¡Bienvenidos!

¡Bienvenidos!
Mostrando entradas con la etiqueta vida. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vida. Mostrar todas las entradas

miércoles, 4 de abril de 2012

SEGUIR APRENDIENDO

"Seguir aprendiendo"

Soy lo que observan tus ojos, mi ahora tiene este aspecto y, aunque trate de confundirlo con vistosas vestimentas y renovados aromas, no hay manera de cambiarlo, es la lógica mutación por los años transcurridos. Este envase, además, tiene contenido y es lo que más me interesa puedas ver. Es allí donde deseo que ingreses y conozcas angustias, alegrías y miserias, ese enorme conjunto de sentimientos que completan y conforman el mapa de toda mi existencia. Obviamente es un continente que ha tenido miles de habitantes desde su creación, muchos de ellos fueron fugaces en su recorrido y jamás regresaron, otros disfrutaron de sus comodidades y una gran parte entran y salen periódicamente. Entiendo tus miedos, son razonables, por eso te invito a que hagas el viaje, me visites y conozcas el paisaje. Sé que en la fotografía, en cierta medida, los retoques me favorecen, pero fueron necesarios para promocionar el territorio. Date el gusto, tal vez en tu estadía descubras regiones inexploradas y esa travesía enriquezca mis días logrando hacerme sentir que vale la pena seguir aprendiendo a vivir.

Hugo Accardi



"Continuare ad imparare"

Sono ciò che i tuoi occhi osservano, adesso ho questo aspetto, anche se cerco di confonderlo con abiti vistosi e aromi nuovi, non c’è modo di cambiarlo, è il logico mutamento a causa degli anni trascorsi. Questo recipiente, inoltre, ha un contenuto ed è la cosa che piú mi interessa che tu possa vedere. È lí che desidero che tu entri e conosca le angosce, le gioie e le sofferenze, quell’enorme unione di sentimenti che mi completano e che forma la mappa di tutta la mia esistenza. Ovviamente è un continente che ha avuto migliaia di abitanti dalla sua creazione, molti furono fugaci nel loro viaggio e non tornarono mai, altri apprezzarono le sue comodità e una buona parte ci entra e ne esce periodicamente. Capisco le tue paure, è comprensibile, perciò ti invito a fare questo viaggia, a visitarmi e a conoscere il paesaggio. So che in fotografia i ritocchi mi aiutano in un certo senso, ma è necessario per promuovere il territorio. Datti questo piacere, forse scoprirai regioni inesplorate e forse il tuo passaggio arricchirà i miei giorni durante la tua permanenza e riuscirai a farmi sentire che vale la pena di continuare ad imparare a vivere.

Traducido al italiano por Donato Califri (@DonyCasiAngel)



"Continuar aprendendo"

Sou aquele que teus olhos observam. Agora tenho essa aparência e mesmo que tente confundi-la com vestimentas visíveis e cheiros renovados, não há forma de mudá-la. É a lógica da mutação dos anos transcorridos. Além disso, esta embalagem tem conteúdo e que possas vê-lo é o que mais me interessa. É aí onde desejo que entres e conheças minhas angustias, alegrias, pobrezas, esse grande conjunto de sentimentos que me completam e formam o mapa de toda minha existência. Obviamente é um continente que há tido milhares de habitantes desde a sua criação, muitos foram rápidos em sua passagem e jamais voltaram. Outros desfrutaram de suas comodidades e uma grande parte entra e saí periodicamente. Entendo teus medos, é razoável, por isso te convido a fazer essa viagem, que me visites e conheças a paisagem. Sei os retoques das fotografia me favorecem de certa forma, mas é necessário fazer a propaganda do território. Permita-se e talvez descubras regiões inexploradas e a tua travessia enriqueça meus dias durante tua estadia e, então, consigas me fazer sentir que vale a pena continuar aprendendo a viver.

Traducido al portugués por Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BertrandCacau)



"Keep on learning"

I am what your eyes see, my present looks like this and, although I try to confuse it with colorful costumes and renewed fragrances, there is no way to change it, it is the logical mutation by the years elapsed. This package, also, has content and that is what interests me for you to see. It is there where I desire you to enter and know anxieties, joys and miseries, that enormous assembly of feelings that complete me and conform the map of my entire existence. Obviously it's a continent that has had thousands of inhabitants since its creation, many were fleeting in their way through and never returned, other enjoyed their comforts and a great part enter and leave periodically. I understand your fears, it is reasonable, that is why I invite you to make the trip, visit me and know the landscape. I know that in photography the retouches favor me to a certain extent, but it is necessary to promote the territory. Treat yourself, perhaps you'll discover unexplored regions and your crossing will enrich my days during the stay and you'll manage to make me feel that it is worth while to continue learning how to live.



"Продолжи да учиш"

Јас сум она што го гледаат твоите очи, мојата сегашност изгледа вака и, иако се обидувам да ја збунам со шарени костими и обновени ароми, не постои начин тоа да се промени, тоа е логичката мутација на поминатите години. Ова пакување исто така има содржина и тоа е она што ме интересира да го видиш. Тоа е местото каде што сакам да влезеш и да запознаеш вознемиреност, радост и беда, како огромен спектар на чувства кои ме оформуваат и ја сочинуваат мапата на целиот мој живот. Очигледно, тоа е континент кој имал илјадници жители од своето основање, многумина беа минливи и никогаш не се вратија, други уживаа во убавините и голем дел влегуваа и заминуваа периодично. Јас ги разбирам твоите стравови, тоа е разумно, затоа те канам да го започнеш патувањето, да ме посетиш и да го запознаеш пејзажот. Знам дека во фотографијата преработките ми користат до одреден степен, но неопходно е да се промовира територијата. Дозволи си го тоа задоволство, можеби ќе откриеш неоткриени региони на твоето патување и твојот премин ќе ги збогати моите денови за време на престојот и ќе постигнете да почувствувам дека е вредно да се продолжи да се учи како да се живее.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (@yoyo_jj) con la colaboración de Mónica Murillo (@LeiColombia)



"Continuer d’apprendre"

Je suis ce qu’observent tes yeux, mon maintenant a cet aspect et, bien que j’ai essayé de le confondre avec des vêtements voyants et des parfums rénovés, il n’y a pas moyen de le changer, c’est la mutation logique des années écoulées. De plus, ce paquet a un contenu et c’est ce qui m’intéresse le plus que tu puisses voir. C’est là où je souhaite que tu entres et connaisses angoisses, joies et misères, cet énorme ensemble de sentiments qui me complètent et forment la carte de mon existence. Bien sûr, c’est un continent qui a eu des milliers d’habitants depuis sa création, beaucoup ont été fugaces dans leur parcours et ne sont jamais revenus, d’autres ont profité de sa commodité, et une grande partie entre et sort périodiquement. Je comprends tes peurs, c’est raisonnable, c’est pour cela que je t’invite à faire le voyage, que tu me visites et connaisses le paysage. Je sais que sur la photographie les retouches me favorisent dans une certaine mesure, mais c’est nécessaire pour promotionner le territoire. Fais-toi plaisir, tu découvriras peut-être des régions inexplorées et ta traversée enrichira mes jours durant ton séjour et tu réussiras à me faire sentir qu’il vaut la peine de continuer d’apprendre à vivre.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

viernes, 6 de enero de 2012

UN NUEVO EXAMEN

"Un nuevo examen"

En la absurda soledad que volvió a conquistarme voy tras los pasos del "ya fue" con la intención de recuperar el "ya vendrá". La vida nos pone a prueba permanentemente y en el diario devenir debemos tomar decisiones. No se puede estar dividido o, si se quiere, pretender multiplicarse. Parece un sinsentido, pero las matemáticas son exactas, es imposible restar cuando se busca sumar. Hoy mi naturaleza hizo lo suyo y no hubo más remedio que acompañarla. Sólo el tiempo, juez de cada acto, bajará su martillo sentenciando el error o ratificando la conducta. Seguramente esto podrá verse con más claridad en el futuro, pero para eso es necesario rendir un examen al despertar cada mañana. La nota preguntarán? la conoceremos al apoyar nuestra cabeza sobre la almohada.

Hugo Accardi


"Um novo exame"

Na absurda solidão que voltou a me conquistar vou atrás dos passos do que "já passou" com a intenção de recuperar o que "estar por vir". A vida nos põe a prova permanentemente e no cotidiano devemos tomar decisões. Não se pode estar dividido ou, se quiser, pretender se multiplicar. Parece uma incoerência, mas a matemática é exata, é impossível diminuir quando o que se procura é somar. Hoje minha natureza fez sua parte e não houve outro remédio a não ser acompanhá-la. Só o tempo, juiz de cada ato, baixará seu martelo sentenciando o erro ou ratificando a conduta. Com certeza isto poderá se ver com mais claridade no futuro, mas para isso é necessário prestar um exame ao despertar a cada manhã. E a nota, vocês me perguntarão? A conheceremos ao apoiar nossa cabeça no travesseiro.

Traducido al portugués por Ana Claudia Bertrand Mesquita @BetrandCacau)



"Un nuovo esame"

Nella solitudine assurda che è tornata a conquistarmi vado dietro alle orme del "già passò" con l'intenzione di recuperare il "che succedará". La vita ci mette costantemente a prova ed ogni giorno dobbiamo prendere delle decisioni. Non si può essere diviso o, se volete, volersi moltiplicare. Sembra una sciocchezza, ma la matematica è precisa, è impossibile sottrarre quando si cerca di aggiungere. Oggi, la mia natura ha preso il sopravvento e non c'era altra possibilità se non di accompagnarla. Solo il tempo, giudice di ogni atto, lascerà cadere il suo martello sentenziando l'errore o rettificando il comportamento. Sicuramente ciò potrà essere visto più chiaramente in futuro, ma per questo è necessario fare un esame al risveglio di ogni mattina. La nota, chiederete? la sapremo appoggiando la nostra testa sul cuscino.

Traducido al italiano por Irene Tettamanti (@iretettamanti)



"Un nouvel examen"

Dans l’absurde solitude qui est revenu me conquérir je vais derrière les pas du “c’est passé” avec l’intention de récupérer le “ca viendra”. La vie nous met à l’épreuve en permanence et dans le devenir quotidien nous devons prendre des décisions. On ne peut pas être divisé ou, si on veut, prétendre se multiplier. Ca parait un non-sens, mais les mathématiques son exactes, il est impossible de soustraire quand on cherche à additionner. Aujourd’hui ma nature à fait des siennes et il n’y a pas eu autre remède que de l’accompagner. Seul le temps, juge de chaque acte, abaissera son marteau punissant l’erreur ou ratifiant la conduite. Surement que ceci pourra se voir avec plus de clarté dans le future, mais pour cela il est nécessaire de passer un examen en se réveillant chaque matin. La note demanderez-vous? Nous la connaitrons en posant notre tête sur l’oreiller.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



"Un nou examen"

En l'absurda solitud que va tornar a conquistar-me vaig darrera els passos del "ja va ser" amb la intenció de recuperar el "ja vindrà". La vida ens posa a prova permanentment i al diari esdevenir hem de prendre decisions. No es pot estar dividit o, si es vol, pretendre multiplicar-se. Sembla un contrasentit, però les matemàtiques són exactes, és imposible restar quan es busca sumar. Avui la meva naturalesa va fer lo seu i no hi va haver més remei que acompanyar-la. Només el temps, jutge de cada acte, baixarà el seu martell sentenciant l'error o ratificant la conducta. Segurament això es podrà veure amb més claredat en el futur, però per això cal fer un examen en despertar cada matí. La nota preguntaran? la coneixerem al recolzar el nostre cap sobre el coixí.

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)



"A new exam"

In the absurd solitude that conquered me again I follow the steps of what "it was", attempting to recover what "shall come". Life tests us constantly and daily we must make decisions. You cannot be divided or, if you will, pretend multiplied. An absurdity it seems, but the math are exact, it is impossible to subtract when is sought to add. Today my nature did its own and there was no choice but to accompany it. Only time, judge of every act, will drop its hammer sentencing the error or ratifying the conduct. Surely this could be seen with more clarity in the future, but for that it is necessary to take an exam upon awaking each morning. The note you ask? we know it upon laying our head on the pillow.



"Новиот испит"

Во апсурдната осаменост која ме освои повторно ги следам чекорите на "веќе беше" со намера да се врати "ќе дојде". Животот постојано не става на искушенија и секојдневно мора да се донесуваат одлуки. Не може да се поделиш или, ако се сака, да се размножи. Се чини бесмислено, но математиките се точни, невозможно е да се одзема кога се бара да се собира. Денес мојот карактер го направи своето и немаше друг избор освен да го придружувам. Само времето, судија на секој акт, ќе го спушти својот чекан казнувајќи ја грешката или потврдувајќи го однесувањето. Сигурно ова ќе може да се види со поголема јасност во иднина, но за тоа потребно е да се полага испит со будење секое утро. Оцената ќе прашаат? ќе ја дознаеме по одморајќи ја нашата глава на перницата.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)

viernes, 30 de septiembre de 2011

SEGUN PASAN LOS AÑOS

"Según pasan los años"

Esta mañana zambullí la mirada en mi interior con el fin de navegar en ese mar de palabras que me permitiera reencontrar los capítulos de aquel que fui hasta llegar a ser quien soy. Qué extenso y duro ha sido el camino! Al recorrer mis días pude observar como dieron a luz las transformaciones que se fueron sucediendo. Inevitables, claro, la vida se encarga de llenarnos de experiencia y también de tallar nuestro cuerpo para estar en consonancia con los años vividos. Y aquí estoy, tratando de no ahogarme en ese caudal de sensaciones para continuar la ruta. Está en mi seguir avanzando y, por lo que vi, no puedo darme el lujo de desperdiciar lo cosechado.

Hugo Accardi


"Man mano che passano gli anni"

Stamattina ho fatto un tuffo a guardare dentro di me con l’ intenzione di navigare in un mare di parole che mi permetta di rincontrare i capitoli di quel che sono stato, fino ad arrivare a chi sono ora. Come è stato lungo e arduo il cammino! Ripassando i miei giorni, ho potuto osservare il modo in cui vennero alla luce le trasformazioni succedutesi nel tempo. Inevitabili certamente; la vita ci riempie di esperienze e scolpisce il nostro corpo affinchè siamo in linea con gli anni che abbiamo vissuto. Ed eccomi qui, a cercare di non affogare in quel mare di sensazioni per continuare il percorso. Spetta a me continuare avanti, e, dopo quel che ho visto, non posso permettermi di sciupare quel che ho già raccolto.

Traducido al italiano por Paula Frondizi

"Segons passen els anys"

Aquest matí vaig capbussar la mirada en el meu interior per tal de navegar en aquest mar de paraules que em permeti retrobar els capítols de qui vaig ser fins a arribar al qui sóc. Què extens i dur ha estat el camí! Recorrent els meus dies vaig poder observar com van donar a llum les transformacions que s'han anat succeint. Inevitables, és clar, la vida s'encarrega d’omplir-nos d’experiència i també de tallar el nostre cos per estar d'acord amb els anys viscuts. I aquí estic, intentant no ofegar-me en aquest cabal de sensacions per continuar la ruta. Està en mí seguir avançant i, pel que vaig veure, no puc donar-me el luxe de desaprofitar que es recull.

Traducido al catalán por Verónica Quero (@veroqt)



"Conforme os anos se passam"

Esta manhã escondi o meu olhar no meu interior com o fim de navegar nesse mar de palavras que me permite reencontrar os capítulos de quem eu fui, até chegar a ser quem eu sou hoje. Que longo e duro tem sido este caminho! Recorrendo por meus dias pude observar como nasceram as transformações que iam acontecendo. Inevitáveis claro, a vida se encarrega de nos encher de experiências e também de moldar o nosso corpo para estar em comunhão com os anos vividos. E aqui estou eu, tratando de não me afogar nesse mar de sensações, para poder continuar a rota. Estar em mim seguir avançando e pelo que vi, não posso me dar ao luxo de desperdiçar o que já colhi até hoje.

Traducido al portugués por Livia María Guedes (@LiviaMaria77)



"As the years pass"

This morning I dove looking inside me in order to sail in that sea of words that allows me to rediscover the chapters of who I was until getting to who I am. What an long and hard road has it been! Traveling through my days I could observe the way the transformations have gone happening. Unavoidable, of course, life takes care of giving us experience and also of carving our body to be in line with the years lived. And here I am, trying not to drown in the flow of sensations to continue the route. It is in me to further my progress and, for what I saw, I cannot afford to waste what I have harvested.



"Kако што минуваат годините"

Утрово нурнав длабоко во себе со цел да пловам во тоа море од зборови кое ми овозможува повторно да ги доживеам поглавјата од тоа кој бев до тоа кој сум. Колку долг и тежок е патот! Патувајќи низ мојот живот видов како ја видоа светлоста на денот трансформациите кои се случуваа. Неизбежни, се разбира, животот е полн со искуства и исто така да го изрезба нашето тело во согласност со проживеаните години. И сега сум тука, обидувајќи се да не се удавам во протокот на сензации за да го продолжам патот. Во мене е да продолжам понатаму и, според тоа што го гледам, не смеам да си дозволам да го изгубам она што го имам посеано.

Traducido al inglés y al macedonio por Jovanka Chikova (yoyo_jj)



"Comme passent les années"

Ce matin j’ai plongé le regard dans mon intérieur afin de naviguer sur cette mer de mots qui me permet de retrouver les chapitres de celui que j'ai été, jusqu'à arriver à celui que je suis. Qu’est-ce que le chemin a été étendu et dur! En parcourant mes jours j'ai pu observer comment ont vu le jour les transformations qui se succédaient. Inévitables, c’est clair, la vie se charge de nous remplir d'expérience et aussi de tailler notre corps pour être en consonance avec les années vécues. Et je suis ici, essayant de ne pas se noyer dans ce débit de sensations pour continuer la route. Il est en moi de continuer d'avancer et, par ce que j'ai vu, je ne peux pas m'offrir le luxe de gaspiller ce qui a été récolté.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

miércoles, 13 de abril de 2011

RENACER

"Renacer"

Así como una hoja en blanco permite que la vistamos con nuestras mejores palabras y nos demos el lujo de borrar o enmendar aquéllas que entendemos no van a lucirse a lo largo del relato, hoy me propuse renacer y comenzar mi nuevo día de la misma forma. Por ello, luego de una reconfortante ducha, elegí el mejor traje, lo combiné con una linda camisa y coroné el vestuario con una corbata al tono para empezar a recorrerlo dispuesto a incorporar en mi interior sólo lo que me hiciera feliz e intentar desechar, haciéndoles frente, todas aquéllas circunstancias de vida que me lastimen. Tarea difícil si las hay, lo aseguro, pero siento que el silencio no es la mejor forma para seguir avanzando.


Hugo Accardi



"Revive"

Just like a blank page lets us clothe it with our best words and we give ourselves the luxury of erasing or correcting those words that we understand won’t shine throughout the story, today I proposed to myself to revive and start my new day in the same manner. Therefore, after a heartwarming shower, I picked my best suit, combined it with a nice shirt and topped the outfit with a tie of the same color tone to start the day, ready to incorporate in my interior only the things that make me happy and try to discard, opposing, all these circumstances of life that hurt me. A hard task, I assure you, but I feel that the silence is not the best form to continue advancing.



Traducido al inglés por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)



"Rinascere"

Cosí come un foglio in bianco permette che lo visitiamo con le nostre migliori parole e che ci diamo il lusso di cancellare o di cambiare quelle che capiamo che non risplenderanno nel corso del racconto, oggi mi sono proposto di rinascere e di cominciare la giornata allo stesso modo. Per questo, dopo una doccia rinforzante, ho scelto il vestito migliore, l'ho abbinato ad una bella camicia e ho coronato l'abbiagliamento con una cravatta del colore giusto per cominciare a ricorrerlo, disposto a incorporare dentro di me solo ciò che mi facesse felice e a cercare di scacciare, affrontandole, tutte quelle circostanze della vita che mi fanno del male. Di compiti difficili ce ne sono, ve lo assicuro, però sento che il silenzio non è il miglior modo di andare avanti.


Traducido al italiano por Donato Califri (@LlecaMorocho)



"Renascer"

Assim como uma folha em branco permite que a vejamos com nossas melhores palavras e nos damos ao luxo de eliminar ou emendar aquelas que entendemos não vão brilhar ao longo da história, hoje eu decidi renascer e começar o meu novo dia da mesma forma. Portanto, depois de um banho refrescante, escolhi as melhores roupas, combinadas com uma bela camisa e coroei o vestuário com uma gravata do mesmo tom, para começar a explorá-lo preparado para deixar entrar dentro de mim, só o que me fizesse feliz e tentar descartar, opondo todas aquelas circunstâncias da vida que me magoam. Tarefa difícil eu garanto, mas sinto que o silêncio não é a melhor maneira de seguir avançando.


Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)




"Renaissance"

Tout comme une feuille blanche vous permet de le visiter avec les meilleurs de nos mots et nous faisons de notre mieux d'annuler ou de changer les choses que nous ne comprenons pas que peuvent changer l’histoire, aujourd'hui, j'ai décidé de renaître et de commencer ma journée de la même manière. Par conséquent, après une douche de rafraîchissante, j'ai choisi la plus belle robe, je l’ai combiné avec une belle chemise et j'ai couronné une cravate en lien avec la bonne couleur à utiliser pour commencer, prêt à intégrer en moi ce tout ce qui est nécessaire pour être heureux et essayer de me débarrasser tout ce qui m’a fait mal. Et faire face à tous ces moments dans la vie qui me font mal. Une tâche difficile, je vous l’assure, mais le silence n'est pas la meilleure voie à suivre.

Traducido al francés por Karina Zagers (@karinazagers)

viernes, 18 de marzo de 2011

GRANDE QUINO

"Grande Quino"

Realmente, luego de leerlo, no puedo dejar de compartir este genial relato de uno de los más grandes escritores humorísticos que tenemos en Argentina. Los dejo con el papá de Mafalda y su visión sobre la vida:

“La vida debería ser al revés!!!

Se debería empezar muriendo así ese trauma está superado. Luego te despiertas en una residencia mejorando día a día. Después te echan de la residencia porque estás bien y lo primero que haces es cobrar tu pensión. Luego en tu primer día de trabajo te dan un reloj de oro. Trabajas 40 años hasta que seas bastante joven como para disfrutar del retiro de la vida laboral. Entonces vas de fiesta en fiesta, bebes, practicas el sexo y te preparas para empezar a estudiar. Luego empiezas el cole, jugando con tus amigos, sin ningún tipo de obligación, hasta que seas bebé. Y los últimos 9 meses te pasas flotando tranquilo, con calefacción central, room service, etc... y al final abandonas este mundo en un orgasmo”.

Imagino que se habrán sorprendido gratamente, verdad? Estoy convencido que sí!!!

Hugo Accardi


"Grand Quino"

Réellement, après l'avoir lu, je ne peux pas cesser de partager ce récit génial de l'un des plus grands écrivains humoristiques que nous avons en Argentine. Je vous laisse avec le papa de Mafalda et sa vision sur la vie :

"La vie devrait être à l'envers!!!

Il faudrait commencer par mourir comme ça ce trauma est surpassé. Ensuite tu t'éveilles dans une résidence en allant mieux jour après jour. Après on te renvoie de la résidence parce que tu va bien et la première chose que tu fais c’est toucher ta pension. Ensuite dans ton premier jour de travail on te donne une montre en l'or. Tu travailles 40 ans jusqu'à ce que tu sois assez jeune pour jouir de la retraite de la vie active. Alors tu vas de fête en fête, tu bois, tu pratiques le sexe et tu te prépares à commencer à étudier. Après, tu commences l’école, jouant avec tes amis, sans aucun type d'obligation, jusqu'à ce que tu sois bébé. Et les 9 derniers mois tu les passes flottant tranquille, avec chauffage centralisé, room service, etc. ... et à la fin tu abandonnes ce monde dans un orgasme ".

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

viernes, 18 de febrero de 2011

HUELLAS

"Huellas"

Siempre agradezco que caminen por este, mi continente, y dejen en él marcadas sus huellas. Es algo que valoro mucho, ya que el verlas renueva mi energía. Seguramente ciertas huellas que vamos dejando en el camino se borrarán con el paso de los años. Más, es también cierto que, con cada crecimiento personal, aquéllas que antes desaparecían fácilmente hoy tengo el claro convencimiento que echarán raíces y perdurarán en el tiempo. Y esto es lo más importante de la vida, el que siempre nos recuerden. Por eso debemos comprender que nuestro paso por este mundo no sea sólo el transitarlo, sino estar dispuestos a quedarnos en él aun no estando.

Hugo Accardi



“Pegadas”

Sempre agradeço que caminhem por este meu continente e nele deixem marcadas suas pegadas. É algo que valorizo muito, já que ver-las renova minha energia. Com certeza algumas pegadas que vamos deixando no caminho se apagarão com o passar dos anos, mas também é certo que, com cada crescimento pessoal, àquelas que antes desapareciam facilmente, hoje tenho o claro convencimento que deixarão raízes e perdurarão com o tempo. E isto é o mais importante da vida, aquilo que sempre nos lembrará. Por isso devemos compreender que nossa passagem por este mundo não será apenas transitar por ele, e sim estarmos dispostos a ficarmos nele mesmo não estando.

Traducido al portugués por Ana Claudia Bertrand Mesquita (@BertrandCacau)



“Traces”

Je remercie toujours que vous marchiez ici, sur mon continent, et laissiez sur lui vos traces marquées. C'est quelque chose que j'estime beaucoup, puisque les voir renouvèle mon énergie. Sûrement certaines traces que nous laissons sur le chemin s'effaceront au fil des années. Mais, il est aussi certain que, avec chaque croissance personnelle, celles qui avant disparaissaient facilement aujourd'hui j'ai la ferme conviction qu’elles prendront racines et perdureront dans le temps. Et ça c'est le plus important dans la vie, qu’on se souvienne toujours de nous. C’est pour cela que nous devons comprendre que notre passage dans ce monde n'est pas seulement fait pour y circuler, mais pour être disposés à y rester même en n'y étant pas.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



“Orme”

Sempre ringrazio que voi camminiate su questo mio continente e lasciate su di esso le vostre orme. Do a questo un grande valore perchè vederle rinnova la mia energia. È vero che certe orme che lasciamo sulla via si cancelleranno col trascorrere degli anni. Ma è anche vero che con ogni crescita personale quelle che prima sparivano facilmente -ne sono certo- affonderanno le radici e perdureranno nel tempo. E questa è la cosa più importante nella vita, l'essere sempre ricordati. Per questo motivo dobbiamo sempre capire che il nostro passaggio in questo mondo non deve essere solo un transito ma bensì dobbiamo essere disposti a rimanerci anche quando non ci siamo più.

Traducido al italiano por Paula Frondizzi



“Footprints”

I am always thankful that you walk through it, my continent, and leave marks of your footprints. It is something I very much value, as when I see them, my energy renovates. Surely, some footprints we leave on the way are being erased with the passage of time. Moreover, it is also true that with each personal growing, those footprints that before disappeared easily, today I am convinced, will lay roots and endure through time. And this is the most important thing in life, the thing that always makes us remember. That is why we have to understand that our step in this world should not only exist to pass through it, but to be ready to stay in it even when we are no longer there.

Traducido al inglés por Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)

viernes, 26 de noviembre de 2010

CONFESIONES

“Confesiones”

Confieso que he vivido, no como he querido sino como he podido. La vida es una sucesión finita de hechos concatenados que nos van formando segundo a segundo a lo largo de nuestra existencia. Hechos todos ellos que hemos escogido consciente o inconscientemente. Todo en la vida es una elección, cada acto, por mínimo que resulte, fue elegido. Y así resultó mi camino hasta hoy, nada fue casual, cada uno de mis pasos me llevaron a este presente. El pasado está allí, puedo palparlo y sentirlo en un abrir y cerrar de ojos y debo tomarlo como tal, reviviendo hermosos y duros recuerdos. Sé que nada puedo modificar de él, pero haberlo transitado me sirve de experiencia para, en determinadas oportunidades, no volver a tropezar con la misma piedra. Soy lo que soy gracias a su recorrido. Y observando mi andar en los kilómetros atravesados puedo decir que fueron enseñanza y me forjaron. No existe el “si hubiera…”, ya fue, para qué querer borrar lo realizado si siempre voy a llegar al mismo lugar, mí hoy. Así que seguiré riendo y llorando, volveré a elegir, disfrutaré de mi niño interior mucho más tiempo, cargaré con otras heridas, me divertiré con nuevas amistades y, sobre todas las cosas, amaré hasta el fin de mis días, porque de eso se trata el maravilloso juego de vivir.

Hugo Accardi



“Confessions”

I confessed that I have lived, in the way I could but not in the way I would like to. Life is a series of linked actions which we have chosen consciously or unconsciously and that have brought us up, second to second, along our existence. Everything we do is a choice; every action, no matter how insignificant it may be, has been chosen. And that is how my path turned out to be, nothing happens by chance, every step I've made led me where I'm now. I know the past is there, I can touch it, I can feel it... But I know it’s gone and I should appreciate it as it is, recalling both precious and tough moments. I know I cannot change anything from the days I left behind, but I can learn from what I've lived to avoid running into the same brick wall a thousand times. I am what I am thanks to that path. Whenever I look behind and I see the miles I've walked, I can say I’ve learned form it and that they have made me the man I am. There is no "If only...”what is done, it’s done. What is the aim of deleting what I have lived? If I know for sure that I will end up in the same place, today. So I'll keep on laughing and crying, I'll choose again whatever I have to choose. I'll enjoy my inner kid for much more time and I'll put up with new wounds. I’ll have a blast with new friendships and, above all, I'll love till the end of times because I know that is final purpose of being alive.

Traducido al inglés por Julia Guzmán (@JuleR3)



"Confessions"

Je confesse que j'ai vécu, mais pas comme j'ai voulu sinon comme j'ai pu. La vie est une succession finie de faits entrelacés qui nous forment seconde à seconde tout au long de notre existence. Faits, tous cela que nous avons choisis consciemment ou inconsciemment. Tout dans la vie est une élection, chaque acte, pour peu que ce soit réussi, ça a été choisi. Et ainsi a résulté mon chemin jusqu'aujourd'hui, rien n'a été fortuit, chacun de mes pas m'ont amené à ce présent. Le passé est là, je peux le palper et le sentir en un clin d'œil et je dois le prendre comme tel, en revivant de beaux et durs souvenirs. Je sais que je ne peux rien changer en lui, mais l’avoir traversé me sert d'expérience pour, dans des opportunités déterminées, ne pas recommencer à trébucher sur la même pierre. Je suis ce que je suis grâce à son parcours. Et en observant ma marche sur les kilomètres traversés je peux dire qu’ils ont été un enseignement et ils m'ont forgé. Il n'existe pas de "si j’avais …", ça y est, pourquoi vouloir effacer ce qui est réalisé si j’arriverai toujours au même endroit, mon aujourd'hui. Donc je continuerai à rire et à pleurer, je recommencerai à choisir, je profiterai de mon enfant intérieur beaucoup plus de temps, je chargerai d'autres blessures, je m'amuserai avec de nouvelle amitié et, sur toutes les choses, j’aimerai jusqu'à la fin de mes jours, parce que c’est dont s’agit le merveilleux jeu de vivre.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



“Confissões”

Confesso que vivi, mas não como quis, mas como pude. A vida é uma sucessão infinita de feitos concatenados que nos formam segundo a segundo ao largo de nossa existência. Feitos todos eles do que escolhemos consciente ou inconsciente. Tudo na vida é uma escolha, cada ato, por menor que resulte, foi escolhido. E assim resultou meu caminho até hoje, nada foi por acaso, cada um de meus passos me levaram a este presente. O passado está ali, posso senti-lo e senti-lo em um piscar de olhos e devo aceitá-lo tal como é, revivendo boas e más lembranças. Sei que não posso modificá-lo, mas por passarem por mim serviram de experiência para, em determinadas oportunidades, não voltar a tropeçar na mesma pedra. Sou o que sou graças a seu ocorrido. E observando meu andar nos quilômetros atravessados posso dizer que foram ensinamentos e me amadureceram. Não existe o “se...”, já foi, para que querer apagar o já foi feito se sempre vou chegar ao mesmo lugar, meu hoje. Assim que seguirei rindo e chorando, voltarei a escolher, aproveitarei a criança do meu interior muito mais tempo, levarei a novas feridas, me divertirei com novas amizades e, sobre todas as coisas, amarei até o fim dos meus dias, porque disso se trata o maravilhoso jogo de viver.

Traducido al portugués por Bruna Vasconcelos Marqueto Nogueira (@Brunavmn)




"וידויים"

אני מתוודה שחייתי לא כל כך כמו שרציתי אלה יותר כמו שיכולתי. החיים הם שרשרת סופית של ארועים שנוצרים שניה לאחר שניה במהלך הקיום שלנו. כל הארועים האלו הם בחירות שעשינו, במודע או לא במודע. הכל בחיים מגיע מבחירה, כל מעשה, אפילו הכי מינימלי. וכך הדרך שלי נוצרה עד היום, שום דבר לא היה מקרי, כל אחד מהצעדים שלי הביא אותי להווה הזה. העבר נמצא שם, אני יכול לגעת ולהרגיש אותו כל פעם כשאני פותח וסוגר את העיניים ואני צריך לקבל אותו כמו שהוא, להחיות זיכרונות יפים וכואבים. אני יודע שאני לא יכול לשנות אותו, אבל לעבור דרכו העניק לי נסיון, בהזדמנויות מסויימות, לדעת לא ליפול שוב מאותה אבן. אני מי שאני בזכות העבר שלי. כשאני בוחן את המסלול דרך הקילומטרים שכבר נעברו אני יכול לומר שהם היו שיעור טוב שיצר אותי. המשפט "מה אם..." לא קיים, זה כבר קרה, למה שאני ארצה למחוק מה שכבר נעשה אם אני בכל מקרה אגיע לאותה נקודה, ההיום שלי. לכן אני אמשיך לצחוק ולבכות, אני אבחר שוב, אני אהנה מהילד בתוכי ליותר זמן, אעמיס על עצמי פצעים חדשים, אשעשע את עצמי עם חברויות חדשות ומעל הכל, אוהב עד סוף ימי, בגלל שזה הוא בעצם משחק החיים המופלא

Traducido al hebreo por Tal Resenzweig (@SuenoAzul)




"Confessioni"

Confesso che ho vissuto, non come avrei voluto, ma di più come ho potuto. La vita è una sequenza finita di eventi concatenanti che ci formano ad ogni secondo della nostra esistenza. Tutti eventi che abbiamo scelto consapevolmente od inconsapevolmente. Tutto nella vita è una scelta, ogni atto, per quanto possa sembrare piccolo, è stato scelto. Ed in questo modo risultò il mio cammino fino ad ora, nulla fu casuale, ciascuno dei miei passi mi portò a questo presente. iIl passato sta lì, posso toccarlo e sentirlo in un batter d'occhio e devo prenderlo così com'è, rivivendo ricordi belli e difficili. So che non posso modificare nulla di esso, però averlo attraversato mi serve da esperienza per, in determinate occasioni, non tornare ad inciampare nella stessa pietra. Sono ciò che sono grazie al suo percorso. E osservando il mio andare in chilometri attraversati posso dire che mi sono stati d'insegnamento e mi hanno forgiato. Non esiste "se ci fosse stato"... già fu, per quale ragione si vuole cancellare quello che ho realizzato se sempre arriverei nello stesso luogo, il mio presente. Così che continuerò ridendo e piangendo, tornerò a scegliere, godrò del bambino dentro di me per molto ancora, mi graverò di altre ferite, mi divertirò con nuove amicizie e, soprattutto, amerò fino alla fine dei miei giorni, perché è di esso che tratta il meraviglioso gioco della vita.

Traducido al italiano por Irena Tettamanti (@iretettamanti)

sábado, 2 de octubre de 2010

PERDER Y GANAR, EL JUEGO DE VIVIR

"Perder y ganar, el juego de vivir"

Cuántas cosas perdemos por miedo a perder? Cuántas cosas dejamos pasar de largo, porque creemos que no nos merecemos nada mejor, porque pensamos que no son para nosotros? Cuántas cosas dejamos de decir y nos callamos? Cuántas veces podemos decir que hemos amado de verdad? Cuántas pensamos que vamos a volver a hacerlo? Cuántas cosas estamos dispuestos a seguir perdiendo?

¿Cuántas?... mil, un millón... Perdemos cosas, amigos, momentos, tiempo. Perdemos sueños, milagros y palabras que nos alientan. Dejamos que se pierdan entre los días, sin siquiera hacer el esfuerzo por recuperarlas, porque no nos damos cuenta de la pérdida hasta que empezamos a sentir su ausencia.

Tememos perder, tememos amar, tememos añorar, tememos necesitar, dejarnos llevar, tememos lo que está por venir y tememos escribir, aunque sepamos que es la mejor manera de perder el miedo.

Podemos perder muchas cosas o podemos ganar muchas otras, todo depende de nosotros, de saber vencer las dudas de las que a veces somos víctimas, de saber tomar una decisión y mantenerla hasta el final; o desear algo y hacer lo que esté a nuestro alcance por lograrlo, si obtenemos éxito en conseguirlo sería fantástico, y si por lo contrario se frustra lo que pretendimos, nos queda la satisfacción de que dimos nuestro mejor esfuerzo intentándolo.

Pero en cambio, si nos quedamos sin hacer nada y nos autocalificamos de insuficientes para lograrlo, estamos dejando pasar muchas oportunidades que están frente a nuestros ojos y hacemos el papel de ciegos no queriéndolas ver, o sino, por el otro lado, sabemos que tenemos todo a nuestro favor para lograrlo, pero por timidez o temor a comentarios que puedan realizarse pecamos de modestos y de igual manera dejamos de intentarlo, perdiendo muchas oportunidades.

El miedo nos hace perder y el perder nos da miedo, puede que se vea como un juego gracioso de palabras, pero es algo que nos pasa a menudo, se nos presentan situaciones difíciles las cuales nos provocan temor, nos hacen dudar de nuestras capacidades a tal punto que nuestra confianza se esfuma y somos blancos fáciles de estas situaciones que terminan envolviéndonos y venciéndonos, y muchas otras veces el tropiezo en nuestro caminar, nos atemoriza tanto que perdemos las ganas de seguir andando.

Puede que tengamos mucho por perder, pero también ganar, lo importante es hacer nuestro mejor esfuerzo por lograr los objetivos, y nunca rendirnos ni dejar de intentarlo, porque la posibilidad de realizar un sueño es lo que hace interesante la vida, y de esto puedo dar cabal testimonio.

Hugo Accardi



"Perder e ganhar, o jogo de viver"

Quantas coisas perdemos por medo de perder? quantas coisas não ganhamos por medo de ganhar? Quantas coisas deixamos passar, porque acreditamos que não merecemos nada melhor, porque pensamos que não são para nós? Quantas coisas já deixamos de dizer e nos calamos? Quantas vezes podemos dizer que amamos de verdade? Quantas pensamos que voltaremos a fazê-lo? Quantas coisas estamos dispostos a continuar perdendo?

Quantas?... mil, um milhão... Perdemos coisas, amigos, momentos, tempo. Perdemos sonhos, milagres e palavras que nos encorajam. Deixamos que se percam entre os dias, sem sequer fazer um esforço para recuperá-los, porque não nos damos conta da perda até que começamos a sentir sua ausência.
Tememos perder, tememos amar, tememos ansiar, tememos necessitar, nos deixar levar, tememos o que está por vir e tememos escrever, embora saibamos que é a melhor maneira de perder o medo.
Podemos perder muitas coisas ou podemos ganhar muito mais, tudo depende de nós, de saber vencer as dúvidas das que às vezes somos vítimas, de saber tomar uma decisão e mantê-la até o final; ou desejar algo e fazer o que esteja ao nosso alcance para consegui-lo, se obtemos êxito em consegui-lo é fantástico, e se nos frustra o que pretendíamos, ficamos com a satisfação de que demos nosso melhor esforço tentando.
Mas em troca, se ficamos sem fazer nada e nos autoqualificamos de insuficientes para consegui-lo, estamos deixando passar muitas oportunidades que estando frente à nossos olhos fazemos o papel de cegos não querendo vê-las, ou senão, pelo outro lado, sabemos que temos tudo a nosso favor para consegui-lo, mas por timidez ou medo em relação à comentários que possam ser feitos, pecamos e deixamos de tentar, perdendo muitas oportunidades.
O medo nos faz perder, e perder nos dá medo, pode ser que isso seja visto como um engraçado jogo de palavras, mas é algo que nos acontece muitas vezes, encontramos situações difíceis que nos provocam temor, nos fazem duvidar das nossas capacidades a tal ponto que nossa confiança desaparece e somos alvos fáceis destas situações que terminam nos envolvendo e vencendo, e muitas outras vezes o tropeço em nosso caminhar, nos amedronta tanto que perdemos a vontade de continuar andando.

Podemos ter muito medo de perder ou ganhar, o importante é que nos esforcemos para conseguir nossos objetivos, e nunca nos render nem deixar de tentar, porque a possibilidade de realizar um sonho é o que faz a vida ser interessante, e sobre isso eu posso dar meu depoimento.

Traducido al portugués por Bárbara Meirelles (@Meirellesbabi)

“Perdere e guadagnare, il gioco di vivere”

Quante cose perdiamo per paura di perdere? Tante come quelle non abbiamo vinto per la paura di vincere! Quante cose lasciamo passare, perché crediamo che non ci meritiamo niente di meglio, perché pensiamo che non siano per noi? Quante cose non diciamo e stiamo in silenzio? Quante volte possiamo dire che abbiamo veramente amato? Molti pensano che lo stiamo rifacendo di nuovo? Quante cose siamo disposti a continuare a perdere.?

Quante?... mille, un milione… Perdiamo cose, amici, momenti, tempo. Perdiamo i sogni, i miracoli e le parole che ci incoraggiano. Lasciamo che si perdano tra i giorni, senza nemmeno fare lo sforzo di recuperarli, perché ci rendiamo conto della perdita fino a quando non iniziamo a sentire la loro mancanza.

Temiamo perdere, temiamo amare, temiamo rimpiangere, temiamo avere bisogno, ci lasciamo guidare, temiamo quello che sta per venire y temiamo scrivere, anche se sappiamo che è il miglior modo di perdere la paura.

Possiamo perdere molte cose ma ne possiamo vincere molte di più, tutto dipende da noi, sapendo superare i dubbi dove noi a volte ne siamo vittime, prendendo una decisione e mantenerla fino alla fine; o desiderare qualcosa e fare di tutto per ottenerla, e se si ottiene un successo ad ottenerla sarebbe fantastico, e se al contrario ci ostacola, abbiamo la soddisfazione di aver dato il nostro meglio cercando di provare.

Pero in cambio, se restiamo senza fare niente se ci classifichiamo auto-insufficienti di conseguirlo, stiamo lasciando passare molte opportunità che stanno davanti ai nostri occhi facciamo il ruolo dei cechi che non vogliono vedere, oppure, d'altra parte,sappiamo che abbiamo tutto a nostro favore per averlo, ma la timidezza o la paura dei commenti che potranno essere e per questo smettiamo di provare, e perdiamo molte opportunità.

La paura ci fa perdere e il perdere ci dà paura, può sembrare un gioco divertente di parole, però è qualcosa che accade spesso, ci troviamo ad affrontare situazioni molto difficili, le quali ci fanno paura, ci fanno dubitare delle nostre capacità a tal punto che la nostra fiducia sparisce e siamo dei bersagli facili di queste situazione che terminano, coinvolgendoci e usandoci, e molte altre volte sono l'ostacolo nel nostro cammino. Ci spaventa così tanto che abbiamo abbiamo perso la volontà di proseguire.

Potremmo avere molto da perdere o da guadagnare, l'importante è fare del nostro meglio per raggiungere gli obbiettivi, e mai mollare o smettere di provarci, perchè la possibilità di realizzare un sogno è quello che fa interessante la vita, e di questo posso darne piena testimonianza.

Traducido al italiano por Laura Penzo (@Eugeteer)



"Perdre et gagner, le jeu de vivre"

Combien de choses perdons-nous par peur de perdre? Autant comme nous ne gagnons pas par peur de gagner! Combien de choses laissons-nous passer devant, parce que nous croyons que nous ne méritons rien de meilleur, parce que nous pensons qu'ils ne sont pas pour nous? Combien de choses arrêtons-nous de dire et nous nous taisons? Combien de fois pouvons-nous dire que nous avons aimé pour de vrai? Combien de fois pensons-nous que nous allons recommencer à le faire? Combien de choses sommes-nous disposés à continuer de perdre ?

Combien? ... mille, un million... Nous perdons des choses, des amis, des moments, le temps. Nous perdons des rêves, des miracles et des mots qui nous encouragent. Nous permettons qu'ils se perdent entre les jours, sans ne même pas faire l'effort pour les récupérer, parce que nous ne nous rendons pas compte de la perte jusqu'à ce que nous commencions à sentir son absence.

Nous avons peur de perdre, peur d'aimer, peur de gâter, peur d'avoir besoin, de se laisser emporter, peur de ce qui est pour venir et peur d'écrire, bien que nous sachions que c'est la meilleure manière de perdre la peur.

Nous pouvons perdre beaucoup de choses ou nous pouvons gagner beaucoup plus, tout dépend de nous, de savoir vaincre les doutes de celles que parfois nous sommes victimes, de savoir prendre une décision et la maintenir jusqu'à la fin; ou désirer quelque chose et faire ce qui est à notre portée pour l'obtenir, si nous avons du succès pour l'obtenir ce serait fantastique, et si au contraire ce que nous avons prétendu échoue, il nous reste la satisfaction d’avoir donné notre meilleur effort en le tentant.

Mais en revanche, si nous restons sans rien faire et nous nous auto-qualifions d'insuffisants pour le réussir, nous laissons passer beaucoup d'opportunités qui étant en face de nos yeux nous jouons le rôle d'aveugles ne voulant pas les voir, ou sinon, d’un autre côté, nous savons que nous avons tout à notre faveur pour le réussir, mais par timidité ou crainte aux commentaires qui peuvent être réalisés nous prêchons la modestie et de la même manière nous cessons d’essayer, perdant beaucoup d'opportunités.

La peur nous fait perdre et perdre nous fait peur, il est possible que ce soit vu comme un jeu de mots spirituel, mais c'est quelque chose qui nous arrive souvent, se présentent à nous des situations difficiles lesquelles nous provoquent une crainte, nous font douter de nos capacités à tel point que notre confiance s’évapore et nous sommes des cibles faciles de ces situations qui finissent par nous envelopper et nous vaincre, et beaucoup d'autres fois l'obstacle dans notre marche, nous effraie tellement que nous perdons les envies de continuer de marcher.

Il est possible que nous ayons beaucoup à perdre ou à gagner, l'important est de faire notre meilleur effort pour atteindre les objectifs, et ne jamais nous rendre ni cesser d’essayer, parce que la possibilité de réaliser un rêve est ce qui rend la vie intéressante, et de cela je peux donner un témoignage exact.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)

miércoles, 29 de septiembre de 2010

APRENDER A VIVIR

"Aprender a vivir"

La vida es una gracia de Dios, por eso debemos disfrutarla.
El amor es un gran misterio, entonces hay que develarlo.
Un beso siempre es necesario, no lo escatimemos.
Un abrazo es indispensable, estemos dispuestos a darlo.
Una caricia es deseada, tengamos nuestras manos preparadas.
La libertad es incomparable, no nos encerremos.
Los sentimientos nos guían, no dejemos de escucharlos.

Porque si no los escuchamos, si nos encerramos, si no somos capaces de acariciar, abrazar o besar, no sabremos lo que es amar y, por tanto, jamás disfrutaremos la vida.

Hugo Accardi



"Apprendre à vivre"

La vie est une grâce de Dieu, c’est pour cela que nous devons la profiter.
L'amour est un grand mystère, alors il faut le dévoiler.
Un baiser est toujours nécessaire, ne lésinons pas sur cela.
Une embrassade est indispensable, soyons disposés à le donner.
Une caresse est désirée, tenons nos mains préparées.
La liberté est incomparable, ne nous enfermons pas.
Les sentiments nous guident, ne cessons pas de les écouter.

Parce que si nous ne les écoutons pas, si nous nous enfermons, si nous ne sommes pas capables de caresser, de prendre dans nos bras ou d'embrasser, nous ne saurons pas ce qu'est d’aimer et, donc, nous ne profiterons jamais la vie.

Traducido al francés por María Salhi (@lamaroqui)



“Aprender a viver”

A vida é um dom de Deus, por isso devemos desfrutá-la.
O amor é um grande mistério, então temos que descobri-lo.
Um beijo é sempre necessário, não o desprezemos.
Um abraço é indispensável, estejamos dispostos a da-lo.
Uma carícia é desejada, tenhamos nossas mãos prontas.
A liberdade é incomparável, não estejamos presos.
Os sentimentos nos guiam, não deixemos de escutá-los.


Porque se não os escutamos, se nos fechamos, se não somos capazes de acariciar, abraçar ou beijar não sabemos o que é amar e, por tanto, nunca disfrutaremos da vida.

Traducido al portugués por Mariana Mortani (@MMortani)



“Imparare a vivere”

La vita è una grazia di Dio, dobbiamo godercela.
L'amore è un gran mistero, dobbiamo rivelarlo.
Un bacio è sempre necessario, non risparmiamolo.
Un abbraccio è indispensabili, siamo disposti a darlo.
Una carezza è desiderata, dobbiamo avere le mani pronte.
La libertà è impareggiabile, non siamo in trappola.
I sentimenti ci guidano, non smettere mai di sentirli.

Perchè se non li ascoltiamo, se ci chiudiamo, se non riusciamo ad amare, abbracciare o baciare, non sapremo mai cos'è l'amore, non riusciremo mai a goderci la vita.

Traducido al italiano por Laura Penzo (@Eugeteer)



“Научи да живееш“

Животот е дар од Бога, затоа треба да ужуваме во неа.
Љубовта е голема мистерија, па треба да се открие.
Бакнежот е секогаш потребен, да не го штедиме.
Прегратката е неопходна, да бидеме подготвени да ја дадеме.
Допирот е посакуван, да ни бидат подготвени рацете.
Слободата е неспоредлива, да не се затвораме.
Чувствата се нашиот водич, да не престанеме да ги слушаме.

Затоа што ако ние не ги слушаме, ако се затвориме, ако не можеме да помилуваме, прегрнеме или бакнеме, нема да знаеме што е да сакаш, и затоа, никогаш нема да можеме да уживаме во животот.

Traducido al macedonio por Jovanka Chikova (@yoyo_jj)



“Learn to live”

Life is a grace of God, we need to enjoy it.
Love is a grand mystery, we need to reveal it.
A kiss is always necessary, we shouldn’t spare it.
A hug is indispensable, let’s be willing to give it.
Caressing is desired, let’s have our hands prepared.
Freedom is incomparable, we shouldn’t lock ourselves up.
The emotions guide us, don’t stop listening to them.

Because if we don’t listen to them, if we lock ourselves up, if we are not able to caress, hug or kiss, we wouldn’t know what it is to love, and therefore, we would never enjoy life.



"ללמוד לחיות"


החיים הם ברכה מאלוהים, אנחנו צריכים להנות מהם
האהבה היא תעלומה גדולה, אנחנו צריכים לפתור אותה
נשיקה היא תמיד הכרחית, אל לנו לבזבז אותה
חיבוק הוא הכרחי, בואו נהיה מוכנים לתת אותוליטוף הוא רצוני, בואו נכין את הידיים
החופש הוא יחודי, אל לנו לנעול את עצמנו
הרגשות מובילים אותנו, אסור לנו להפסיק להקשיב להם



כי אם לא נקשיב להם, אם ננעל את עצמנו, אם לא נהיה מסוגלים ללטף, לחבק או לנשק, לא נדע מה זה לאהוב, ולכן, אף פעם לא נהנה מהחיים



Las traducciones al inglés y al hebreo pertenecen a Tal Rosenzweig (@SuenoAzul)