es en moi"


Je me suis réveillé et mon horloge interne c’est rappelé qu'un jour comme aujourd'hui nous avons commencé le parcours de notre histoire. Comment pouvoir oublier le moment sublime où nous avons décidé d'affronter le chemin ensemble! Je regarde en arrière et m'installe dans ce bus qui nous a déplacés vers la mer pour qu'avec ses vagues nous continuions d'assaisonner ce bel amour, sentiment pur inconnu pour moi jusqu'à ce que se sont croisés ton un regard et le mien pour la première fois. Tu as été la femme qui tout homme désire avoir à ses côtés. Tu m'as offert ta chaleur, ta force, ta passion, ta lutte, ta bonté, tes joies et tristesses, ta vie même. Aujourd'hui, comme hier, tu es en moi et il n'existe pas de moment auquel je ne te pense pas.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

lunes, 13 de diciembre de 2010

NUEVAS FIESTAS

"Nuevas Fiestas"

Llegan las fiestas y comienzan a acompañarme mis ángeles, es inevitable, mejor dicho, no quiero evitarlo, me agrada. Con ellos recorro mi vida y en una veloz retrospectiva me instalo en los lugares placenteros que supieron brindarme. Mis sentidos están atentos y me transporto hacia sus risas, su compañía, sus charlas y hasta percibo los aromas tan ricos de aquéllos días. Vuelvo a entrar a esa cocina donde preparabas ese pollo al romero que con tanto empeño esperabas que degustáramos, qué lindo es volver a verte con ese delantal papá! Y a vos Silvia te veo sentada en el piso junto a la princesa, rodeada de adornos armando el arbolito, como cada 8 de diciembre. Hermosa ceremonia coronada cuando las luces titilantes hacían su aparición! Y qué decir de esas mesas navideñas que sólo tu dedicación lograba sorprendernos cada año, cómo olvidarlas! Ahora estoy en la mesa grande, toda tu descendencia te contempla, tu sonrisa es contagiosa y mojás una y otra vez el pan dulce en el vino para disfrutarlo en tu paladar como tal vez lo hacías en la Italia que supo verte crecer. Siempre te veo así, con tu carcajada a flor de piel y es por eso que te traje al final abuelo, porque me quita un poquito la congoja del recuerdo. Sé que cada presente no es igual, el camino continúa con otros paisajes, con distintas vivencias, diferentes olores, pero también sé que en estos días festivos el tenerlos a mi lado me regocija el alma y hoy tuve ganas que lo supieran.

Hugo Accardi



"Novas festas"

Chegam as festas e meus anjos começam a me acompanhar, é inevitável ou, melhor dizendo, não quero evita-lo, me agrada. Com eles percorro minha vida e, em uma veloz retrospectiva, me instalo nos lugares prazerosos que eles souberam me presentear. Meus sentidos estão atentos e me transporto até os seus risos, sua companhia, suas conversas e ate percebo os cheiros tão gostosos daqueles dias. Volto a entrar nessa cozinha onde preparavas esse frango ao romeiro que com tanto empenho esperavas que provássemos, que lindo é voltar a te ver com este avental papai! E você Silvia te vejo sentada no chão junto com a princesa, rodeada de enfeites armando a árvore, como em todo 8 de dezembro. Linda cerimônia coroada quando as luzes cintilantes faziam sua aparição! E o que dizer dessas mesas de natal que somente a tua dedicação conseguia nos surpreender a cada ano, como esquecê-las! Agora, estou na mesa grande, toda tua descendência te admira, teu sorriso é contagioso e molhas uma e outra vez o pão doce no vinho para desfrutá-lo no teu paladar como talvez o fazias na Itália que te viu crescer. Sempre te vejo assim, com tua gargalhada à flor da pele e, por isso, que te trouxe ao final vovô, porque me tira um pouquinho a tristeza da recordação. Sei que cada presente não é igual, o caminho continua com outras paisagens, com diferentes experiências, diferentes cheiros, mas também sei que nestes dias festivos tê-los ao meu lado regozija a minha alma e hoje tive vontade que eles soubessem.

Traducido al portugués por Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BertrandCacau)




"Nuove Feste"

Arrivano le feste e i miei angeli iniziano ad accompagnarmi, è inevitabile, anzi, non lo voglio evitare, mi piace. Con loro percorro la mia vita e tramite una veloce retrospettiva mi piazzo in quei luoghi piacevoli che loro hanno saputo offrirmi. I miei sensi sono all’erta e mi trasporto verso le loro risate, la loro compagnia, le loro chiacchiere e persino sento i profumi buonissimi di quei giorni. Rientro in quella cucina dove preparavi quel pollo al rosmarino che tanto aspettavi che noi assaggiassimo, come è bello rivederti con quel grembiule babbo! E a te Silvia ti vedo seduta per terra accanto alla principessa, con tutt’attorno gli addobbi per l’alberello di Natale, come facevi ogni 8 dicembre. Bellissima cerimonia coronata dalle luci sfavillanti che apparivano! E che dire delle tavole natalizie che solo la tua dedicazione riusciva a sorprenderci ogni anno … come dimenticarle? Ora sono seduto alla tavola grande, tutta la tua discendenza ti contempla, il tuo sorriso è contagioso e intingi una volta ed un’altra ancora il panettone nel vino per godertelo nel tuo palato come forse facevi in quella Italia che ti vide crescere. Sempre ti vedo così, con la tua risata a fior di pelle ed è per questo che alla fine ti ho riportato nonno, perchè rimuove un po’ l’angoscia del ricordo. So che ogni presente non è lo stesso, la strada continua con altri paesaggi, con altre esperienze, con odori diversi, ma so anche che in questi giorni festivi avervi al mio fianco mi fa gioire l’anima e oggi ho voluto che lo sappiate.

Traducido al italiano por Paula Frondizi




"Nouvelles fêtes"

Les fêtes arrivent et mes anges commencent à m'accompagner, c’est inévitable, ou plutôt, je ne veux pas l'éviter, ça me plaît. Avec eux je parcours ma vie et dans l'une rapide rétrospective je m'installe dans les lieux joyeux qu’on a su m'offrir. Mes sens sont attentifs et je me transporte vers ses rires, sa compagnie, ses conversations et je perçois même les si riches parfums de ces jours. J’entre de nouveau dans cette cuisine où tu préparais ce poulet au romarin qu’avec tant d’engagement tu espérais que nous dégustions, qu’est-ce que c’est joli de te revoir dans ce tablier papa! Et à toi Silvia je te vois assise sur le sol près de la princesse, entourée d'ornements décorant le sapin, comme chaque 8 décembre. Une belle cérémonie couronnée quand les lumières étincelantes faisaient leur apparition! Et que dire de ces tables de Noël que seul ton engagement réussissait à nous surprendre chaque année, comment les oublier! Maintenant je suis sur la grande table, toute ta descendance te contemple, ton sourire est contagieux et tu mouilles plusieurs fois le pain dans le vin pour profiter de cela dans ton palais comme peut-être tu le faisais dans l’Italie qui a su te voir grandir. Je te vois toujours ainsi, avec ton éclat de rire à fleur d'une peau et c'est pour cela que je t'ai amené à la fin grand-père, parce que ça me retire un peu l'angoisse du souvenir. Je sais que chaque présent n'est pas pareil, le chemin continue avec d'autres paysages, avec des expériences distinctes, différentes odeurs, mais je sais aussi qu’en ces jours de fête, les avoir à mes côtés, me fait du bien à l’âme et aujourd'hui j'ai eu envie que vous le sachiez.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)





miércoles, 1 de diciembre de 2010

VACIEMOS LA MOCHILA

“Vaciemos la mochila”

No les pasa que cada mañana al abrir el placard se encuentran con infinidad de prendas que ya no usan? Es increíble, pero pueden pasar años y allí siguen, apretujadas, sin que atinemos siquiera a reacomodarlas. Pensaron en algún momento desprenderse de lo que no se utiliza? O, mejor dicho, es importante mantener algo que permitió que nos luciéramos en una época y que ya no forma parte de nuestro presente? Para qué seguir cargando esa mochila? Si comprendemos la sinrazón del placar, podremos cambiar la mirada y trasladarlo a la propia vida. Muchas veces llenamos nuestro interior con un amor no correspondido y lo dejamos allí, latente, esperando ilusionados que llegue el día que sienta lo mismo por nosotros. También guardamos nostalgias de quienes alguna vez nos acompañaron en la ruta o colgamos recuerdos que sólo ocupan lugar y no nos dejan espacio para ver un nuevo horizonte. Por eso es tiempo de abandonar las cargas del pasado y caminar más livianos vaciándonos de todas ellas. Imitemos al mar y arrojemos todo lo que ya no nos pertenece. Hagámoslo ahora que podemos, tal vez en ese desprendimiento, en ese saber que los dejamos ir, esté la llave que abra otra puerta, aquélla que quizá tiempo atrás ignoramos y hoy, con más lugar adentro nuestro, nos damos la oportunidad de traspasar.

Hugo Accardi



"Svuotiamo lo zaino"

Non le succede che ogni mattina aprendo l’armadio si trovi un’infinità di vestiti che non usa più? È incredibile, però possono passare anni ed essi lì rimangono, affollati, senza nemmeno che li riordiniamo. Pensò in alcun momento di liberarsi di ciò che non utilizza? O, meglio, è importante qualcosa che un tempo ci ha permesso di brillare ed ora non è più parte del nostro presente? Perché continuare a caricare questo zaino? Se comprendessimo la metafora dell’armadio, potremmo cambiare la visione e trasportarla nella propria vita. Spesso riempiamo il nostro interno con un amore mal corrisposto e lo lasciamo lì, dormiente, sperando illudendoci che arriverà il giorno in cui proverà i nostri stessi sentimenti. Spesso conserviamo la nostalgia per coloro che ci accompagnarono lungo il cammino o ci aggrappiamo a ricordi che solo occupano spazio e non lasciamo il posto per un nuovo orizzonte. Per questo motivo è tempo di abbandonare i carichi del passato e di camminare più leggeri svuotandoci di tutti essi. È il momento d’imitare il mare e di buttare via tutto ciò che non ci appartiene. Facciamo ora quello che possiamo, forse in questo distacco, in questa consapevolezza che li abbiamo lasciati andare, sta la chiave che apre un’altra porta, quella che forse un tempo abbiamo ignorato ed oggi, con più spazio dentro di noi, ci da la possibilità di trapassare.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)


"Vidons le sac à dos"

Ne vous arrive-t-il pas que chaque matin en ouvrant le placard vous vous retrouvez avec une infinité de vêtements que vous n’utilisez plus? C’est incroyable, mais il peut se passer des années et ils continuent d’être là, écrasés, sans même que nous pensions à les réarranger. Avez-vous pensé à un moment de vous détacher de ce qui n'est pas utilisé ? Ou plutôt, est-il important de garder quelque chose qui a permis que nous nous parassions à une époque et qui ne fait déjà plus partie de notre présent ? Pourquoi continuer de charger ce sac à dos ? Si nous avons compris la métaphore du placard, nous pouvons changer le regard et le déplacer à la propre vie. Plusieurs fois nous remplissons notre intérieur d’amour non correspondu et le laissons là, latent, en attendant illusionnés qu’arrive le jour où il sentira la même chose que nous. Nous gardons aussi une nostalgie de ceux qui une fois nous ont accompagnés sur la route ou accrochons des souvenirs qui seulement occupent de la place et ne nous laissent pas d'espace pour voir un nouvel horizon. C’est pour cela qu’il est temps d'abandonner les charges du passé et de marcher plus léger en nous en vidant. C'est le moment d'imiter la mer et lancer tout ce qui ne nous appartient pas. Faisons-le maintenant tant que nous pouvons, peut-être dans ce détachement, dans ce savoir que nous les laissons s’en aller, soit la clef qui ouvre une autre porte, celle que peut-être un temps en arrière nous ignorions et aujourd'hui, avec plus de place au fond de nous, nous nous donnons l'opportunité de traverser.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)




"Let’s empty the backpack"

Doesn’t it happen to you that every morning when you open the closet you find infinity of clothing that you no longer use? It is amazing, but it may take years and they are still there, cramped, without even rearrange them thoughtfully. Have you thought at some moment to detach from what is not used? Or, rather, it is important to maintain something that allowed us to look good at a time and no longer forms part of our present? Why continue carrying that backpack? If we understand the metaphor of the closet, we can change the view and move it to one's own life. Often we fill our inner selves with an unrequited love and we leave it there, latent, waiting excited for the day that they feel the same. We also keep nostalgia of those who once had accompanied us on the path or hang memories that only occupy place and leave us with no space to see a new horizon. That is why it is time to leave the burdens of the past and walk lighter emptying ourselves of them all. It is time to imitate the sea and throw everything that does not belong to us. Let’s do it now that we can, perhaps in this detachment, in knowing that we let it go, is the key to open another door, one that perhaps some time ago we ignored and today, with more room inside ourselves, we give ourselves the opportunity to pass.



"Ајде да го испразните ранец"

Зарем тоа не ви случува вам, кои секое утро кога ќе го отворите плакарот да се сретнете со бесконечност од облека која веќе не ја користите? Неверојатно е, но тоа може да потрае со години и тие се уште се таму, збиени, без дури и да ги преуредите. Дали сте помислиле во некој момент да се одделите од она што не се користи? Или, всушност, важно е да се задржи нешто што ни овозможило да изгледаме добро некогаш и веќе не е дел од нашата сегашност? Зошто да продолжиме носеше на тој ранец? Ако ја разбираме метафората на плакарот, можеме да го промениме погледот и да го преместиме во сопствениот живот. Често се исполнуваме самите себе со невозвратена љубов и го оставаме тоа чувство таму, латентно, чекајќи го возбудени денот кога тие се чувствуваат исто. Исто така ја задржуваме носталгијата за оние кои некогаш не придружувале на патот или задржуваме спомени кои само заземаат место и не остават простор да се види нов хоризонт. Тоа е причината зошто е време да го напушти товарот на минатото и да пролжиме понатаму полесни ослободувајчи се од нив. Време е да се имитира морето и да се фрли се што не припаѓа нам. Да го сториме тоа сега кога можеме, можеби во овој одвојување, знаејќи дека ние го пуштивме да си оди, е клучот за отворање на уште една врата, која можеби пред извесно време сме ја игнорирале и денес, со повеќе простор во самите себе, си даваме можност да продолжиме понатаму.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (@yyo_jj)


"Esvaziemos a mochila"

Não lhes acontece que cada manhã ao abrir o closet se encontram com uma infinita quantidade de roupas que já não usam? É incrível, mas podem passar anos e ali continuam, lotadas, sem que nós queiramos siquer organiza-las. Pensaram em algum momento em se desprender do que já não utilizam? Ou, melhor dizendo, é impotrante manter algo que permitiu que brilhemos em uma época e que já não faz parte do nosso presente? Para que, continuar carregando essa mochila? Se entendemos a metáfora do closet, podemos mudar o olhar e move-lo a própria vida. Muitas vezes enchemos nosso interior com um amor não correspondido e o deixamos ali, batendo, esperando iludidos para que chegue o dia que sinta o mesmo que nós. Também guardamos as saudades de quem alguma vez nos acompanharam na rota ou guardamos lembranças que só ocupam lugar e não nos deixam espaço para ver um novo horizonte. Por isso é tempo de abandonar as cargas do passado e caminhar mais leves nos vaziando de todas elas. Façamos agora que podemos, talvez neste desprendimento, neste saber que os deixamos ir, esta é a chave que abre outra porta, aquela que algum tempo atrás ignoramos e hoje, com mais lugar dentro de nós, nos damos a oportunidade de o transferir.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)

lunes, 8 de noviembre de 2010

LA POSTA

"La Posta"
(A la memoria de Silvia, mi mujer durante más de dos décadas y uno de mis ángeles guardianes)

... Y aquí estoy otra vez, contemplando cada rincón de tu sueño, de nuestro sueño cuando supiste contagiármelo. Y aquí es donde vuelvo a verte y a sentirte. Dirijo mi mirada y allí estás, entrelazando el jazmín que hoy cubre toda la medianera, cuidando tu Santa Rita que ahora disfruto en cada una de sus hojas color obispo, o dándole la forma a ese nuevo cuadro, el "inconcluso", el último que acariciaste con tus acrílicos y que guarda para mi la imagen de las "Tuyas" que un "sin alma" arrancó de sus raíces. Era tu mundo y nos invitaste día a día a participar en él. Fuiste su "creadora" y yo tu cómplice en esa creación. Y ahí estás otra vez, llenando de amarillo el cuarto de baño de la princesa, dándole ese toque que sólo vos podías darle, y cada una de esas pinceladas es hoy la pintura fresca de mi recuerdo. Sabés qué? Hoy la casa volvió a tener vida, nuevamente siento la pertenencia de aquél entonces, y sabés por qué? Porque después de ese tiempo en el que tu vacío era notorio, en el que la sinrazón se había apoderado de mí, en el que quienes me rodearon aprovecharon muy bien la circunstancia despojándome la energía y, junto a ella, mi alegría, lo más preciado que todo ser humano necesita para seguir avanzando, llegó a mi vida quien debía tomar la posta que habías dejado, quien me devolvió la energía y la alegría que supieron arrancarme, renovándomelas en cada amanecer que estamos juntos y en cada beso de un "hasta mañana". Por eso hoy puedo escribirte y decirte gracias!!! Gracias por este hermoso recuerdo que se regenera año tras año y por cada uno de los veintidós noviembres que estuvimos juntos. Es así, llegó un nuevo noviembre, y con él, la imagen de la buena nostalgia.
Hugo Accardi



"Le Poste"
(En mémoire de Silvia, ma femme durant plus de deux décennies et l'un de mes anges des gardiens)

... Et je suis là de nouveau, contemplant chaque coin de ton rêve, de notre rêve quand tu as su me le contaminer. Et c'est ici où de nouveau je te revois et je te sens. Je dirige mon regard et tu es là, entrelaçant le jasmin qui aujourd'hui couvre toute la mitoyenne, prenant soin de ta Sainte Rita que maintenant je profité dans chacune de ses feuilles couleur violettes, ou lui donnant la forme à ce nouveau tableau, le "inachevé", le dernier que tu as caressé avec tes acryliques et qui garde pour moi l'image des "Tiennes" qu'un "sans âme" a arrachées de ses racines. C'était ton monde et tu nous as invités à y participer jour après jour. Tu as été sa "créatrice" et moi ton complice dans cette création. Et tu es là de nouveau, remplissant de jaune la salle de bains de la princesse, lui donnant cette touche que toi seule pouvais donner, et chacun de ces coups de pinceau est aujourd'hui la peinture fraîche de mon souvenir. Tu sais quoi? Aujourd'hui la maison a recommencé à avoir une vie, je sens de nouveau l'appartenance de cette époque, et tu sais pourquoi? Parce qu'après ce temps dans lequel ton vide était notoire, dans lequel l’injustice s'était emparée de moi, dans lequel ceux qui m'ont entouraient en ont très bien profité me dépouillant de l'énergie et, avec elle, ma joie, le plus précieux que tout être humain a besoin pour continuer d'avancer, il est arrivé à ma vie celle qui devait prendre le poste que tu avais laissé, celle qui m'a rendu l'énergie et la joie qu'on a su m’arracher, la renouvelant à chaque aube où nous sommes ensemble et dans chaque baiser d'un "à demain". C’est pour cela qu’aujourd'hui je peux t'écrire et te dire merci!!! Merci pour ce beau souvenir qui régénère année après année et par chacun de vingt-deux novembres que nous avons passés ensemble. C’est ainsi, un nouveau novembre est arrivé, et avec lui, l'image de la bonne nostalgie.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)