ENSEÑANZAS

"Enseñanzas"

Hoy vuelvo a la pluma gracias a las manos prodigiosas de la ciencia que arrancaron de mis entrañas la angustia que supe tragarme hasta convertirla en mi propio martirio interno. Qué vulnerables nos sentimos al dolor, qué terrible cachetazo nos da la vida cuando no sabemos reaccionar ante lo inesperado y afrontamos nuestra pena en silencio. Con la vivencia a cuestas puedo decirles que de todo se aprende y esta nueva enseñanza me lleva a reformar mi actitud frente a las tempestades. Es allí donde debo agarrar el timón con todas mis fuerzas, agotar mis palabras hasta que se entiendan y llevar mi barco a aguas tranquilas. Ya no quiero volver a ver las estrellas en días soleados, sólo las espero en las noches, porque es allí cuando al observarlas iluminan mis ganas de seguir en este hermoso camino.

Hugo Accardi



"Insegnamenti"

Oggi ritorno a scrivere grazie alle mani prodigiose della scienza che seppero strappare dalle viscere l'angoscia che ho sostenuto fino a farla diventare il mio supplizio interiore. Come siamo vulnerabili al dolore, è terribile quando riceviamo questo schiaffo dalla vita e non sappiamo reagire ai suoi imprevisti, e ci troviamo ad affrontare la nostra miseria in silenzio. Con la mia esperienza posso dire che si può imparare da tutto e questo nuovo insegnamento mi fa acquisire il comportamento per affrontare queste tempeste. Ed è lì che devo afferrare il timone con tutte le mie forze, esaurire le mie parole affinchè si capiscano e portare la mia barca in acque tranquille. Non voglio rivedere le stelle in giorni di sole, le aspetto soltanto nelle notti, perchè è li all'osservarle che illuminano la mia voglia di continuare questo meraviglioso cammino.

Traducido al italiano por Monika Tafuri (@Lali_MiOrgullo)



"Enseignements"

Aujourd'hui je reviens au stylo grâce aux mains prodigieuses de la science qui ont su arracher de mes entrailles l'angoisse que j'ai su avaler jusqu'à la changer en mon propre martyre interne. Qu’est-ce que nous nous sentons vulnérables à la douleur, quelle baffe terrible nous donne la vie quand nous ne savons pas réagir devant l'inattendu et nous affrontons notre peine en silence. Avec l'expérience sur le dos je peux vous dire que tout on apprend et ce nouvel enseignement m'amène à réformer mon attitude en face des tempêtes. C'est là que je dois attraper le gouvernail de toutes mes forces, vider mes mots jusqu'à ce qu'ils se comprennent et amener mon bateau à des eaux tranquilles. Je ne veux plus recommencer à voir les étoiles les jours ensoleillés, je les attends seulement les nuits, car c’est là, quand, en les observant, elles illuminent mon envie de suivre sur ce beau chemin.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



"Ensinamentos"

Hoje volto para a caneta graças as mãos prodigiosas da ciência que souberam arrancar de minhas entranhas a angustia que soube engolir até se converter em meu próprio martírio interno. Que vulneráveis nos sentimos a dor, que terrível tapa nos da a vida quando não sabemos reagir diante do inesperado y afrontamos nossa pena em silencio. Com a experiência nas costas posso dizer-lhes que de tudo se aprende e este novo ensinamento me leva a reformar minha atitude diante as tempestades. É lá onde devo assumir o comando com todas as minhas forças, esgotar minhas palavras até que entendam e levar meu barco a águas tranqüilas. Já não quero voltar a ver as estrelas em dias ensolarados, só as espero nas noites, porque é ali quando ao observá-las iluminam minha vontade de seguir este lindo caminho.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"Знаење"

Денес се враќам на пишувањето благодарение на огромните раце на науката што откри како да ми ја извади вознемиреноста од утробата, што ја голтав дури да се претвори во мое сопствено внатрешно измачување. Колку ранливи се чувствуваме на болката, каков страшен удар ни дава животот кога не знаеме да реагираме пред неочекуваното и да се соочиме со нашето сожалување во тишината. Со искуството на грб можам да ви кажам дека од сé се учи и ова ново знаење ме тера да го сменам мојот став кон невремето. Тогаш треба да го зграпчам кормилото со сета моја сила, да ги прикотвам моите зборови додека не се разберат и да го однесам мојот брод во мирни води. Веќе не сакам повторно да ги видам ѕвездите во сончеви денови, ги чекам само навечер, зашто тогаш кога ги набљудувам ги осветлуваат моите желби да продолжам во овој прекрасен пат.

Traducido al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)

"Učenje"

Danas se vraćam pisanju zahvaljujući čudotvornim rukama nauke koje su znale kako da isčupaju iz moje utrobe uznemirenost koju sam podržavao sve dok se nije pretvorila u unutrašnje mučenje. Koliko smo ranjivi kada je bol u pitanju, užasno je kada nam život nanese takav udarac da nismo u stanju da reagujemo na njegove neočekivane obrte i onda se suočavamo sa sopstvenim sažaljenjem u tišini. Sa iskustvom mogu da kažem da se iz svega da naučiti nešto tako sam iz ove nove lekcije naučio kako da se borim protiv oluje. Sada moram svom snagom da uzmem kormilo u svoje ruke, da istrošim sve svoje reči sve dok ne budu shvaćene i da brod dovedem u mirne vode. Ne želim da vidim zvezde po sunčanom danu, čekam ih samo uveče zato što onda, dok ih posmatram, osvetljavaju moju želju da nastavim da hodam ovim prekrasnim putem.

Traducido al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)



"Learnings"

Today I return to the pen thanks to the miraculous hands of science that knew how to tear out from my center the anguish that I supported until it became my internal torment. How vulnerable we are when we sense the pain, how terrible is that slap in the face that life gives us when we don’t know how to react to the unexpected and we face our misery in silence. With my life experience I can tell you that you learn from everything and this new moral makes me re-establish my behaviour when confronting the storms. It is then when I need to hold on to the steering wheel with all my strength, exhaust my words until they are understandable and navigate my ship to calm water. I no longer want to see the stars in sunny days, I only expect them during the night, because it is then, when I watch them, they illuminate my desires to continue following this wonderful path.

"מוסרי השכל"

היום חזרתי לעט בזכות הידיים המופלאות של המדע שידעו איך לעקור מתוכי את המועקה שספגתי עד שהיא הפכה להיות העינוי הפנימי שלי. כמה רגישים אנחנו כאשר אנו מרגישים את הכאב, כמה נוראית היא הסטירה שהחיים נותנים לנו כאשר אנחנו לא יודעים איך להגיב לבלתי צפוי ואנו מתעמתים עם הסבל שלנו בשקט. עם ניסיון החיים שלי אני יכול להגיד לכם שלומדים מכל דבר והלקח החדש גורם לי לעצב מחדש את ההתנהגות שלי כאשר אני מתמודד עם סערות. זה הזמן בו אני צריך לאחוז בהגה עם כל הכוח שלי, לנצל את המילים שלי עד אשר הן מובנות ולנווט את האוניה שלי למים שקטים. אני לא רוצה יותר לראות כוכבים בימים שימשיים, אני רק מצפה להם במהלך הלילה, משום שאז, כשאני מביט בהם, הם מאירים את הרצונות שלי להמשיך בדרך המופלאה הזאת.

Traducido al inglés y al hebreo por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

POR USTEDES

"Por ustedes"

365 pasos me separan desde aquella mañana en la que decidí transitar un nuevo camino. Recuerdo vivamente mi incertidumbre sumada a la gran inexperiencia de ese momento. Qué es twitter? pregunté más de una vez y las respuestas no me conformaban, evidentemente era un mundo al que se ingresaba con alguna finalidad y no encontraba la mía. Comencé dejando frases que ya estaban incorporadas en mi interior. Se acuerdan de "sólo teniendo los ojos bien abiertos nos damos cuenta de la inmensidad que nos rodea, lástima que nos empecinamos en mantenerlos cerrados"? bueno, éste es el mensaje que me acompaña desde aquel primer paso y fue el que me permitió darle vida al blog y expresar en él la música surgida desde mi corazón. Allí traté de aprender a vivir, busqué a la mujer de mis sueños y pedí a gritos un genio, regresé a mi infancia, perdí, gané y seguí caminando, me confesé, vacié la mochila, aprendí a valorar más al amor, tuve reencuentros, volví a empezar y, cuando quedé nuevamente a la deriva, un simple llamado me devolvió los remos. Seguí esperando, despedí a Romina, mimé a Carlín, a Lola y a Benjamín. Renací, extrañé, conocí lugares hermosos y los que sin recorrerlos siguen vivos en mi imaginación, recordé, escuché palabras que no quiero volver a oír, soporté decisiones que aún hoy no llego a comprender, pensé en muchos de los que hoy me acompañan y, finalmente, me pregunté por qué? Hoy, después de 365 pasos, tengo la respuesta: Por ustedes!

Hugo Accardi



"Because of you"

365 steps separate me from that morning in which I decided to take on a new path. I remember vividly my uncertainty added to the lack of experience I had with a moment like that. What is Twitter? I asked more than once and the answers did not satisfy me, evidently it was a world into which people join with purpose and I could not find mine. I started by leaving fraises that have already been in my interior. Do you remember “only having the eyes wide open we take notice of the immensity that surrounds us, and unfortunately we insist on keeping them closed”? well, this is the message that accompanies me since this first step and was the one that allowed me to create this blog and express in it the music generated in my heart. There I tried to learn how to live, I looked for the woman of my dreams and desperately asked for a genie, I returned to my childhood, lost, gained and kept on walking, I confessed, emptied my bag pack, learned to appreciate love more, had reunions, started again, and when I was drifted away, a simple call gave me back my wings. I kept waiting, said good bye to Romina, pampered Carlin, Lola and Benjamin. I revived, missed, got to know beautiful places and without traveling in them they remain vivid in my imagination, I remembered, heard words I don’t want to hear again, supported decisions that even today I do not understand, thought a lot about those how accompany me and , finally, I asked myself Why? Today, after the 365 steps, I have the answer: Because of You!

Traducido al ingles por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)



"Por vocês"

365 passos me separam daquela manhã em que eu decidi transitar por um novo caminho. Eu lembro como se fosse hoje, a minha desconfiança somada a grande inexperiência deste momento. O que é o twitter? Perguntei-me mais de uma vez e as respostas não me conformavam, evidentemente era um mundo ao qual se ingressava com alguma finalidade e eu não encontrava a minha. Comecei deixando frases que já estavam incorporadas no meu interior. Lembram-se de: “só tendo os olhos bem abertos é que nos damos conta da imensidão que nos rodeia, é triste que insistamos em continuar com eles fechados” bom essa é a mensagem que me acompanha desde aquele primeiro passo e foi ela que me permitiu dar vida ao blog e expressar nele a musica que surgia do meu coração. Ali tratei de aprender a viver, busquei a mulher dos meus sonhos e pedi à gritos, regressei a minha infância, perdi, ganhei e segui caminhando, me confessei, esvaziei a mochila, aprendi a dar mais valor ao amor, tive reencontros, comecei de novo, e quando fiquei novamente à deriva, uma simples ligação me devolveu os remos. Segui esperando, me despedi de Romina, mimei a Carlin a Lola e a Benjamin. Renasci, senti falta, conheci lugares bonitos e os que sem conhecê-los seguem vivos na minha imaginação, recordei, escutei palavras que não quero ouvir de novo. Suportei decisões que ainda não compreendo, pensei em muitos os que hoje me acompanham e finalmente me perguntei: por quê? Hoje depois de 365 passos tenho a resposta: Por vocês!!!

Traducido al portugués por Lívia Maria Guedes (@LiviaMaria77)

"Per vosaltres"

365 passos em separen des d'aquell matí en què vaig decidir transitar un nou camí. Recordo vivament la meva incertesa sumada a la gran inexperiència d'aquell moment. Què és twitter? Vaig preguntar més d'una vegada i les respostes no em conformaven, evidentment era un món al qual s'ingressava amb alguna finalitat i no trobava la meva. Vaig començar deixant frases que ja estaven incorporades en el meu interior. Es recorden de "només tenint els ulls ben oberts ens adonem de la immensitat que ens envolta, llàstima que ens obstinem en mantenir-los tancats"? Bé, aquest és el missatge que m'acompanya des d'aquell primer pas i va ser el que em va permetre donar-li vida al blog i expressar-hi la música sorgida des del meu cor. Allà vaig tractar d'aprendre a viure, vaig buscar a la dona dels meus somnis i vaig demanar a crits un geni, vaig tornar a la meva infància, vaig perdre, vaig guanyar i vaig seguir caminant, em vaig confessar, vaig buidar la motxilla, vaig aprendre a valorar més l'amor, vaig tenir retrobaments, vaig tornar a començar i, quan vaig quedar novament a la deriva, un simple anomenat em va tornar els rems. Vaig seguir esperant, vaig acomiadar a la Romina, vaig mimar el Carlín, a la Lola i el Benjamí. Vaig renaixer, estranyar, vaig conèixer llocs bonics i els que sense recórrer segueixen vius en la meva imaginació, vaig recordar, vaig escoltar paraules que no vull tornar a sentir, suportar decisions que encara avui no arribo a comprendre, vaig pensar en molts dels que avui m'acompanyen i, finalment, em vaig preguntar per què? Avui, després de 365 passos, tinc la resposta: Per vosaltres!

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)

"Per voi"

365 passi mi separano da quella mattina nella quale decisi di percorrere una nuova strada. Ricordo vivamente la mia incertezza associata alla grande inesperienza di quel momento. Cos’è twitter? Chiesi diverse volte e le risposte non mi erano di conforto, evidentemente era un mondo nel quale si entrava con uno scopo ed io non riuscivo a trovare il mio. Cominciai a rilasciare delle dichiarazioni che già si trovavano incorporate dentro di me. Vi ricordate di “solo tenendo gli occhi ben spalancati ci rendiamo conto dell’immensità che ci circonda, peccato che ci ostiniamo a tenerli chiusi"? bene, questo è il messaggio che mi accompagna da quel primo passo e fu proprio quello che mi permise di dar vita al blog e di esporre in esso la musica che proviene dal mio cuore. Da quel momento provai ad imparare a vivere, cercai la donna dei miei sogni e chiesi a gran voce un genio, tornai alla mia infanzia, persi, vinsi e continuai a camminare, mi confessai, svuotai la borsa, imparai a dar più valore all’amore, ebbi incontri, ricomincia e, quando rimasi nuovamente alla deriva, una semplice chiamata mi ridiede i remi. Continuai a sperare, diedi addio a Romina, coccolai Carlin, Lola, Benjamin. Rinacqui, sentii la mancanza, conobbi luoghi bellissimi i quali anche senza percorrerli restano vivi nella mia immaginazione, ricordai, ascoltai parole che mai più desidero sentire, sopportai decisioni che ancor oggi non riesco a comprendere, pensai a molti di coloro che oggi mi accompagnano e, infine, mi domandai perché? Oggi, dopo 365 passi, ho la risposta: Per voi!

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)

"Pour vous"

365 pas me séparent de ce matin où j'ai décidé de traverser un nouveau chemin. Je rappelle vivement mon incertitude additionnée à la grande inexpérience de ce moment. Qu'est-ce que twitter? Ai-je demandé plus d'une fois et les réponses ne me conformaient pas, c'était évidemment un monde auquel on entrait avec un but précis et je ne trouvais pas le mien. J'ai commencé par laisser des phrases qui étaient déjà incorporées dans mon intérieur. Vous souvenez-vous de "seulement en ayant les yeux bien ouverts nous nous rendons compte de l'immensité qui nous entoure, dommage que nous nous obstinons à les maintenir fermés" ? Bon, c'est le message qui m'accompagne depuis ce premier pas et c'a été celui qui m'a permis de donner une vie au blog et d'y exprimer la musique surgissant de mon cœur. Ici j'ai essayé d'apprendre à vivre, j’ai cherché la femme de mes rêves et j’ai demandé à grands cris un génie, je suis revenu à mon enfance, j’ai perdu, j’ai gagné et j’ai continué de marcher, je me suis confessé, j’ai vidé le sac à dos, j’ai appris à donner plus de valeur à l'amour, j’ai eu des retrouvailles, j’ai recommencé et, quand je suis à nouveau resté à la dérive, un simple appel m'a rendu les rames. J'ai continué d'attendre, j’ai fait mes adieux à Romina, j’ai gâté Carlín, Lola et Benjamin. J'ai eu une renaissance, on m’a manqué, j’ai connu de beaux endroits et ceux qui sans les parcourir restent vivants dans mon imagination, je me suis souvenu, j’ai écouté des mots que je ne veux pas recommencer à entendre, j’ai supporté des décisions qu’encore aujourd'hui je n’arrive pas à comprendre, j’ai pensé à beaucoup de ceux qu'aujourd'hui m'accompagnent et, finalement, je me suis demandé pourquoi ? Aujourd'hui, après 365 pas, j'ai la réponse: Pour vous!

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

"Заради вас!"

365 чекори ме одделуваат од тоа утро кога одлучив да се упатам по нов пат. Живо се сеќавам на мојата несигурност заедно со големото неискуство во тој момент. Што е Твитер? – прашав повеќе пати, а одговорите не ме задоволуваа, очигледно тоа беше свет во кој се влегуваше со некоја цел, а јас не можев да ја најдам мојата. Почнав оставајќи фрази што веќе беа сместени во мене. Се сеќавате на „само со добро отворени очи можеме да ја видиме бескрајноста што не опкружува, штета што настојуваме да ги задржиме затворени“? добро, ова е пораката што ме придружува од првиот чекор и што ми дозволи да му дадам живот на блогот и во него да ја изразам музиката што доаѓа од моето срце. Таму се обидов да научам да живеам, ја барав жената од моите соништа и викајќи побарав еден гениј, се вратив во детството, изгубив, добив и продолжив да чекорам, се исповедав, го испразнив ранецот, научив повеќе да ја ценам љубовта, имав повторни средби, повторно почнав и, кога одново останав превртен, еден едноставен повик ми ги врати веслата. Продолжив да чекам, се опростив од Ромина, го погалив Карлин, Лола и Бенхамин. Се преродив, ми недостигаше, запознав прекрасни места и тие што без да ги поминуваат, продолжуваат да живеат во мојата имагинација, се сеќавав, слушав зборови што не сакам да ги слушнам повторно, издржав одлуки што сеуште дури и денес не ги разбирам, мислев на многу од тие што денес ме придружуваат и на крај се запрашав зошто? Денес, после 365 чекори, го имам одговорот: Заради вас!

Traducido al macedonio por Arso Risteski (@arso_r)

"Zbog vas"

365 koraka me dele od onog jutra kada sam odlučio da krenem na novi put. Sećam se živopisno moje sumnje spojene sa velikim neiskustvom tog trenutka. Šta je twitter? Postavio sam to pitanje više puta ali me odgovori nisu zadovoljavali, verovatno je to bio svet u koji se ulazilo sa izvesnim ciljem ali nisam pronalazio svoj. Započeo sam ostavljajući fraze koje su bile deo mene. Sećate li se one “samo širom otvorenih očiju shvatićemo koliko je svet veliki, šteta što insistiramo na zatvorenim očima”? Dobro, ovo je poruka koja me prati od tog prvog koraka i upravo zahvaljujući njoj sam dao život blogu u kojem iskazujem muziku koja dolazi iz mog srca. U njemu sam pokušao da naučim da živim, tražio sam ženu svojih snova, pitao uz povik za genija, vratio sam se u svoje detinjstvo, izgubio sam, pobedio i nastavio da hodam, ispovedio sam se, ispraznio ranac, naučio sam da vrednujem više ljubav, imao sam susrete, počeo sam sve ispočetka i kada me je struja prevrnula, jedan poziv vratio mi je vesla. Nastavio sam hodam nadajući se, oprostio sam se od Romine, pozdravio sam se sa Carlinom, Lolom i Benjaminom. Ponovo sam se rodio, osetio sam nostalgiju, upoznao sam prelepa mesta kojima nisam prošetao ali koja i dalje žive u mojim mislima, sećao sam se, slušao sam reči koje ne želim više da čujem, izdržao sam odluke koje još uvek ne mogu da razumem, mislio sam na mnoge koji me i danas prate i, konačno, pitao sam se zašto? Danas, posle 365 koraka, imam odgovor: Zbog vas!

Traducido al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)

"בגללכם"

365 צעדים מפרידים ביני לבין הבוקר ההוא בו החלטתי להתחיל בדרך חדשה. אני זוכר בברור את חוסר הבטחון שלי בנוסף לחוסר הניסיון שהיו לי עם רגעים כאלה. מה זה טוויטר? אני שאלתי יותר מפעם אחת והתשובות לא סיפקו אותי, זה היה עולם אליו אנשים מצטרפים עם מטרה ואני לא יכולתי למצוא את שלי. אני התחלתי בהשארת משפטים שכבר היו בתוכי. אתם זוכרים את: "רק עם העיניים פתוחות לרווחה אפשר להבחין בכל העוצמה שיש סביבנו, וחבל שאנו מתעקשים להשאיר אותן עצומות"? טוב, זה המסר שמלווה אותי מאז הצעד הראשון והיה זה שאפשר לי ליצור את הבלוג ולהביע בו את המוזיקה שמגיעה מהלב שלי. שם ניסיתי ללמוד לחיות, חיפשתי את אשת חלומותיי ונואשות ביקשתי ג'יני, חזרתי לילדות שלי, הפסדתי, הרווחתי והמשכתי ללכת, הודתי, רוקנתי את תיק הגב שלי, למדתי להעריך יותר את האהבה, הייתי נוכח במפגשים מחודשים, התחלתי מחדש, וכאשר נסחפתי לשוליים, קריאה פשוטה נתנה לי את הכנפיים שלי חזרה. המשכתי לחכות, נפרדתי מרומינה, פינקתי את קרלין, לולה ובנימין. נולדתי מחדש, התגעגתי, הכרתי מקומות מדהימים שבלי לבקר בהם אני רואה אותם בדימיוני, זכרתי, שמעתי מילים שאני לא רוצה לשמוע יותר, תמכתי בהחלטות שאפילו היום אני לא מבין, חשבתי הרבה על אלו שמלווים אותי ולבסוף שאלתי את עצמי למה? היום, אחרי 365 צעדים, יש לי את התשובה: בגללכם!

Traducido al hebreo por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

POR QUÉ?

"Por qué?"

Me pregunto por qué volviste a herirme? Mi cabeza se llena de respuestas, ninguna me conforma, cada una de ellas trata de suavizar esta nueva pérdida pero no logran su cometido. He remado con todas mis fuerzas, me preparé como nunca para llegar a esos pequeños brazos que sé me estaban esperando y otra vez encallé. Sólo me queda el consuelo de haber actuado, de haberme expuesto con mis miserias a cuestas para llegar a vos. Lo intenté y seguramente volveré a intentarlo. Se puede obtener lo buscado o perderlo, siempre dependerá de nosotros, pero cuando uno vence sus dudas, toma una decisión y la mantiene hasta el final, aunque su resultado no fuera el esperado, queda la entereza de quien luchó por conseguirlo. Hoy, con el desgarro a flor de piel, me hubiese gustado haber tenido la capacidad suficiente para ingresar a tus oscuros pensamientos y llenarlos de luz, de manera que pudieses encontrar el camino que te condujera hacia mi. Tal vez el tiempo me dé la fórmula y logre transformarlos, sólo resta esperar y no abandonar la perseverancia, aunque las heridas en mi alma tarden en cicatrizar.

Hugo Accardi



"Perché?"

Mi domando perché sei tornata a ferirmi? La mia testa è piena di risposte, ma neanche una di queste mi soddisfa. Ognuna di loro cerca di ammorbidire questa nuova perdita però non ci riesce. Ho remato tutte le mie forze, mi sono preparato per arrivare a queste piccole braccia che mi stavano aspettando e di nuovo sono caduto a terra. Solo mi resta il conforto di aver agito, di essermi esposto davanti a queste con le mie disgrazie per arrivare a te. Ho provato a farlo e sicuramente ci riproverò. Si può ottenere quello che si cerca o si perde, sempre dipende da noi stessi, però quando uno vince i propri dubbi, prende una decisione e la mantiene fino alla fine. E anche se il risultato non fosse quello sperato, quello che resta è l’integrità di quella persona che ha combattuto per ottenerlo. Oggi, con una lacrima sulla pelle, mi sarebbe piaciuto se avessi avuto la capacità a sufficienza per accedere ai tuoi oscuri pensieri e farli diventare luce in tale modo che tu avessi potuto incontrare il cammino che ti avrebbe portato verso di me. Chissà, forse il tempo mi darà una formula che mi permetterà di trasformarli, ma affinché questo succeda, non mi resta che aspettare e non perdere la perseveranza, anche se le ferite sulla mia anima tardassero a cicatrizzare.

Traducido al italiano por Emina Ristovic (@emyristovic)



"Pourquoi?"

Je me demande pourquoi as-tu recommencé à me blesser? Ma tête se rempli de réponses, aucune ne me conforme, chacune d’elles essaye d’adoucir cette nouvelle perte mais ne remplissent pas leur rôle. J’ai ramé de toutes mes forces, je me suis préparé comme jamais à recevoir ces petits bras qui, je le sais, m’attendaient et encore une fois j’ai échoué. Il me reste seulement la consolation d’avoir agi, de mettre exposé avec mes misères sur le dos pour arriver à toi. J’ai essayé et j’essayerai sûrement à nouveau. On peut obtenir ce que l’on cherche ou bien le perdre, cela dépendra toujours de nous, mais quand quelqu'un vainc ses doutes, prend une décision y la maintient jusqu’à la fin, bien que le résultat ne soit celui attendu il reste l’intégrité de celui qui a lutté pour l’obtenir. Aujourd’hui, avec la déchirure à fleur de peau, j’aurais aimé avoir eu la capacité suffisante d’entrer dans tes pensées obscures et les remplir de lumière, de manière à ce que tu puisses trouver le chemin qui te conduirait vers moi. Peut-être le temps me donne la formule et réussisse à les transformer, il ne reste qu’à attendre et ne pas abandonner la persévérance, bien que les blessures de mon âme tardent à cicatriser.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



"Por quê?"

Me pergunto por quê você voltou a me machucar? Minha cabeça se enche de respostas, nenhuma me conforta, cada uma delas trata de suavizar esta nova perda mas não atinge o seu objetivo. Remei com todas as minhas forças,me preparei como nunca para chegar a esses pequenos braços que me estavam esperando e outra vez encalhei. Só me resta o consolo de ter atuado, de ter me exposto com minhas misérias as custas de chegar até a você. Tentei e tenho certeza que voltarei a tentar. Podemos obter o que é buscado ou perde-lo, sempre dependerá de nós mesmos, mas quando um vence as dúvidas, toma uma decisão e a mantém até o final, mesmo que o resultado não fosse o esperado fica o interesse de quem lutou para conseguir-lo. Hoje, com a lágrima da flor de pele, eu teria gostado de ter capacidade suficiente para ingressar a seus pensamentos escuros e enche-los de luz, de maneira com que pudesse encontrar o caminho que te conduziria a mim. Talvez o tempo me de a formula e consiga transformá-los, só resta esperar e abandonar a perseverança, mesmo que as feridas em minha alma demorem para cicatrizar.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)




"Зошто?"

Се прашувам зошто повторно ме повреди? Главата ми се полни со одговори, со ниеден не се задоволувам, секој од нив се обидува да ја ублажи оваа нова загуба но не успеваат да го направат своето. Веслав со сите мои сили, се подготвив како никогаш за да стигнам до тие мали раце што ме чекаа и повторно заглавив. Ми останува само утехата дека дејствував, дека се изложив со моите неуспеси само за да стигнам до тебе. Се обидов и сигурно повторно ќе се обидам. Може да се добие бараното или да се изгуби, секогаш ќе зависи од нас, но кога еден ги победува своите сомнежи, донесува одлука и ја задржува до крајот, иако неговиот резултат не би бил очекуваниот, останува интегритетот на тој што се борел за да го добие. Денес, со солза на површината би ми се допаѓало да имам доволно капацитет за да се внесам во твоите темни мисли и да ги исполнам со светлина, на начин на кој што ќе можеш да го најдеш патот што ќе те води кон мене. Можеби времето ќе ми ја даде формулата и ќе успеам да ве променам, останува само да чекаме и да не ја оставиме упорноста, иако раните во мојата душа закаснуваат со заздравувањето.

Traducido al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)

"Zašto?"

Pitam se zašto si se vratila da me povrediš? Glava mi je puna odgovora, nijedan me ne zadovoljava, svaki od njih pokušava da ublaži ovaj novi gubitak ali ne uspeva u tome. Skupio sam svu svoju snagu, spremio sam se kao nikada do sada da bih stigao do tih malih ruku za koje znam da su me čekale i ponovo sam se zaglavio. Jedino me teši da sam učinio sve što sam mogao, da sam se izložio svojim neuspesima samo da bih došao do tebe. Pokušao sam i pokušaću sigurno ponovo. Može da se dobije ili izgubi ono što se traži, to će uvek zavisiti od nas samih. Ali kad neko od nas pobedi svoje sumnje , donese odluku drži se nje do samog kraja, iako rezultat nije onaj očekivan ostaje saznanje o onom koji se borio da dostigne svoj cilj. Danas, sa suzom na površini kože, dopalo bi mi se da sam imao dovoljno mogućnosti da uđem u tvoje tamne misli i da ih ispunim svetlošću, tako da si mogla da pronađeš put koji bi te odveo ka meni. Možda će mi vreme dati formulu pomoću koje ću promeniti sve, za sada mi ostaje samo da čekam i da budem uporan, iako će potrajati dok zarastu sve rane na mojoj duši.

Traducido al serbio por Emina Ristovic (@emyristovic)

ADOLESCENCIA

"Adolescencia"

Siento a mi alrededor una constante ráfaga de quienes se empecinan en correr cuando lo que deben hacer es disfrutar de una buena caminata. No comprenden, en medio de su carrera, la vida que dejan de apreciar por ir más rápido. Lo triste es, además, que en su diaria travesía arrastran consigo a quienes desean contemplar el camino. Por favor, pido que se detengan y observen lo que están abandonando. Este es mi grito, aunque silencioso, para que de una vez por todas abran los ojos y vean que no hace falta llegar antes a la meta cuando en el trayecto no se percibe más que la propia inseguridad.

Hugo Accardi



"Adolescência"

Sinto ao meu redor uma constante explosão de quem se empenham em correr quando o que devem fazer é desfrutar de uma boa caminhada. Não entendem,em meio a sua carreira, a vida que deixam de apreciar para ir mais rápido. O triste é, aliás, que em sua travessia diária carregam consigo a quem deseja contemplar o caminho. Por favor, peço que se detenham e observem o que estão abandonando. Este é o meu grito, mesmo silencioso, para que de uma vez por todas abram os olhos e vejam que não faz diferença chegar antes na meta quando no trajeto não se percebe mais que a própria inseguridade.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"Adolescence"

Je sens autour de moi une rafale constante de ceux qui s'obstinent à courir quand ce qu'ils doivent faire est de profiter d'une bonne longue promenade. Ils ne comprennent pas, au milieu de leur course, la vie qu'ils cessent d'apprécier pour aller plus vite. Ce qui est triste est que, de plus, dans leur traversée quotidienne ils entraînent avec eux ceux qui désirent contempler le chemin. S'il vous plaît, je demande que vous vous arrêtiez et observiez ce que vous abandonnez. C'est mon cri, bien que silencieux, pour qu'une bonne fois vous ouvriez les yeux et voyiez qu'il ne faut pas arriver d'avance au but quand dans le trajet n'est plus perçu que la propre insécurité.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)




"Adolescence"

I feel around me a constant gust of those who persist in running when what they should do is to enjoy a good walk. They do not understand, in the middle of their rush, the life that they stop appreciating for going faster. The sad thing is, besides, that in their daily crossing they drag with themselves to whom they desire to contemplate the road. Please, I ask you to stop and observe what are you abandoning. This it is my cry, though silent, so that for one and for all they open their eyes and see that there is no need to arrive before to the finish when in the journey nothing more than their own insecurity is perceived.

Traducido al inglés por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)



"Adolescenza"

Sento attorno a me una costante esplosione di coloro che si ostinano a correre quando quello che dovrebbero fare è di godere di una buona camminata. Non capiscono, durante la loro corsa, la vita che cessano di rispettare per andare più svelti. La cosa triste è, inoltre, che trascinano con sé nel loro quotidiano girovagare anche coloro che desiderano contemplare il percorso. Per favore, chiedo che si trattengano ed osservino quello che stanno abbandonando. Questo è il mio grido, benché silenzioso, affinché una volta per tutte aprano gli occhi e vedano che non è necessario arrivare in anticipo alla meta quando lungo il tragitto non si percepisce nient’altro oltre alla propria insicurezza.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)



"Адолесценција"

Околу мене чувствувам една постојана низа од тие кои инсистираат да трчаат кога тоа што треба да го прават е да уживаат во добра прошетка. Не разбираат, во средина на својата кариера, животот што престануваат да го ценат за да одат побрзо. Тажното е, згора на тоа, што во секојдневното патување ги повлекуваат со себе тие што сакаат да го разгледаат патот. Ве молам, барам да застанете и да видите што напуштате. Ова е мојот повик, иако тивок, за еднаш засекогаш да ги отворите очите и да видите дека не треба да се стигне порано до целта кога патот не се забележува повеќе од сопствената несигурност.

Traducido al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)

"Adolescencija"

Osećam oko mene konstantni niz onih koji insistiranju na trčanju kada ono što bi trebalo da rade je da uživaju u dobroj šetnji. Ne razumeju da, trčeći, prestaju da cene život samo da bi išli brže. Tužno je, pored svega toga, što u svoja svakodnevna putovanja povlače za sobom one koji žele da uživaju u putu. Ovo je moj povik, iako u tišini, kako biste jednom zauvek otvorili oči i videli da nema potrebe stići ranije do cilja kada put ionako ne vidite više od sopstvene nesigurnosti.

Traducido al serbio por Arso Restiki (@arso_r) con la colaboración de Emina Ristovic (@emyristovic)

INCOMPRENSION

"Incomprensión"

Día tras día trato de comprenderte, pero me cuesta asumir tu incomprensión. Qué es lo que te lleva a seguir ausentándote con tus palabras si te dije hasta el cansancio que esa actitud me hacía sufrir! Qué es lo que provoca que te esfuerces en explicar lo que a esta altura es inexplicable! Por qué razón no puedo abrigarme con el calor de esos dos soles si te he dado infinitas muestras del amor que tengo para darles! Una y mil palabras pueden regar este espacio dispuestas ordenadamente para que las leas y cambies tu proceder, pero siento que el esfuerzo es solo mío, que tus oídos sólo perciben tus propios ruidos internos y contra ello todo es en vano. No creas que claudicaré en seguir intentándolo, mi bote ya inició su marcha y no puedo darme el lujo de abandonar los remos cuando en la orilla percibo las sonrisas de mis nietas.

Hugo Accardi

"Malinteso"

Giorno dopo giorno provo a capirti,però mi risulta difficile accettare il tuo malinteso. Cos'è che ti porta a continuare ad allontanarti con le tue parole se ti ho ripetuto fino allo sfinimento che quell'atteggiamento mi fa soffrire! Cos'è che provoca che ti sforzi nel spiegare ciò che a questo punto è inspiegabile! Per quale motivo non posso avvolgermi con il calore di questi due soli se ti ho dato infinite prove dell'amore che nutro per loro. Mille parole possono irrigare questo spazio,predisposte affinché tu le legga e cambi il tuo operato, però sento che lo sforzo è solo mio, che le tue orecchie percepiscono unicamente la tua confusione interna e contro ciò tutto è inutile. Non credere che vacillerò nel continuare a provarci, la mia barca si è già avviata e non posso concedermi il lusso di abbandonare i remi quando sulla riva percepisco le risate delle mie nipotine.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)

"Incomprehension"

Day after day I try to understand you, but it costs me to assume your incomprehension. What carries you to continue staying away with your words when I told you to the exhaustion that that attitude made me suffer! What causes that endeavor in explaining what at this point is inexplicable! Why can’t I shelter myself with the heat of those two suns if I have given you infinite samples of the love that I have for them! A thousand words can water this space arranged so that you can read them and change your proceeding, but I feel that the effort is only mine, that your ears only perceive your own internal noises and against it all is in vain. Do not think that I will yield in continuing to try, my boat already initiated its route and I cannot give myself the luxury of abandoning the oars when on the shore I perceive the smiles of my granddaughters.



"Incompréhension"

Jour après jour j'essaie de te comprendre, mais il m'est difficile d'assumer ton incompréhension. Qu'est-ce qui t'amène à continuer de t'absenter avec tes mots si je t'ai dit jusqu'à la fatigue que cette attitude me faisait souffrir! Qu'est-ce qui provoque que tu t'efforces à expliquer ce qui à cette hauteur est inexplicable! Pour quelle raison je ne peux pas m'abriter avec la chaleur de ces deux soleils si je t'ai donné d’infinis échantillons de l'amour que j'ai à leur donner! Un et mille mots peuvent arroser cet espace, disposés en ordre pour que tu les lises et tu changes ta manière de procéder, mais je sens que l'effort est seulement mien, que tes oreilles perçoivent seulement tes propres bruits internes et contre cela tout est en vain. Ne crois pas que je cèderais à continuer d’essayer, mon canot a déjà initié sa marche et je ne peux pas m'offrir le luxe d'arrêter de ramer quand sur la rive je perçois les sourires de mes petites-filles.

Traducido al francés por Maria Salhi (@lamaroqui)



"Неразбирање"

Ден по ден се обидувам да те разберам, но тешко е да се прифати твоето неразбирање. Што те тера да продолжиш да се оддалечуваш со твоите зборови, кога до исцрпување и кажувам дека цтрадам поради тој однос! Што е тоа што причинува да настојуваш да го објасниш она што во овој момент е необјасниво! Зошто да не си засолнам со топлината на овие две сонца кога ти дадов бесконечно многу примероци од љубовта што имам за нив! Еден и илјада зборови може да го наводнуваат на овој простор уреден така што ќе можеш да ги прочиташ и да ги промениш твоите постапки, но чувствувам дека целиот напор е само мој, дека твоите уши ги забележуваат само внатрешени звуци и против сето тоа е залудно. Не мисли дека нема да продолжам да се обидувам, мојот брод веќе ја започна својата маршута и не можам да си го дозволам луксузот да ги напуштам веслата кога на брегот ги забележувам насмевките на моите внуки.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)



"Incompreensão"

Dia após dia tento te compreender, mas custa admitir sua incompreensão. Que é o que te leva a seguir te ausentando com suas palavras se te disse até o cansaço que essa atitude me fazia sofrer! O que é que provoca que você se esforce em me explicar o que a essa altura é inexplicável! Por que razão não posso me abrigar com o calor desses dois sóis se te dei infinitas mostras do amor que tenho para lhes dar! Uma e mil palavras podem regar este espaço dispostas ordenadamente para que você as leia e mude seu proceder, mas sinto que o esforço é só meu, que seus ouvidos só recebem seus próprios ruídos internos e contra ele todo é em vão. Não creia que vacilarei em continuar tentando, meu barco já deu sua marcha e não posso me dar ao luxo de abandonar os remos quando nas margens percebo os sorrisos de minhas netas.

Traducido al portugués por Fernanda Campos (@FernandaCampos_) con la colaboraciòn de Mariana Mortani (@MMortani)



"Incomprensió"

Dia rere dia tracto de comprendre't, però em costa assumir la teva incomprensió. Què és el que et porta a seguir absentant-te amb les teves paraules si et vaig dir fins al cansament que aquesta actitud em feia sofrir! Què és el que provoca que t'esforcis a explicar el que a aquesta alçada és inexplicable! Per què raó no puc abrigar-me amb la calor d'aquests dos sols si t'he donat infinites mostres de l'amor que tinc per donar-lis! Una i mil paraules poden regar aquest espai disposades ordenadament perquè les llegeixis i canviïs el teu procedir, però sento que l'esforç és sol meu, que les teves oïdes només perceben els teus propis sorolls interns i contra això tot és en va. No creguis que claudicaré a seguir intentant-ho, el meu pot ja va iniciar la seva marxa i no puc donar-me el luxe d'abandonar els rems quan en la vora percebo els somriures de les meves nétes.

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)

אי הבנה‏

יום אחרי יום אני מנסה להבין אותך, אבל אני מתקשה לקבל את הטעות שלך. מה מביא אותך
להמשיך לברוח עם המילים שלך שוב ושוב עד שיש ירידה ביחס שגורם לי לסבול! מה גורם לך להחסיר במאמצים כדי להסביר לי את הנקודה!מדוע אני לא יכול לעטוף את עצמי בחום של שתי שמשות כשנתת אינסוף עותקים רבים של אהבה.אלף מילים יכולות להשקות את החלל הזה, מסודרות, כך שתוכלי לקרוא אותן ותוכלי לשנות את הפעולות שלך, אבל אני מרגיש כי המאמץ הוא שלי בלבד, כי האוזניים רק תופסות את הבלבול הפנימי שלך כנגד כל זה הוא חסר תועלת. לא להסס, מתוך אמונה כי צריך להמשיך לנסות, הסירה שלי כבר התחילה לשוט ואני לא יכול להרשות לעצמי לנטוש את המשוטים על החוף כאשר אני חש את הצחוק של הנכדים שלי.

Traducido al hebreo por Noy Maimon (@NoyMaimon)

DECISIONES

"Decisiones"

Las decisiones que tomamos en la vida, muchas veces con el convencimiento de que son la mejor elección, por lo general, también suponen el riesgo de lastimar a quienes decimos amar. Tengamos cuidado con esto, pensemos mucho antes de actuar, porque existe la posibilidad de no poder revertir el daño. Y esto es lo que me tiene angustiado, paralizado, aturdido. Me llena de impotencia tener que afrontar nuevamente la pérdida no deseada. Sólo espero ver, y muy pronto, el camino despejado de esta nueva amargura. No quiero seguir disfrazando mi estado de ánimo, también es bueno gritar que no todo es color de rosa cuando de esa flor únicamente se perciben las espinas.

Hugo Accardi



"Decisioni"

Le decisioni che prendiamo nella vita, spesso con la convinzione che esse siano la scelta migliore, di solito comportano anche il rischio di ferire coloro che amiamo. Prestiamo attenzione a questo, riflettiamo a lungo prima di agire, perché esiste la possibilità di essere incapaci di invertire il danno. E questo è ciò che mi ha preoccupato, paralizzato, stordito. Mi riempie di impotenza il dover affrontare nuovamente perdite non volute. Spero solo di vedere, e ben presto, la strada snebbiata da questa nuova amarezza. Non voglio continuare a mascherare il mio stato d'animo, tal volta fa anche bene urlare che non tutto è roseo, quando di quel fiore si percepiscono unicamente le spine.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)



"Одлуки"

Одлуките што ги носиме во животот, многу пати со убедувањето дека се најдобриот избор, во главно, исто така го вклучуваат ризикот да ги повредиме тие што викаме дека ги сакаме. Да бидеме внимателни со ова, многу да мислиме пред да дејствуваме, затоа што постои можност да не можеме да ја поправиме штетата. Ова е тоа што ме прави вознемирен, парализиран, зашеметен. Ме исполнува со импотенција тоа што повторно морам да се соочам со несаканата загуба. Само се надевам дека ќе го видам, многу брзо, јасниот пат на оваа нова горчина. Не сакам да продолжам да го преправам моето расположение, исто така добро е да се вика дека не е се со боја на ружа кога од тој цвет само се забележуваат боцките.

Traducido al macedonio por Arso Risteki (@arso_r)



"Decisions"

The decisions we make in life, many times in the belief that they are the best choice, in general, also carry along the risk of hurting those we say we love. Let us beware this, think a lot before we act because there is a chance of not being able to reverse the damage. And this is what has me worried, paralyzed, stunned. Having to face the not desired loss again fills me with impotence. I only hope to see, and very soon, the way cleared of this new bitterness. I will not continue disguising my mood, it is also good to shout that not everything is rosy when from that flower you only perceive the thorns.

Traducido al inglés por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)



"Decisões"

As decisões que tomamos na vida, muitas vezes com a convicção de que elas são a melhor escolha, geralmente, também envolvem o risco de ferir aqueles que dizemos que amamos. Tenhamos cuidado com isso, pensemos muito antes de agir, porque existe a possibilidade de não poder reverter o dano. E é isso que me tem angustiado, paralisado, atordoado. Me enche de impotência ter de enfrentar novamente a perda não desejada. Só espero ver, e logo, o caminho aberto desta nova amargura. Não quero seguir disfarçando meu humor, também é bom gritar que nem tudo é cor de rosa quando dessa flor só percebe os espinhos.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



"Décisions"

Les décisions que nous prenons dans la vie, le plus souvent avec la conviction que ce soit la meilleure élection, en général, supposent aussi le risque de faire mal à ceux qui nous disons aimé. Faisons attention à cela, pensons bien avant agir, car il existe la possibilité de ne pas pouvoir revertir le dommage. Et c'est ce qui m'a comme angoissé, paralysé, étourdi. Cela me rend impuissant d'avoir à affronter de nouveaux la perte non désirée. J'espère seulement voir, et très bientôt, le chemin libéré de cette nouvelle amertume. Je ne veux pas continuer à déguiser mon humeur, il est aussi bon de crier que tout n'est pas couleur de rose quand de cette fleur on apperçoit uniquement les épines.

Traducido al francés por Maria Sahil (@lamaroqui)



"Decisions"

Les decisions que prenem a la vida, moltes vegades amb el convenciment que són la millor elecció, en general, també suposen el risc de fer mal als que diem estimar. Tinguem cura amb això, pensem molt abans d'actuar, perquè hi ha la possibilitat de no poder revertir el dany. I això és el que em té angoixat, paralitzat, atordit. M'omple d'impotència haver d'afrontar novament la pèrdua no desitjada. Només desitjo veure, molt aviat, el camí clar d'aquesta nova amargor. No vull seguir disfressant el meu estat d'ànim, també és bo cridar que no tot és color de rosa quan d'aquesta flor únicament es perceben les espines.

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)

"Odluke"

Odluke koje donosimo u životu, često s uverenjem da su najbolji izbor, obično uključuju i rizik da povredimo one koje volimo. Obratimo pažnju na to, razmislimo dugo pre nego što počinimo delo, jer postoji mogućnost da ne budemo u stanju da ispravimo štetu. I to je ono što me brine, paralizuje, ošamućuje. Ispunjava me nemogućnošću morati se ponovo suočiti sa nenamernim gubitkom. Nadam se samo da ću, i to što pre, naći put koji ji će me udaljiti od razočaranja. Ne želim više nastavljati da skrivam svoje neraspoloženje, ponekad je isto dobro vikati da nije sve ružičasto, pogotovo kada od tog cveta opažate samo trnje.

Traducido al serbio por Irena Tettamanti (@iretettamanti) con la colaboración de Emina Ristovic (@emyristovic)

"החלטות"

ההחלטות שאנחנו מקבלים בחיים, הרבה פעמים עם הבטחון שהם הבחירה הכי טובה, בדרך כלל, גם כוללת את הסיכון לפגוע באנשים שאנו אוהבים. אנחנו צריכים להיזהר, לחשוב הרבה לפני שאנו פועלים, מכיוון שקיימת האפשרות שלא נוכל לכפר על הכאב. וזה מה שגורם לי למועקה, משותק, נסער. ממלאת אותי בהרגשה שאני לא יכול לעשות כלום העובדה שאני צריך להתמודד מחדש עם האובדן הלא רצוי. אני רק מקווה לראות, ובקרוב, את הדרך שמתבהרת מהמרירות החדשה. אני לא רוצה להמשיך להלביש בתחפושת את מצב הרוח שלי, זה גם טוב לצעוק שלא הכל בצבע ורוד אפילו עם מהפרח אפשר לראות רק את הקוצים.

Traducido al hebreo por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

PALABRAS QUE NO QUIERO

"Palabras que no quiero"

Puede que me deje llevar por la coyuntura, pero necesito aprovecharla para dejar sentado en estas líneas qué palabras no quiero oír más: barra brava, violencia, desprecio, intolerancia, barbarie, soberbia, incapacidad, falta de respeto y, para no seguir ahondando, dejo al imaginario que siga con la lista. Qué nos pasa como sociedad? Por qué llegamos a este extremo en el que pareciera que ya no existen los límites? Qué nos lleva a perderle el total respeto a la autoridad? Es necesaria, ante una derrota futbolística, tanta agresión contra lo primero que se cruza por el camino? Todo esto es en nombre del "fanatismo" mal entendido? Sigo haciéndome preguntas, algunas de las cuáles podría responder, porque vivo en esta ciudad, porque quiero a mi país y porque, sobre todas las cosas, tengo hijas y nietas y sé lo que no deseo para ellas. Sólo espero que mis oídos se nutran, de ahora en más, de palabras como: tranquilidad, respeto, autoridad, aprecio, capacidad, tolerancia, comprensión, hermandad y, con letras mayúsculas, PAZ.

Hugo Accardi

"Parole che non voglio"

Può darsi che mi lasci trascinare dalla situazione, però necessito approfittarne per mettere in chiaro tra queste righe quali parole non voglio più sentire: spranga, violenza, disprezzo, intolleranza, inciviltà, superbia, incapacità, mancanza di rispetto, e per non continuare approfondendo, lascio che l'immaginazione continui con l'elenco! Cosa ci succede come società? Perché arriviamo a questo estremo dove risulta che non ci siano già più limiti? Cosa ci porta a perdere il totale rispetto dell'autorità? È necessario, davanti ad una sconfitta calcistica, così tanta aggressività di fronte al primo che incrociamo lungo il cammino? Tutto questo in nome del ‘fanatismo’ mal capito? Continuo a pormi domande, ad alcune delle quali potrei rispondere, perché vivo in questa città, perché amo il mio paese e perché, soprattutto, ho figlie e nipoti e so cosa non desidero per esse! Spero solo che, d'ora in avanti, le mie orecchie si nutrano di parole come: tranquillità, rispetto, autorità, apprezzamento, capacità, tolleranza, comprensione, fratellanza, e, in lettere maiuscole, PACE.



"Reči koje ne želim"

Moguće je da sam sebi dopustio da me ova situacija ponese, ali mi je potrebno da je iskoristim kako bih objasnijo ovim redovima koje su toreči koje ne želim više da čujem: šipka, nasilje, mržnja, netolerantnost, necivilnost, ponos, nesposobnost, nepoštovanje i da ne bih nastavljao sadetaljima,dopustiću mašti da završi spisak. Šta nam se dešava kao narodu? Zašto stižemo do ove ekstremne tačke gde izgleda da više ne postoje ograničenja? Šta nas dovodi da izgubimo kompletno poštovanje prema vlasti? Da li je potrebna, ispred fudbalskog poraza, tolika agresivnost prema prvoj osobi koju sretnemo na putu? Sve ovo u ime neshvaćenog 'fanatisma'? Nastavljam da sebi postavljam pitanja,na neka od kojih bih mogao odgovoriti, jer živim u ovom gradu, jer volim svoju žemlju i pogotovo zato što imam ćerke i unuke i znam šta ne želim za njih. Nadam se samo da od sada pa ubuduće,da će moje uši da se hrane rečima kao što su: mirnoća, poštovanje, vlast, zahvalnost, mogućnost, tolerancija, razumevanje, bratstvo i velikim slovima, MIR.

Traducido al italiano y al serbio por Irena Tettamanti (@iretettamanti)

"Words I do not like"

I may have let myself be carried away by the current situation, but I need to take advantage of it to make it clear in these lines what words I do not want to hear anymore: hooligans, violence, contempt, intolerance, barbarity, arrogance, inability, lack of respect, and to not continue to widen, I leave to the imagination to continue with the list. What is happening to us as a society? Why come to this point where it seems that there are no more limits? What leads us to loose total respect for authority? Is it necessary, for a football defeat, so much aggression against the first thing that crosses the road? All this in the name of misunderstood "fanaticism"? I keep asking myself questions, some of which I could respond, because I live in this city, because I love my country and because, above all, I have daughters and granddaughters and I know what I do not want for them. I just hope that my ears are nurtured, from now on, with words such as: tranquility, respect, authority, appreciation, ability, tolerance, understanding, brotherhood and with capital letters, PEACE.

"Зборови кои не ги сакам"

Може да дозволив да ме понесе моменталната ситуацијата, но треба да ги искористам за да разјаснам во овие редови кои зборови не сакам да ги слушам повеќе: хулигани, насилство, презир, нетолеранција, варварство, ароганција, неспособност, недостаток на почит, и да не продолжувам понатаму, оставам на имагинацијата на читателот да продолжи со списокот. Што се случува со нас како општество? Зошто да се дојде до оваа точка, каде што се чини дека повеќе нема граници? Што не води да изгубиме целосна почит на власта? Дали е потребно, за фудбалки пораз, толку агресија против првото нешто што ќе се најде на патот? Сето ова во името на погрешно разбраниот "фанатизам"? Продолжувам да си поставувам прашања, од кои некои би можел да ги одговорам, бидејќи живеам во овој град, бидејќи сакам мојата земја и затоа што, пред се, јас имам ќерки и внуки и знам што не сакам за нив. Само се надевам дека моите уши ќе бидат негувани, од сега па натаму, со зборови како што се: мир, почитување, авторитет, благодарност, способност, толеранција, разбирање, братство и големи букви, МИР.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovenka Chikova (@yoyo_jj)

"מילים שאני לא אוהב"

יכול להיות שנתתי לעצמי להסחף על ידי הרגע, אבל אני צריך לנצל אותו כדי להשאיר בשורות האלו מילים שאני לא רוצה לשמוע יותר: ברה ברבה (BARA BRAVA, קבוצה של אוהדי כדורגל אלימים), אלימות, דחייה, חוסר סובלנות, ברבריות, שחצנות, חוסר יכולת, חוסר כבוד, וכדי לא להמשיך לשקוע אני משאיר לדמיון שלכם להמשיך את הרשימה. מה קורה לנו בתור חברה? למה אנחנו מגיעים לקיצוניות הזאת בה נראה שכבר לא קיימים הגבולות? מה גורם לנו לאבד כבוד מוחלט כלפי הרשויות? האם זה נחוץ, אחרי הפסד בכדורגל, להיות כל כך אגרסיבים כלפי הבן אדם הראשון שעובר בדרכנו? כל זה בגלל "הפנטיות" הלא מובנת? אני ממשיך לשאול את עצמי שאלות, אשר לחלקן אני יכול לענות, כי אני חי בחברה הזאת, כי אני אוהב את המדינה שלי וכי, מעל הכל, יש לי בנות ונכדות ואני יודע מה אני לא רוצה בשבילן. אני רק מקווה שהשומעים שלי יזינו את עצמם, מעכשיו הלאה, עם מילים כמו: רוגע, כבוד, סמכות, חיבה, יכולת, סובלנות, הבנה, אחווה, ובאותיות גדולות, שלום.

Traducido al hebreo por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

"Palavras que não quero"

Pode ser que me deixe levar pela conjuntura, mas necessito aproveitá-la para deixar marcado nessas linhas quais palavras não quero ouvir mais: barra brava, violência, desprezo, intolerância, barbárie, soberba, incapacidade, falta de respeito e,para não seguir aprofundando, deixo que a imaginação siga com a lista. O que nos passa como sociedade? Por quê chegamos a este extremo no qual parece que já não existem limites? O que nos leva a perder total respeito com as autoridades? É necessária, diante de uma derrota de futebol, tanta agressão contra o primeiro que se cruza pelo caminho? Tudo isso é em nome de um "fanatismo" mal entendido? Sigo me fazendo perguntas, algumas das quais poderia responder, por que vivo nesta cidade, porque amo o meu país e porque, antes de tudo, tenho filhas e netas e sei o que não desejo pra elas. Só espero que meus ouvidos se nutram, de agora em diante, de palavras como: tranquilidade, respeito, autoridade, apreço, capacidade, tolerância, compreensão, irmandade e, com letras maiúsculas, PAZ.

Colaboraron en la traducción al portugués Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BetrandCacau) y Julia Vetrano (@JuliaVetrano)

"Les mots que je ne veux pas"

Il est possible que je me laisse emporter par la conjoncture, mais j'ai besoin de la mettre à profit l'utiliser pour laisser assis dan ces lignes quels mots je ne veux plus entendre: vandalisme, violence, mépris, intolérance, barbarie, orgueil, incapacité, manque de respect et, pour ne pas continuer à approfondir, je laisse que l'imaginaire continue la liste. Qu'est-ce qui nous arrive comme société? Pourquoi arrivons-nous à cette extrémité auquel il semblerait que les limites n'existent plus? Qu'est-ce qui nous amène à perdre le respect total pour l'autorité? Est-ce nécessaire, devant un échec de football, tant d'agression contre le premiere qui croise notre chemin? Est-ce que tout cela est au nom du "fanatisme" mal compris? Je continue à me poser des questions, certaines auxquelles je pourrais répondre, parce que je vis dans cette ville, parce que j'aime mon pays et parce que, par dessus toutes choses, j'ai des filles et des petites-filles et je sais ce que je ne désire pas pour elles. J'espère seulement que mes oreilles se nourrissent, à partir de maintenant, des mots comme: tranquillité, respect, autorité, estime, capacité, tolérance, compréhension, fraternité et, en lettres majuscules, la PAIX.

Traducido al francés por Maissa (@Siempreangelefr) con especial colaboración de María Sahil (@lamaroqui)

"Paraules que no vull"

Pot ser que em deixi portar per la conjuntura, però necessito aprofitarla per deixar constància en aquestes línies quines són les paraules que no vull tornar a sentir: barra brava, violència, despreci, intolerància, barbàrie, sobèrbia, incapacitat, falta de respecte i, per a no seguir aprofundint, deixo a l'imaginatiu que segueixi amb la llista. Què ens passa com a societat? Per què arribem a aquest extrem en el que semblés que ja no existeixen el límits? Què ens porta a perdre-li el total respecte a l'autoritat? És necesària, davant d'una derrota futbolística, tanta agressió en contra de la primera cosa que ens passa per davant? Tot això en nom del "fanatisme" mal entès? Continuo fent-me preguntes, algunes de les quals podría respondre, perque visc a aquesta ciutat, perque estimo al meu país i perque, sobre totes les coses, tinc filles i nétes i sé el que desitjo per a elles. Només espero que les meves orelles es nutreixin, d'ara endevant, de paraules com: tranquilitat, respecte, autoritat, apreci, capacitat, tolerància, comprensió, germandat, i, amb lletres majúscules, PAU.

Traducido al catalán por Sara Zarhouni (@saruniim)