¡Bienvenidos!

¡Bienvenidos!
Mostrando entradas con la etiqueta aniversario. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta aniversario. Mostrar todas las entradas

domingo, 27 de mayo de 2012

27 DE MAYO

"27 de mayo"

Treinta y dos años nos separan de aquel sublime momento en el que por fin decidiste el esperado "acá estoy" y llenaste de alegría nuestros corazones. Solo recordar la nueva paternidad que me regaló la vida me transporta a esa sala en la que tuve el maravilloso privilegio de verte asomar desde las entrañas que te cobijaron durante nueve meses. Te acuno y te disfruto con mis ojos bien abiertos. Cómo no hacerlo si fuiste presencia mucho antes de nacer y el sentir tu calor en mis brazos cerraba el círculo de tantas noches en las que soñé tu llegada. Hoy, ya toda una mujer, te envuelven otros brazos y también lo celebro, tanto como cada vez que puedo arroparte aunque sea en mis pensamientos. Bendigo tu presente y este nuevo mayo en el calendario, uno más en el que vuelvo a tener la oportunidad de sentir la emoción del camino que hemos recorrido.

Hugo Accardi


"27 de maio"

Trinta e dois anos nos separam daquele sublime momento no qual por fim decidiste o esperado "aqui estou" e encheste de alegria nossos corações. Só lembrar a nova paternidade que a vida me presenteou me transporto a essa sala em que tive o maravilhoso privilégio de te ver surgir das entranhas que te abrigaram durante nove meses. Te embalo e te admiro com meus olhos bem abertos. Como não fazê-lo se estiveste presente desde muito antes de nascer e sentir teu calor nos meus braços fechava o ciclo de tantas noites nas quais sonhei com tua chegada. Hoje, já estás mulher feita, te envolvem outros braços e isso tambem comemoro, tanto como cada vez que posso encobrir-te mesmo que apenas nos meus pensamentos. Abençoo teu presente e este novo maio no calendário, mais um em que volto a ter a oportunidade de sentir a emoção do caminho que temos percorrido.

Traducido al portugués por Lívia Maria Da Silva Guedes (@LiviaMaria77) con la colaboración de Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BertrandCacau) 


“27 maggio”

Trenta e due anni ci separano da quel sublime momento in cui decidesti finalmente di dire il tanto atesso "eccomi qua" e di riempire di gioia i nostri cuori. Il solo ricordare la nuova paternità che mi ha regalato la vita mi trasporta in quella sala in cui ebbi il meraviglioso privilegio di vederti affaciare dalle interiora che ti ospitarono per nove mesi. Ti conio e ti ammiro con i miei occhi bene aperti. Come posso non farlo se sei stata presente molto prima di nascere e se il sentire il tuo calore tra le mie braccia chiudeva il circolo di tante notti in cui sognai il tuo arrivo. Oggi, ormai una donna, ti stringono altre braccia e sono contento anche di questo, come ogni volta che posso abbracciarti anche se solo nei miei pensieri. Benedico il tuo presente e questo nuovo maggio nel calendario, uno in piú in cui ho di nuovo la possibilità di sentire l'emozione della strada che abbiamo percorso.

Traducido al italiano por Donato Califri (@DonyCasiAngel)


"May 27th"

Thirty-two years separate us of that sublime moment in which at last you decided the expected "here I am" and filled with happiness our hearts. Only recalling the new paternity that life gave me transports me to that room in which I had the marvelous privilege of seeing you to appear from mom's womb that sheltered you during nine months.  I rock you and enjoy you with my eyes well open. How not to do it when you were presence a lot before being born and feeling your warmth in my arms closed the circle of so many nights in which I dreamed of your arrival. Today, already a woman, other arms are wrapped around you and I celebrate it too, so much like each time that I can wrap my arms around you once again even though it is in my thoughts.  I bless your present and this new May in the calendar, one more in which I have the opportunity to feel the emotion of the road that have traveled through.


"27 мај"

Дваесет и седум години не делат од тој возвишен момент во кој конечно се одлучи за очекуваното "еве ме" и ги исполни со среќа нашите срца. Само потсетувајќи на новото татковство што животот ми го даде мене ме носи до таа соба во која ја имав прекрасната привилегија да те видат како излегуваш од утробата на мама која ти беше засолниште во текот на девет месеци. Јас те лулам и уживам во тебе со моите очи широко отворени. Како да не го правам тоа кога беше присустна многу пред да се родиш и чувствувајќи го твојата топлина во мојата прегратка го затвори кругот на толку многу ноќи во кои го сонував твоето пристигнување. Денес, веќе жена, други раце те прегрнуваат и, и тоа го славам, толку многу како секој пат што ќе можам да те прегрнам уште еднаш, макар и во моите мисли. Ја благословувам твојата сегашност и овој нов мај во календарот, уште еден во која имам можност да ја почувствувам емоцијата на патувањето кое сме го поминале досега.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)


"27. Maj"

Dvadeset i sedam godina nas dele od tog uzvišenog momenta u kom si se konačno odlučila za dugo očekivano "evo me" i ispunila radošću naša srca. Samo podsećanje na novo očinstvo koje mi je dalo život vraća me u onu salu u kojoj sam imao prekrasnu privilegiju da te vidim kako izlaziš iz majčine utrobe koja je bila tvoje sklonište devet meseci. Ljuljam te i uživam u tebi širom otvorenih očiju. Kako da ne činim to kad si bila prisutna još pre nego što si se rodila i tvoja toplina dok te držim u naručju zatvara krug svih onih noći u kojima sam sanjao tvoj dolazak. Danas si već žena, druge ruke te grle i slavim to, toliko koliko i svaki put kada mogu da obavijem svoju ruke oko tebe pa makar i u mislima. Blagosiljam tvoju sadašnjost i ovaj novi maj u kalendaru, još jedan u nizu u kojem imam mogućnost da osetim emocije puta kojim smo prošli zajedno.

Traducido al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)


“27 במאי”

עשרים ושבע שנים מפרידות ביננו לבין הרגע הנשגב בו החלטת שהגיע הזמן של "אני פה" ומלאת את ליבנו בשמחה. רק הזכרון של האבהות החדשה שהחיים העניקו לי גורם לי לחזור לאותו חדר בו חוויתי את הזכות הנפלאה של לראות אותך יוצאת מרחם אימך ששמרה עליך במשך תשעת החודשים האלו. אני מנענע אותך ונהנה ממך בעיניים פתוחות לרווחה. איך לא אם כבר היית נוכחת בחיי הרבה לפני לידתך ותחושת החום בידי כשאני אוחז אותך משלימה את המעגל של כל כך הרבה לילות בהם חלמתי על בואך. היום, בהיותך כבר אישה, מקיפות אותך זרועות אחרות וגם על כך אני שמח, כל כך שמח כמו כל פעם בה אני יכול לחזור ולחבק אותך שוב אפילו רק במחשבות שלי. אני מברך את ההווה שלך ואת היום החדש הזה במאי, עוד יום בו שוב ניתנת לי ההזדמנות לחוש את ההתרגשות מהדרך שעברנו יחד.

Traducido al hebreo por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)



"27 Mai"

Trente-deux ans nous séparent de ce sublime moment où tu as enfin décidé l’attendu "je suis là" et tu as rempli nos cœurs de joie. Seulement me souvenir de la nouvelle paternité que la vie m’a offerte me transporte à cette salle où j’ai eu le merveilleux privilège de te voir apparaître depuis les entrailles qui t’ont couvert pendant neuf mois. Je te berce et profite avec mes yeux grands ouverts. Comment ne pas le faire si tu fus présente bien avant de naître et sentir ta chaleur entre mes bras refermait le cercle de tant de nuits durant lesquelles j’ai rêvé de ton arrivée. Aujourd’hui, déjà toute une femme, d’autres bras t’enveloppent et j’en suis tout aussi ravi, autant que chaque fois que je peux te couvrir bien que ce ne soit que dans mes pensées. Je bénis ton présent et ce nouveau mai sur le calendrier, un de plus où j’ai à nouveau l’opportunité de sentir l’émotion du chemin que nous avons parcouru.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

domingo, 20 de noviembre de 2011

MIS NOVIEMBRES

"Mis noviembres"

Llegó un nuevo despertar y, con él, la alegría del recuerdo de mi primer bocanada de aire. Ya siento el cosquilleo del camino recorrido, cuántas imágenes vienen hacia mí, todas y cada una poseedoras de las herramientas con las que se fue tallando mi presente. Ninguna de ellas las desecho, hacerlo sería abandonar mi esencia. Soy lo que soy gracias a los noviembres transcurridos y, por eso, hoy levanto mi copa brindando por los que ya vendrán y seguirán regalándome la dicha de continuar disfrutando del hermoso juego de aprender a vivir.

Hugo Accardi



"Novembri miei"

Ecco un nuovo risveglio e l’allegria di ricordare quel primo boccone d’aria. Sento già il solletico dei sentieri battuti, quante immagini vengono a me, tutte quante piene degli strumenti con i quali ho scolpito il mio presente. Non scarto nessuna di esse, farlo significherebbe abbandonare la mia essenza. Sono quel che sono grazie ai novembri trascorsi e perciò oggi alzo il mio bicchiere per fare un brindisi per tutti quelli que verranno e continueranno a regalarmi la gioia di continuare a godere del bellissimo gioco di impare a vivere.

Traducido al italiano por Paula Frondizi



"Meus novembros"

Chegou um novo amanhecer e, com ele, a alegria de minha primeira respiração. Já sinto o arrepio do caminho recorrido, quantas imagens vêem até mim, todas e cada uma dona das ferramentas com as quais se foi esculpindo o meu presente. Nenhuma delas as desfaço, fazê-lo seria abandonar minha essência. Sou o que sou graças aos novembros transcorridos e, por isso, hoje levanto minha taça e brindo pelos que já virão e seguirão me presenteando a alegria de continuar desfrutando do lindo jogo de aprender a viver.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"Mes Novembres"

Un nouveau réveil est arrivé et, avec lui, la joie du souvenir de ma première bouchée d’air. Je sens déjà le chatouillement du chemin parcouru, combien d’images viennent jusqu’à moi, toutes et chacune possédant les outils avec lesquels a été taillé mon présent. Je ne défais aucune d’elles, le faire serait abandonner mon essence. Je suis ce que je suis grâce aux novembres écoulés et, pour cela, aujourd’hui je lève mon verre portant un toast pour ceux qui viendront et continueront à m’offrir le bonheur de continuer à profiter du beaux jeu d’apprendre à vivre.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)




"My Novembers"


A new dawn has arrived, and with it, the happiness of the memory of my first breath. I already feel the tingle of the traveled road, how many images come towards me, each and every one possessing the tools with which my present was being carved. None of them are wasted, it would be abandoning my essence. I am what I am thanks to the Novembers elapsed, and therefore, today I raise my glass toasting for the ones that will come and will continue giving me the happiness to continue enjoying the beautiful game of learning how to live.

Traducido al inglés por Jovanka Chikova (@yoyo_jj) con la colaboración de Mónica Murillo (@LEIColombia)



"Сите мои ноември"

Ново будење, и со тоа, радоста на сеќавањето на моето прво вдишување на воздух. Веќе ги чувствувам трпките од поминатиот пат, колку слики доаѓаат кон мене, сите и секоја една носител на алатките со кои се врежуваше сегашноста. Никоја од нив не ја отфрлам, ако го направам тоа би го напуштил моето битие. Сум тоа што сум благодарение на сите поминати ноември и затоа, денес ја кревам чашата наздравувајќи за тие што допрва ќе дојдат и ќе продолжат да ми ја подаруваат радоста на уживањето во прекрасната игра во која се учи да се живее.

Traducido por al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)



"Els meus novembres"

Va arribar un nou despertar i, amb ell, l'alegria del record de la meva primera glopada d'aire. Ja sento el pessigolleig del camí recorregut, quantes imatges vénen cap a mi, totes i cadascuna posseïdores de les eines amb les que es va anar tallant el meu present. Cap d'elles les desfet, fer-ho seria abandonar la meva essència. Sóc el que sóc gràcies als novembres transcorreguts i, per això, avui aixeco la meva copa brindant pels que ja vindran i seguiran regalant la sort de continuar gaudint del bonic joc d'aprendre a viure.

Traducido al catalán por Verónica Quero @veroqt)


"הנובמברים שלי"


הגיעה זריחה חדשה ואיתה השמחה מהזיכרון של הפעם הראשונה בה הפה שלי התמלא באויר. אני כבר מרגיש את הדגדוג של הדרך בה צעדתי, כמה מראות חוזרים אלי, כל אחד מהם מחזיק בכלים איתם עוצב ההווה שלי. אני לא מתעלם מאף אחד מהם, לעשות זאת יהיה לנטוש את המהות שלי. אני מי שאני הודות לנובמברים אותם עברתי ולכן היום אני מרים כוסית לחיי אלה שיבואו וימשיכו להעניק לי את האושר כדי להמשיך להנות מהמשחק הנפלא הזה של ללמוד לחיות

Traducido al hebreo por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

viernes, 9 de septiembre de 2011

CONTINUARE SEMBRANDO

"Continuaré sembrando"

No existe manera de no recordarte, de no tenerte en mis pensamientos, si fuiste hace 35 años quien me regaló el privilegio de convertirme en padre por primera vez. Cómo poder olvidar el título que recibí en mis juveniles 20 primaveras si lo seguiré revalidando hasta el último de mis días. Sé que hubo materias sencillas y otras que me costó aprobarlas, pero aunque hoy te des el lujo de apartarme de tu vida navegando en aguas diferentes, debés saber que sigo aquí, esperando que tus días regresen a los míos. Sé que así será, que esa niña ya mujer que el tiempo escurrió entre mis dedos volverá a sentir el calor de mis brazos. Mientras tanto, continuaré sembrando el camino de buena hierba para estar preparado cuando llegue el momento de rendir un nuevo examen.

Hugo Accardi



"Continuerò la semina"

Non esiste modo per non ricordarti, per non averti nei miei pensieri, se sei stata colei che 35 anni fa mi regalò il privilegio di rendermi per la prima volta padre. Come posso dimenticare il titolo che ricevetti nelle mie giovani 20 primavere se continuerò a convalidarlo fino all’ ultimo dei miei giorni. So che ci furono materie semplici e altre che furono difficili da superare, però nonostante oggi ti concedi il lusso di allontanarmi dalla tua vita navigando il acque diverse, devi sapere che io resto qui, sperando che i tuoi giorni ritornino assieme ai miei. So che così sarà, che quella bimba ora donna che il tempo fece scivolare tra le mie dita tornerà a sentire nuovamente il calore delle mie braccia. Nel frattempo, continuerò a seminare la strada di erba buona al fine di essere preparato quando giungerà il momento di ridare un nuovo esame.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)



"Continuarei semeando"

Não existe forma de não lembrar de você, de não te ter em meus pensamentos, se você foi durante 35 anos quem me deu o privilégio de ser pai pela primeira vez. Como poder esquecer o título que recebi em minhas 20 juvenis primaveras se seguirei revalidando até o último dia de meus dias. Sei que houveram assuntos simples e outros que custei a aprovar-los, mas mesmo que hoje se dê ao luxo de me afastar de sua vida navegando em águas diferentes, você deve saber que sigo aqui, esperando que seus dias voltem aos meus. Sei que assim será, que essa menina já mulher, a qual o tempo escorregou entre meus dedos voltará a sentir o calor de meus braços. Entretanto continuarei semeando o caminho de ervas boas para estar preparado quando chegue o momento de fazer uma revisão.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"Je continuerai de semer"

Il n'existe pas de manière de ne pas se souvenir, de ne pas t’avoir dans mes pensées, si tu as été il y a 35 ans celle qui m'a offert le privilège de devenir père pour la première fois. Comment pouvoir oublier le titre que j'ai reçu dans mes 20 printemps juvéniles si je continuerai de le revalider jusqu'au dernier de mes jours. Je sais qu'il y a eu des matières simples et d’autres qu'il m'a été difficile d’avoir, mais bien qu'aujourd'hui tu te donne le luxe de m'écarter de ta vie en naviguant dans des eaux différentes, tu dois savoir que je reste ici, attendant que tes jours reviennent aux miens. Je sais qu'il sera ainsi, que cette petite fille déjà femme que le temps a fait glisser entre mes doigts recommencera à sentir la chaleur de mes bras. Pendant ce temps, je continuerai de semer le chemin de bonne herbe pour être préparé quand arrivera le moment de vaincre un nouvel examen.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



"Ќе продолжам да сеам"

Не постои начин да не се сеќавам на тебе, да те немам во мислите, кога ти беше таа што пред 35 години ми ја подари привилегијата да се станам татко за прв пат. Како може да ја заборавам титулата што ја добив во моите младешки 20 лета, кога ќе продолжам да ја ценам до последниот ден. Знам дека имаше едноставни материи и други што ме чинеше да ги положам, но дури иако денес си го дозволиш луксузот да ме одделиш од твојот живот насочувајќи се кон други води, треба да знаеш дека уште сум тука, чекам твоите денови да се вратат кај моите. Знам дека ќе биде така, дека тоа девојче, веќе жена, што времето ја протна низ моите прсти, повторно ќе ја почувствува топлината на моите раце. До тогаш, ќе продолжам да го сеам патот со добра трева, за да бидам подготвен кога ќе стигне моментот, да предадам нов испит.

Traducido al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)



"Nastaviću setvu"

Ne postoji način da te se ne setim, da te nemam u svojim mislima, kad si bila ti ta koja mi je pre 35 godine poklonila privilegiju da po prvi put postanem otac. Kako da zaboravim titulu koju sam dobio za svojih mladih dvadeset leta kada ću da nastavim da je cenim do poslednjeg dana svog života. Znam da je bilo lakih predmeta i onih težih koje je trebalo položiti, i ako danas dozvoljavaš sebi taj luksuz da se odaljiš od mene i da ploviš drugim vodama, moraš da znaš da ostajem ovde čekajući da se tvoji dani vrate mojima. Znam da će biti tako, da će se ova devojčica i žena koja je vremenom iskliznula iz mojih prstiju vratiti u moj topli zagrljaj. Do tada, nastaviću da sejem put dobre trave, da bih bio spreman kad dođe momenat da polažem novi ispit.

Traducido al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)



"I will continue sowing"

There is no way of not remembering you, of not having you in my thoughts, when you were the one who 35 years ago gave me the privilege of becoming a father for the first time. How could I forget the title that I received in my youthful 20 springs if I will continue renewing it to the last of my days. I know that there were simple subjects and others that cost me to pass them, but even if today you give yourself the luxury to set me apart of your life sailing in different waters, you have to know that I am still here, hoping that your days will return to mine. I know that thus will be, that that girl who is already a woman that time slipped through my fingers will feel again the warmth of my arms. In the meantime, I will continue sowing the road of good herb to be prepared when the moment arrives to yield a new exam.

Traducido al inglés por Jovanka Chikova (@yoyo_jj) con la colaboración de Mónica Murillo (@LEIColombia)

martes, 16 de agosto de 2011

POR USTEDES

"Por ustedes"

365 pasos me separan desde aquella mañana en la que decidí transitar un nuevo camino. Recuerdo vivamente mi incertidumbre sumada a la gran inexperiencia de ese momento. Qué es twitter? pregunté más de una vez y las respuestas no me conformaban, evidentemente era un mundo al que se ingresaba con alguna finalidad y no encontraba la mía. Comencé dejando frases que ya estaban incorporadas en mi interior. Se acuerdan de "sólo teniendo los ojos bien abiertos nos damos cuenta de la inmensidad que nos rodea, lástima que nos empecinamos en mantenerlos cerrados"? bueno, éste es el mensaje que me acompaña desde aquel primer paso y fue el que me permitió darle vida al blog y expresar en él la música surgida desde mi corazón. Allí traté de aprender a vivir, busqué a la mujer de mis sueños y pedí a gritos un genio, regresé a mi infancia, perdí, gané y seguí caminando, me confesé, vacié la mochila, aprendí a valorar más al amor, tuve reencuentros, volví a empezar y, cuando quedé nuevamente a la deriva, un simple llamado me devolvió los remos. Seguí esperando, despedí a Romina, mimé a Carlín, a Lola y a Benjamín. Renací, extrañé, conocí lugares hermosos y los que sin recorrerlos siguen vivos en mi imaginación, recordé, escuché palabras que no quiero volver a oír, soporté decisiones que aún hoy no llego a comprender, pensé en muchos de los que hoy me acompañan y, finalmente, me pregunté por qué? Hoy, después de 365 pasos, tengo la respuesta: Por ustedes!

Hugo Accardi



"Because of you"

365 steps separate me from that morning in which I decided to take on a new path. I remember vividly my uncertainty added to the lack of experience I had with a moment like that. What is Twitter? I asked more than once and the answers did not satisfy me, evidently it was a world into which people join with purpose and I could not find mine. I started by leaving fraises that have already been in my interior. Do you remember “only having the eyes wide open we take notice of the immensity that surrounds us, and unfortunately we insist on keeping them closed”? well, this is the message that accompanies me since this first step and was the one that allowed me to create this blog and express in it the music generated in my heart. There I tried to learn how to live, I looked for the woman of my dreams and desperately asked for a genie, I returned to my childhood, lost, gained and kept on walking, I confessed, emptied my bag pack, learned to appreciate love more, had reunions, started again, and when I was drifted away, a simple call gave me back my wings. I kept waiting, said good bye to Romina, pampered Carlin, Lola and Benjamin. I revived, missed, got to know beautiful places and without traveling in them they remain vivid in my imagination, I remembered, heard words I don’t want to hear again, supported decisions that even today I do not understand, thought a lot about those how accompany me and , finally, I asked myself Why? Today, after the 365 steps, I have the answer: Because of You!

Traducido al ingles por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)



"Por vocês"

365 passos me separam daquela manhã em que eu decidi transitar por um novo caminho. Eu lembro como se fosse hoje, a minha desconfiança somada a grande inexperiência deste momento. O que é o twitter? Perguntei-me mais de uma vez e as respostas não me conformavam, evidentemente era um mundo ao qual se ingressava com alguma finalidade e eu não encontrava a minha. Comecei deixando frases que já estavam incorporadas no meu interior. Lembram-se de: “só tendo os olhos bem abertos é que nos damos conta da imensidão que nos rodeia, é triste que insistamos em continuar com eles fechados” bom essa é a mensagem que me acompanha desde aquele primeiro passo e foi ela que me permitiu dar vida ao blog e expressar nele a musica que surgia do meu coração. Ali tratei de aprender a viver, busquei a mulher dos meus sonhos e pedi à gritos, regressei a minha infância, perdi, ganhei e segui caminhando, me confessei, esvaziei a mochila, aprendi a dar mais valor ao amor, tive reencontros, comecei de novo, e quando fiquei novamente à deriva, uma simples ligação me devolveu os remos. Segui esperando, me despedi de Romina, mimei a Carlin a Lola e a Benjamin. Renasci, senti falta, conheci lugares bonitos e os que sem conhecê-los seguem vivos na minha imaginação, recordei, escutei palavras que não quero ouvir de novo. Suportei decisões que ainda não compreendo, pensei em muitos os que hoje me acompanham e finalmente me perguntei: por quê? Hoje depois de 365 passos tenho a resposta: Por vocês!!!

Traducido al portugués por Lívia Maria Guedes (@LiviaMaria77)




"Per vosaltres"

365 passos em separen des d'aquell matí en què vaig decidir transitar un nou camí. Recordo vivament la meva incertesa sumada a la gran inexperiència d'aquell moment. Què és twitter? Vaig preguntar més d'una vegada i les respostes no em conformaven, evidentment era un món al qual s'ingressava amb alguna finalitat i no trobava la meva. Vaig començar deixant frases que ja estaven incorporades en el meu interior. Es recorden de "només tenint els ulls ben oberts ens adonem de la immensitat que ens envolta, llàstima que ens obstinem en mantenir-los tancats"? Bé, aquest és el missatge que m'acompanya des d'aquell primer pas i va ser el que em va permetre donar-li vida al blog i expressar-hi la música sorgida des del meu cor. Allà vaig tractar d'aprendre a viure, vaig buscar a la dona dels meus somnis i vaig demanar a crits un geni, vaig tornar a la meva infància, vaig perdre, vaig guanyar i vaig seguir caminant, em vaig confessar, vaig buidar la motxilla, vaig aprendre a valorar més l'amor, vaig tenir retrobaments, vaig tornar a començar i, quan vaig quedar novament a la deriva, un simple anomenat em va tornar els rems. Vaig seguir esperant, vaig acomiadar a la Romina, vaig mimar el Carlín, a la Lola i el Benjamí. Vaig renaixer, estranyar, vaig conèixer llocs bonics i els que sense recórrer segueixen vius en la meva imaginació, vaig recordar, vaig escoltar paraules que no vull tornar a sentir, suportar decisions que encara avui no arribo a comprendre, vaig pensar en molts dels que avui m'acompanyen i, finalment, em vaig preguntar per què? Avui, després de 365 passos, tinc la resposta: Per vosaltres!

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)



"Per voi"

365 passi mi separano da quella mattina nella quale decisi di percorrere una nuova strada. Ricordo vivamente la mia incertezza associata alla grande inesperienza di quel momento. Cos’è twitter? Chiesi diverse volte e le risposte non mi erano di conforto, evidentemente era un mondo nel quale si entrava con uno scopo ed io non riuscivo a trovare il mio. Cominciai a rilasciare delle dichiarazioni che già si trovavano incorporate dentro di me. Vi ricordate di “solo tenendo gli occhi ben spalancati ci rendiamo conto dell’immensità che ci circonda, peccato che ci ostiniamo a tenerli chiusi"? bene, questo è il messaggio che mi accompagna da quel primo passo e fu proprio quello che mi permise di dar vita al blog e di esporre in esso la musica che proviene dal mio cuore. Da quel momento provai ad imparare a vivere, cercai la donna dei miei sogni e chiesi a gran voce un genio, tornai alla mia infanzia, persi, vinsi e continuai a camminare, mi confessai, svuotai la borsa, imparai a dar più valore all’amore, ebbi incontri, ricomincia e, quando rimasi nuovamente alla deriva, una semplice chiamata mi ridiede i remi. Continuai a sperare, diedi addio a Romina, coccolai Carlin, Lola, Benjamin. Rinacqui, sentii la mancanza, conobbi luoghi bellissimi i quali anche senza percorrerli restano vivi nella mia immaginazione, ricordai, ascoltai parole che mai più desidero sentire, sopportai decisioni che ancor oggi non riesco a comprendere, pensai a molti di coloro che oggi mi accompagnano e, infine, mi domandai perché? Oggi, dopo 365 passi, ho la risposta: Per voi!

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)



"Pour vous"

365 pas me séparent de ce matin où j'ai décidé de traverser un nouveau chemin. Je rappelle vivement mon incertitude additionnée à la grande inexpérience de ce moment. Qu'est-ce que twitter? Ai-je demandé plus d'une fois et les réponses ne me conformaient pas, c'était évidemment un monde auquel on entrait avec un but précis et je ne trouvais pas le mien. J'ai commencé par laisser des phrases qui étaient déjà incorporées dans mon intérieur. Vous souvenez-vous de "seulement en ayant les yeux bien ouverts nous nous rendons compte de l'immensité qui nous entoure, dommage que nous nous obstinons à les maintenir fermés" ? Bon, c'est le message qui m'accompagne depuis ce premier pas et c'a été celui qui m'a permis de donner une vie au blog et d'y exprimer la musique surgissant de mon cœur. Ici j'ai essayé d'apprendre à vivre, j’ai cherché la femme de mes rêves et j’ai demandé à grands cris un génie, je suis revenu à mon enfance, j’ai perdu, j’ai gagné et j’ai continué de marcher, je me suis confessé, j’ai vidé le sac à dos, j’ai appris à donner plus de valeur à l'amour, j’ai eu des retrouvailles, j’ai recommencé et, quand je suis à nouveau resté à la dérive, un simple appel m'a rendu les rames. J'ai continué d'attendre, j’ai fait mes adieux à Romina, j’ai gâté Carlín, Lola et Benjamin. J'ai eu une renaissance, on m’a manqué, j’ai connu de beaux endroits et ceux qui sans les parcourir restent vivants dans mon imagination, je me suis souvenu, j’ai écouté des mots que je ne veux pas recommencer à entendre, j’ai supporté des décisions qu’encore aujourd'hui je n’arrive pas à comprendre, j’ai pensé à beaucoup de ceux qu'aujourd'hui m'accompagnent et, finalement, je me suis demandé pourquoi ? Aujourd'hui, après 365 pas, j'ai la réponse: Pour vous!

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



"Заради вас!"

365 чекори ме одделуваат од тоа утро кога одлучив да се упатам по нов пат. Живо се сеќавам на мојата несигурност заедно со големото неискуство во тој момент. Што е Твитер? – прашав повеќе пати, а одговорите не ме задоволуваа, очигледно тоа беше свет во кој се влегуваше со некоја цел, а јас не можев да ја најдам мојата. Почнав оставајќи фрази што веќе беа сместени во мене. Се сеќавате на „само со добро отворени очи можеме да ја видиме бескрајноста што не опкружува, штета што настојуваме да ги задржиме затворени“? добро, ова е пораката што ме придружува од првиот чекор и што ми дозволи да му дадам живот на блогот и во него да ја изразам музиката што доаѓа од моето срце. Таму се обидов да научам да живеам, ја барав жената од моите соништа и викајќи побарав еден гениј, се вратив во детството, изгубив, добив и продолжив да чекорам, се исповедав, го испразнив ранецот, научив повеќе да ја ценам љубовта, имав повторни средби, повторно почнав и, кога одново останав превртен, еден едноставен повик ми ги врати веслата. Продолжив да чекам, се опростив од Ромина, го погалив Карлин, Лола и Бенхамин. Се преродив, ми недостигаше, запознав прекрасни места и тие што без да ги поминуваат, продолжуваат да живеат во мојата имагинација, се сеќавав, слушав зборови што не сакам да ги слушнам повторно, издржав одлуки што сеуште дури и денес не ги разбирам, мислев на многу од тие што денес ме придружуваат и на крај се запрашав зошто? Денес, после 365 чекори, го имам одговорот: Заради вас!

Traducido al macedonio por Arso Risteski (@arso_r)



"Zbog vas"

365 koraka me dele od onog jutra kada sam odlučio da krenem na novi put. Sećam se živopisno moje sumnje spojene sa velikim neiskustvom tog trenutka. Šta je twitter? Postavio sam to pitanje više puta ali me odgovori nisu zadovoljavali, verovatno je to bio svet u koji se ulazilo sa izvesnim ciljem ali nisam pronalazio svoj. Započeo sam ostavljajući fraze koje su bile deo mene. Sećate li se one “samo širom otvorenih očiju shvatićemo koliko je svet veliki, šteta što insistiramo na zatvorenim očima”? Dobro, ovo je poruka koja me prati od tog prvog koraka i upravo zahvaljujući njoj sam dao život blogu u kojem iskazujem muziku koja dolazi iz mog srca. U njemu sam pokušao da naučim da živim, tražio sam ženu svojih snova, pitao uz povik za genija, vratio sam se u svoje detinjstvo, izgubio sam, pobedio i nastavio da hodam, ispovedio sam se, ispraznio ranac, naučio sam da vrednujem više ljubav, imao sam susrete, počeo sam sve ispočetka i kada me je struja prevrnula, jedan poziv vratio mi je vesla. Nastavio sam hodam nadajući se, oprostio sam se od Romine, pozdravio sam se sa Carlinom, Lolom i Benjaminom. Ponovo sam se rodio, osetio sam nostalgiju, upoznao sam prelepa mesta kojima nisam prošetao ali koja i dalje žive u mojim mislima, sećao sam se, slušao sam reči koje ne želim više da čujem, izdržao sam odluke koje još uvek ne mogu da razumem, mislio sam na mnoge koji me i danas prate i, konačno, pitao sam se zašto? Danas, posle 365 koraka, imam odgovor: Zbog vas!

Traducido al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)



"בגללכם"

365 צעדים מפרידים ביני לבין הבוקר ההוא בו החלטתי להתחיל בדרך חדשה. אני זוכר בברור את חוסר הבטחון שלי בנוסף לחוסר הניסיון שהיו לי עם רגעים כאלה. מה זה טוויטר? אני שאלתי יותר מפעם אחת והתשובות לא סיפקו אותי, זה היה עולם אליו אנשים מצטרפים עם מטרה ואני לא יכולתי למצוא את שלי. אני התחלתי בהשארת משפטים שכבר היו בתוכי. אתם זוכרים את: "רק עם העיניים פתוחות לרווחה אפשר להבחין בכל העוצמה שיש סביבנו, וחבל שאנו מתעקשים להשאיר אותן עצומות"? טוב, זה המסר שמלווה אותי מאז הצעד הראשון והיה זה שאפשר לי ליצור את הבלוג ולהביע בו את המוזיקה שמגיעה מהלב שלי. שם ניסיתי ללמוד לחיות, חיפשתי את אשת חלומותיי ונואשות ביקשתי ג'יני, חזרתי לילדות שלי, הפסדתי, הרווחתי והמשכתי ללכת, הודתי, רוקנתי את תיק הגב שלי, למדתי להעריך יותר את האהבה, הייתי נוכח במפגשים מחודשים, התחלתי מחדש, וכאשר נסחפתי לשוליים, קריאה פשוטה נתנה לי את הכנפיים שלי חזרה. המשכתי לחכות, נפרדתי מרומינה, פינקתי את קרלין, לולה ובנימין. נולדתי מחדש, התגעגתי, הכרתי מקומות מדהימים שבלי לבקר בהם אני רואה אותם בדימיוני, זכרתי, שמעתי מילים שאני לא רוצה לשמוע יותר, תמכתי בהחלטות שאפילו היום אני לא מבין, חשבתי הרבה על אלו שמלווים אותי ולבסוף שאלתי את עצמי למה? היום, אחרי 365 צעדים, יש לי את התשובה: בגללכם!

Traducido al hebreo por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

domingo, 24 de abril de 2011

UN DIA COMO HOY

"Un día como hoy"

Hace años me duele comenzar este día y no encontrarte esperándolo. Por eso, cada 24 de abril, vuelvo por un instante mis pasos hacia atrás y me concentro en tus manos recibiendo los regalos, en tus ojos iluminados por la velita que se apagará al concluir tus deseos y en los besos que ya no son pero que mantengo en mi alma. Y aquí estás, puedo sentirte a través de la mirada de nuestra hermosa creación, y eso me reconforta. Y aquí estoy, en un nuevo ahora, saludándote en silencio mientras mis palabras inmortalizan el momento.

Hugo Accardi



“A day like today”

Since years ago it hurts me to start this day and not finding you waiting for it. Therefore, every April 24th, for one instance I rewind my steps backwards and I concentrate on your hands receiving our gifts, on your eyes illuminated by the candle that will be extinguished when your wishes will be concluded and on the kisses that are no longer there but are maintained in my soul. And there you are, I can feel you through the look of your creator and the gestures of your beautiful creation, and that comforts me. And here I am, in a new now, greeting you in silence while my tears immortalize the moment.

Traducido al inglés por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)



“Un giorno come oggi”

Sono anni che mi fa male cominciare questo giorno e non trovarti mentre lo aspetto. Per questo, ogni 24 aprile, torno indietro con i miei passi e mi concentro sulle tue mani che ricevono i nostri regali, suoi tuoi occhi illuminati dalla candelina che si spegnerà compiendo i tuoi desideri e sui baci che non ci sono piú ma che mantengo nella mia anima. Ed eccoti qui, riesco a sentirti attraverso lo sguardo della tua creatrice e i gesti della tua creazione, e questo mi conforta. Ed eccomi qui, in un nuovo ora, a salutarti in silenzio mentre le mie lacrime immortalano il momento.

Traducido al italiano con Donato Califri (@LlecaMorocho_)




“Un dia com avui”

Ja fa anys em costa començar aquest dia i no trobar-te esperant-lo. Per això, cada 24 d'abril, en un instant torno els meus passos enrere i em concentro en les teves mans rebent els nostres regals, en els teus ulls il•luminats per l'espelma que s'apagarà al acabar els teus desitjos i en els petons que ja no hi son però que mantinc en la meva ànima. I aquí estàs, puc sentir-te a través de la mirada de la teva creadora i els gestos de la teva preciosa creació, i això em reconforta. I aquí estic, en un nou ara, saluda'n-te en silenci mentre les meves llàgrimes immortalitzen el moment

Traducido al catalán por Cristina Lanzani (@CrisLanzani)




“Um dia como hoje”

Faz anos que me machuca começar este dia e não te encontrar esperando. Por isso, a cada 24 de abril, por um momento volto os meus passos para trás e me concentro em suas mãos recebendo nossos presentes, em seus olhos iluminados pela velinha que se apaga no final de seus desejos e os beijos que já não tenho, mas mantenho na minha alma. E aqui está você, posso te sentir através de seu olhar criativo e de sua linda criação, e isso me conforta. E aqui estou em um novo momento, saudando em silêncio enquanto minhas lágrimas imortalizam o momento.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)




“Un jour comme aujourd’hui”

Il y a ans que ça me fait mal de commencer cette journée et ne pas te voir l'attendre. Pour cela, chaque 24 avril, je reviens pour un instant sur mes pas et me concentre sur tes mains recevant nos cadeaux, dans tes yeux illuminés par la bougie qui s’éteindra à la fin de tes vœux et dans les baisers qui ne sont plus mais que je maintiens dans mon âme. Et ici tu es, je peux te sentir à travers le regard de ta créatrice et les gestes de ta belle création, et cela me réconforte. Et ici je suis, dans le nouveau maintenant, te saluant en silence tandis que mes larmes immortalisent le moment.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

jueves, 10 de febrero de 2011

A SILVIA

"A Silvia"

Qué rápido transcurre el tiempo, si parece que fue ayer cuando me soltaste la mano por última vez! Permitime que cierre los ojos y vuelva a ver tu figura subiendo a ese tren que te hizo viajar rumbo al país de mis recuerdos, es una manera de traerte hacia mi, tanto como cuando te busco en las noches estrelladas zambulléndome en ese infinito universo hasta encontrar la estrella que dé más brillo. Sé que estás allí y sé también que estás aquí, te percibo acompañando mis palabras, dándoles la forma que las inmortalicen y se presten a la lectura de un mañana que siempre llega. Por eso te busco y por eso te visito nuevamente, como lo vengo haciendo cada día desde hace diez febreros y como lo seguiré haciendo a lo largo de mi camino, hasta que llegue también mi hora de subir a ese tren.

Hugo Accardi



“A Silvia”

Que rápido passa o tempo, parece que foi ontem quando você soltou minha mão pela última vez! Permite-me que feche os olhos e volte a ver tua figura subindo nesse trem que te fez viajar rumo ao país das minhas lembranças, é uma maneira de trazer você até mim, tanto como quando te procuro nas noites estreladas mergulhando nesse infinito universo até encontrar a estrela que brilha mais. Sei que está ali e sei também que está aqui, percebo-te acompanhando minhas palavras, dando-lhes a forma que as imortalizam e prestam-se à leitura de um amanhã que sempre chega. Por isso te busco e por isso te visito novamente, como venho fazendo cada dia há dez fevereiros e como seguirei fazendo ao longo do meu caminho, até que chegue também minha hora de subir nesse trem.

Traducido al portugués por Bruna Vasconcelos Marqueto Nogueira (@Brunavmn)



"À Silvia"

Que le temps passe vite, s'il semble que c’était hier quand tu m'as lâché la main pour la dernière fois! Permets-moi de fermer les yeux et voir de nouveau ta silhouette montant dans ce train qui t'a fait voyager en direction du pays de mes souvenirs, c’est une manière de t’amener vers moi, tant comme quand je te cherche dans les nuits étoilées me plongeant dans cet univers infini jusqu'à trouver l'étoile qui à le plus un éclat. Je sais que tu es là-bas et je sais aussi que tu es ici, je te perçois accompagnant mes mots, leur donnant la forme qui les immortalisent et se prêtent à la lecture d'un demain qui arrive toujours. C’est pour cela que je te cherche et pour cela que je te rends visite à nouveau, comme je le fais chaque jour depuis dixfévriers et comme je continuerai de le faire tout au long de mon chemin, jusqu'à ce qu’arrive aussi mon heure de monter dans ce train.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

lunes, 15 de noviembre de 2010

SIGAMOS CAMINANDO

"Sigamos caminando"
Cómo pasa el tiempo! en un "rato" habrá nuevo aniversario, el tercero, y pensando en él caí en la cuenta que en el pasado mes de la primavera se cumplieron mil días desde que mi desvergonzada actitud de sentarte sobre mis rodillas, aquél diciembre en el que amigos en común decidieran que nuestras almas debían conocerse, provocara en vos, tras un primer síntoma de asombro, esa sonrisa de aprobación que no me abandona hasta el día de hoy. Fue tan puro ese hecho, tan desprejuiciado, tan sincero que bastaron los silencios para entender que desde ese preciso instante ya no nos separaríamos. Son esos silencios cargados de palabras que iríamos dando a luz a medida que transcurrieran los días, pero que no fueron necesarias en ese sublime momento, resultaban ajenas a la intensidad de las miradas y se hubiesen interpuesto a ese juego "piel a piel" que entablamos con nuestras manos. Qué hermoso recordarlo! Todo inicio es incierto, obviamente no fue el primero que atravieso en este derrotero vital, pero puedo asegurarte que nunca sentí una conjunción semejante entre dos personas hasta ese entonces totalmente desconocidas. Para mí, más que inicio fue la continuidad de algo que había quedado suspendido en el tiempo y que debíamos retomarlo, como si nuestras almas ya se conocieran y disfrutaran de este nuevo encuentro para concluir lo que alguna vez comenzaron. No sé si te pasará lo mismo, pero es así como lo viví y lo sigo viviendo. Soy feliz por este reencuentro y porque la vida me dio una nueva oportunidad de revivir lo que es el amor. Tantas cosas podría decirte, tantas agradecerte que no bastarían estas líneas. Por eso prefiero que las sigas escuchando de mis labios, como lo hago cada día desde aquella noche de verano en la que decidimos volver a animarnos a sentir la dicha de ser el uno para el otro. Levanto mi copa y brindo por seguir caminando a tu lado muchos miles de días más.

Hugo Accardi



"Sigamos caminando"

Como passa o tempo! Em um “tempo” haverá mais um aniversário, o terceiro, e pensando nele percebi que no mês passado da primavera se cumpriram os mil dias desde que minha atitude sem vergonha se me sentar sobre meus joelhos, aquele dezembro no qual meus amigos em comum disseram que nossas almas deviam se conhecer, provocará em você, um primeiro sintoma de assombro, esse sorriso de aprovação que não me abandona até o dia de hoje. Foi tão puro esse feito, tão sem preconceito, tão sincero que bastaram os silêncios para entender que desde esse preciso instante já não nos separaríamos. São esses silêncios carregados de palavras que iríamos dando a luz a medida que transcorreram os dias, mas que não foram necessárias nesse sublime momento, resultavam fora da intensidade dos olhares e se tivessem entrado nesse jogo “pele a pele” que entrávamos com nossas mãos. Que bonito é lembrar-lo! Todo inicio é incerto, obviamente não foi o primeiro que passou por este roteiro final, mas posso te assegurar que nunca senti uma combinação semelhante entre duas pessoas até esse então totalmente desconhecidas. Para mim, mas que inicio foi a continuidade de algo que havia ficado suspendido no tempo e que devíamos retomá-lo, como se nossas almas já se conhecessem e desfrutaram de este novo encontro para concluir o que alguma vez começaram. Não sei se te passará o mesmo, mas é assim como o vivi e o sigo vivendo. Sou felez por este reencontro e porque a vida me deu uma nova oportunidade de reviver o que é o amor. Tantas coisas podia te dizer, tantas para agradecer que não bastariam estas lindas. Por isso prefiro que as siga escutando de meus lábios, como o faço cada dia desde aquela noite de verão na qual que decidimos voltar a nos animar a sentir a alegria de ser um para o outro. Levanto minha taça e brindo por seguir caminhando ao seu lado muitos mil dias mais.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)




"Continuons de marcher"

Comment passe le temps! Dans un "instant" il y aura un nouvel anniversaire, le troisième, et en y pensant je me suis d’un coup rendu compte que le mois passé du printemps on a fêté mille jours depuis que mon attitude effrontée de t'asseoir sur mes genoux, ce décembre où des amis en commun décidaient que nos âmes devaient se connaître, a provoqué en toi, après un premier symptôme d'étonnement, ce sourire d'approbation qui ne m'abandonne pas jusqu'à aujourd'hui. Ce fait a été si pur, tellement sans préjugé, si sincère que les silences ont suffi pour comprendre que depuis cet instant précis nous ne nous séparerions plus. Ce sont ces silences chargés de mots que nous sortirons à la lumière à mesure que s'écouleront les jours, mais qui n'ont pas été nécessaires en ce moment sublime, qui semblaient étrangères à l'intensité des regards et se seraient interposés à ce jeu de "peau contre peau" que nous commençons avec nos mains. Qu’est-ce que c’est beau de s’en rappeler! Tout commencement est incertain, ce n'a évidemment pas été le premier que je traverse dans cette route vitale, mais je peux t'assurer que je n'ai jamais senti de conjonction semblable entre deux personnes jusqu'à ce moment totalement inconnues. Pour moi, plus qu'un commencement c'était la continuité de quelque chose qui était resté suspendu dans le temps et qui nous devions reprendre, comme si nos âmes se connaissaient déjà et jouissaient de cette nouvelle rencontre pour finir ce qui a une fois été commencé. Je ne sais pas s'il t’arrive la même chose, mais c’est ainsi que je l'ai vécu et je continue de le vivre. Je suis heureux de ces retrouvailles et car la vie m'a donné une nouvelle opportunité de revivre ce qu’est l'amour. Tant de choses je pourrais te dire, tant te remercier que ces lignes ne suffiraient pas. C’est pour cela que je préfère que tu continues de les écouter de mes lèvres, comme je le fais chaque jour depuis cette nuit d'été dans laquelle nous décidons de recommencer à nous encourager à sentir le bonheur d'être fait l'un pour l'autre. Je lève ma coupe et porte un toast pour continuer à marcher à tes côtés plusieurs milliers de jours en plus.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)